*Dubbel

Ik zie hoe een ridder een wilde dans aangaat met Spiderman, ik zie hoe de ene prinses de tulen rok van de andere prinses aftrekt – keer op keer. Ik zie miniatuur nerdjes, stoere patsertjes met camera’s in hun telefoon (waar waarschijnlijk alleen het nummer van mama en papa instaat), ik zie, kortom, zo’n 150 redenen waarom ik nooit een kind wil baren. De ouders hier zijn wel relaxed: alternatieve kleding, losjes en anders. Geen kakmadammen hier te bespeuren, lekker. Ik zie de glimmend kale dame met haar getekende wenkbrauwen – ik herken haar nog van vorig jaar. Toen twijfelde ik nog of het kanker was, nu weet ik bijna zeker dat het gewoon een gevalletje alopecia totalis is. Ze heeft een prachtig gezicht, vrouwelijk en fijn. Ook zij is gehuld in niet-standaard kledij. Als het niet zo druk en hectisch was hier, zou ik me best op mijn plek voelen.

Zij, kleine zij, moet vandaag op een school optreden met haar dansschool. Net als vorig jaar. En ik ben erbij, net als vorig jaar. Het aantal kleine armpjes en beentjes is niet te tellen. Ze rennen non-stop onder de sta-tafel door, non-stop struikelend over de uitstekende poten. (Ik houd non-stop de glazen rechtop bovenop de tafel.) Het is bijna een soort rups van kleuters. De een in een mooie alternatieve outfit, de ander in carnavalsoutfit, het maakt niet uit, ze vermaken zich kostelijk. Door de boxen dreunen allerlei hippe kindernummers, mij volledig onbekend. Af en toe roept een zichzelf tot DJ opgeworpen leraar iets onverstaanbaars tussen de nummers door – precies zoals dat hoort op dit soort feesten. Ik zie hoe de hele zaal miniatuurmensjes als uit één mond nummers meeschreeuwt – zelfs engelstalig – ik zie hoe ze vechten om een plaatsje op het podium, ik zie hoe drankjes verlaten op tafels blijven staan en bakken met krijtjes omver worden gelopen.

Langzaam begint mijn hoofd zich te vullen met watten. Het is teveel hier, te druk. De momenten dat kleine zij moet optreden zijn relatief rustig, de meute kijkt gebiologeerd naar de vernuftige danspasjes. Zodra het applaus is afgelopen vult de zaal zich weer met kreten, met melodietjes, met geren en getrek en geduw. De bijbehorende kindertranen vloeien uiteraard ook zo nu en dan, dat kan niet uitblijven. Ouders staan met biertjes en hotdogs te kletsen – ik bekijk dit alles met een sinaasappelsapje in mijn handen. Ik voel me een buitenstaander. Ik vind het niet erg. Ik verlang naar rust, naar een sigaret en naar kinderloze gesprekken. Het is niet dat ik hier niet wil zijn, helemaal niet, het is alleen dat ik hier niet te lang wil zijn.

Een uurtje of twee later zit ik in een koude auto met een trotse papa en een blije kleine zij. En ik hou van hen allebei met heel mijn hart. Al is het niet mijn wereld, al zal het nooit mijn wereld worden – simpelweg omdat ik het typische ‘ouder-gen’ mis, het verliefd zijn op je eigen kind, het zachte, vertederde, geduldige, warme gevoel dat ouders tussen kinderen hebben – ik ga mee, ik kijk, ik geniet, en ik baal tegelijkertijd van de herrie, de chaos en de schreeuwende en irritante blagen. En dat ben ik. En dat zal ik ook altijd zijn. En dat is helemaal niet erg.

10 Reacties

Yea, I know thát feeling…

Geplaatst op 10 januari 2009 om 20:36

You go, girl! Herkenning, hier!

Geplaatst op 10 januari 2009 om 20:55

Ooit was ik de ‘stiefmama’ (zo noemde hij dat zelf altijd, en nog met trots ook) van een kleine ‘hij’ die niet van mij was en dat ook nooit zou zijn. Maar precies daarom kon ik wel iets extra’s toevoegen in zijn leven. En dat de kleine hij blij was met mij en hoe ik omging met hem vind ik de mooiste bevestiging die ik maar kon krijgen.

Geplaatst op 10 januari 2009 om 23:17

Nou heb ik zelf een kudde kinderen, maar ik vind het zelf ook helemaal nix al dat geklonter met zo veel schreeuwende en drukke kinderen en al dat gewauwel van volwassenen die er dan zo nodig bovenuit moeten schreeuwen ook nog eens.
Brrrrr….

Geplaatst op 10 januari 2009 om 23:47

Dat is absoluut niet erg Wenz.
Je houd heel veel van de kleine zij en dat is toch mooi?
Dat je zelf geen kinderen wilt hebben is geen schande hoor.
Het is veel beter om dat van te voren te bedenken en af te spreken, alsdat je een slechte moeder word.
Maak jij de kleine zij maar gelukkig, dat is goed zo.

Geplaatst op 11 januari 2009 om 07:36

Ja,zo is het, eventjes is het leuk … en dat het almaar, álmaar over de kinderen gaat, ergerlijk is het.

Geplaatst op 11 januari 2009 om 11:52

Nee, dat is niet erg. Maar wel is het zo dat kinderen van een ander, hoe na ze je ook staan, iets heel en totaal anders zijn dan je eigen kind. En dat je dat pas ontdekt als je hem of haar voor het eerst in je armen en je hart sluit. Zo ging het bij mij.

Net las ik dit: http://bijzinnen.com/index.php
(Maand eenenveertig)

Geplaatst op 12 januari 2009 om 15:54
pjotr

Kinderen zijn leuk, in iedere fase van hun ontwikkeling. En nu ik opa ben, vind ik dat ook van mijn kleinkind: Het is hardstikke leuk als hij een paar dagen bij ons is. Maar ik heb dan wel na afloop de tong op mijn schoenen hangen en vind het ook wel prettig, als hij weer naar zijn papa en mama gaat.

Geplaatst op 12 januari 2009 om 23:21

Vruchtbare grond. Het is verfrissend – meestal ;) – met kinderen te verkeren, of ze nu eigen vlees en bloed zijn of niet. Ook is het een gemis wanneer je het achter het behang willen plakken gevoel niet kent.

Geplaatst op 13 januari 2009 om 19:37

Ik denk dat je het hartstikke goed doet. Je hoeft je nergens schuldig over te voelen.

Geplaatst op 13 januari 2009 om 23:52