*Vandaag, vroeger en ooit

Mijn oude werk een verrassingsbezoekje brengen na twee jaar, in de enige stad waar ik blindelings mijn weg weet rondwandelen, shoppen en gewoon zijn, mijn twee lieve vriendinnen eindelijk weer eens zien en in de pub flink bijkletsen, een nieuwe piercing halen, met mijn moeder leuke winkeltjes afstruinen en vooral even weg zijn van de herrie van de dakwerkers hier deze week. Om dan zaterdag weer vol energie en frisse moed terug te keren naar mijn thuisfront. Mijn tas is gepakt, mijn gedachten zijn al daar, nu alleen nog even mijn lijf ook daarheen verplaatsen.

Het dak is nog een spannende: er zijn zoveel verborgen gebreken boven water gekomen dat we het eigenlijk een beetje hebben gehad met dit huis. Maar niet met de buurt. We zijn zelfs al stiekem naar andere huizen wezen kijken, enerzijds om weer te kunnen waarderen wat je hebt, anderzijds om onverwachte pareltjes tegen te komen waardoor je weer gaat dromen. Dat dromen, dat is een beetje erbij in geschoten de laatste tijd. De derde en bovenste verdieping van dit huis is steenkoud, en niet warm te krijgen. Al onze hoop is op de dakvernieuwing gericht: mocht deze isolatieklus nu niets uithalen – dan ligt het aan de buitenmuren of iets dergelijks en zien we het officieel niet meer zitten, alle andere problemen erbij opgeteld.

Ik hoop dus met heel mijn hart in een warm huis thuis te komen na mijn driedaagse reis. Eind van de week moet het klaar zijn. Ik heb zo bedacht dat ik, omdat de spanning te snijden is, net zo goed iets anders spannends kan doen ondertussen. Mijn voormalige werk bezoeken. Ik heb het de afgelopen twee jaar al zo vaak beloofd maar nooit waargemaakt. Ik wil mijn oude collega’s graag weer terugzien, maar tegelijkertijd doet het me ook denken aan een onbekommerde en gelukkige tijd, een tijd waarin mijn leven nog ‘normaal’ was. Dat schrijnt. Toch ga ik het doen, al is het maar om even het gewone leven én de boeken op te snuiven. Of ik ga vertellen wat er allemaal gebeurd is ondertussen, weet ik nog niet. Dat zal het moment uitwijzen.

Hoe dan ook: vandaag zit het ongeduld in mijn lijf, ik heb er duidelijk zin in daar te zijn waar ik me vrijer voel dan hier waar alles nog eng is. Toch ben ik vanochtend bij de buurvrouw gaan aanbellen, de postbode had een pakketje van mij bij haar achtergelaten. Weer een stapje dichterbij integratie en zelfvertrouwen. Ik kom er wel, stap voor stap. In deze wijk, het centrum van een stadje nabij Antwerpen, voel ik me wel al goed genoeg om boodschappen te doen, de zonnebank op te zoeken, te winkelen en pakketjes naar het postkantoor te brengen. Maar het gaat nog moeizaam. In de stad waar ik naartoe ga deze dagen valt er toch altijd een beetje een last van me af. Ik versta het idiote dialect zonder ook maar moeite te hoeven doen, ik weet ieder steegje en kroegje te vinden, ik voel me er veilig. En dat gevoel, dat zal ik hier ook moeten gaan opbouwen. Maar dat vergt tijd – veel tijd. En moeite – evenveel moeite. Maar zie: ik doe het. En af en toe blaas ik even uit.

17 Reacties

Je moeten eens checken of je de verwarming op het bovenste verdiep niet moet/kan ontluchten. Misschien helpt dat.

Geplaatst op 14 januari 2009 om 15:07

Ja daar had ik al aan gedacht inderdaad Joachim, die zijn ontlucht maar het mag niet baten. :)

Geplaatst op 14 januari 2009 om 15:09

Jij bent duidelijk op de goeie weg! Ik hoop dat het weerzien met je collega’s hartelijk verliep en dat je een ‘warme’ thuis mag vinden bij je terugkeer.

Geplaatst op 14 januari 2009 om 15:43

verhuizen is ook jezelf verhuizen. en dat heeft tijd en gewenning nodig. alles in stapjes. forceer jezelf niet. en laat toe wat je voelt. haalt veel druk van de ketel. dat zijn niet mijn woorden maar van iemand die van een afstandje naar de dingen kijkt. :-)

Geplaatst op 14 januari 2009 om 19:27

Het is moeilijk je thuis te voelen in een huis waaraan vanalles rammelt (en je het bovendien ook nog koud hebt). Ik hoop dat je een paar hele fijne, warme dagen tegemoet gaat. En dat je huis ook een beetje mee werkt als je weer terug bent. X

Geplaatst op 14 januari 2009 om 21:52

goed hoor!, het begin is het moeilijkst…

Geplaatst op 14 januari 2009 om 23:11

Wenz, Ik stuur je bij deze in gedachten een beetje reislust voor de komende dagen en een beetje vertrouwen voor de terugkeer.

En ook dit: Jij bent je eigen huis. En dat is ook een pareltje in je eigen buurt. Leer het als zodanig zien, ontlucht er de verwarming op zolder en kom er thuis.

Geplaatst op 15 januari 2009 om 07:05

Lieve, dappere Wenz, wat is er veel toch anders dan je dacht, maar wat is er evenveel dat je desondanks inziet en onderneemt. Je woont in een lichaam dat niet alles wil, maar dadelijk in een huis dat je toch een thuis schenkt. Ik hoop het en wens je warmte, niet dat je weer verkassen moet.

Geplaatst op 15 januari 2009 om 12:16

Zolang je de rust er maar vindt.

Geplaatst op 15 januari 2009 om 13:40

Ik proef een beetje heimwee, maar dat is logisch. Bedenk dat waar je woont minder belangrijk is dan met wie je woont. Je gaat je eigen thuis maken met je geliefde(n). En ooit kun je alle dialecten om je heen probleemloos verstaan! Sterker nog, je gaat het zelf spreken ;-) Watch my words!

Geplaatst op 15 januari 2009 om 23:16

Ze zeggen dat je aan je eigen huis blijft klussen, maar dit (wat jij beschrijft) is het andere utierste; ik hoop dat het snel opgelost is.

En natuurlijk: veel plezier als je weer eens op bezoek komt in Limburg (NL) :)

Geplaatst op 16 januari 2009 om 13:13

Ik hoop dat het leuk was in jouw thuisstad en hartverwarmend bij jouw oude collega’s en dat die warmte die je mee terugbrengt dat koude rothuis aan het denken zet….

Geplaatst op 16 januari 2009 om 14:41

Weinig dingen zo ontregelend als kou in je huis… Ik hoop dat het nieuwe dak helpt!

Geplaatst op 16 januari 2009 om 20:45
chelone

Alles went, zegt men dan maar je moet eerst zoveel obstakels overwinnen. ‘Men’ heeft gemakkelijk praten. Misschien kan je jezelf troosten met de gedachte dat de eerste lentemaand nu al minder ver lijkt en dat je dan gemakkelijker zal kunnen relativeren, isoleren.
En voor die andere warmte zal jij wel zorgen.

Geplaatst op 18 januari 2009 om 00:19

Het heeft bij mij ook lang geduurt tot ik hier thuis was.
Maar, het komt vanzelf hoor.
Daar waar de liefde is, kun je je echt thuis voelen.

Geplaatst op 18 januari 2009 om 09:01

Het huis is heerlijk warm! Woehoehoehoehoehoew! :D

Geplaatst op 19 januari 2009 om 12:15

En dan te bedenken dat wij 10.000 jaar geleden nog gewoon nomaden waren…

Dat je maar snel mag aarden, ginds!

Geplaatst op 19 januari 2009 om 23:09