*Do you wanna come walk with me

Tot een half jaar geleden sliep ik zo’n 6 tot 7 uur per nacht. Al zo lang ik me kan herinneren was ik vroeg wakker. Zelfs als kind gingen mijn broer en ik in het weekend altijd om zes uur ‘s ochtends naar de BBC kijken, tekenfilms. Later stond ik op zondag om negen uur ‘s ochtends de ramen te wassen na een lange uitgaansavond. Geen probleem. Maar toen veranderde alles.

Ik werd ziek, kon niet meer werken, moest wel werken. Dat leverde een berg stress op waar je u tegen zegt. Toen verhuisde ik naar België. Aldaar hoefde ik opeens, na jaren van minimumbaantjes, niet meer te werken voorlopig. Om dat te vieren ontwikkelde ik een angststoornis. Eentje waarbij ik de deur niet meer uit durfde, de gordijnen niet meer opende en zelfs telefoneren teveel was. Ik verdorde binnen vier muren tot er bijna niets meer van me over was. Toen werd het tijd voor hulp.

Met medicijnen en veel praten, met wekelijkse doelen en veel doorzettingsvermogen, met tranen en blijdschap worstelde ik mezelf door de moeilijkste periode heen. Langzaam, heel langzaam bouwde ik weer een leven op. Heel miniem, mondjesmaat. Anderen zouden het nog steeds geen leven noemen, maar voor mij was en is het een openbaring na zoveel donker. En toen veranderde er iets vreemds.

Tegenwoordig slaap ik de klok rond. Echt. Als ik om half twaalf ga slapen, word ik om half twaalf wakker, de volgende ‘ochtend’. En dat irriteert me mateloos. Ik begrijp ook wel dat ik mijn lichaam moet volgen, en dat mijn lichaam en geest het klaarblijkelijk nodig hebben na alles wat er gebeurd is. Maar man, wat is het irritant. De helft van de dag is om tegen de tijd dat ik gedoucht ben.Ik heb amper besef van de winter omdat ik in het volle middaggloren ontwaak. Postpakketten worden niet geleverd omdat ik slaap, klussen worden niet geklaard omdat ik slaap, de helft van mijn leven staat stil omdat ik slaap.

Nu kan ik wel vroeger opstaan, dat doe ik soms wel. Maar dan is het twee uur in de middag en gaap ik aan één stuk door. Dan kan ik maar beter geen trui proberen te naaien omdat mijn hoofd niet helder genoeg is. Dan kan ik wel als een zombie het huishouden doen, dat wel. Veel verschil maakt dat niet. Maar wanneer ik dan ook nog de deur uit moet – iets dat recentelijk dus niet mijn sterkste kant is -dan is er geen houden meer aan, dan schreeuwt mijn lijf na een uurtje om slaap. Uitgeput en gesloopt. En dat irriteert me dan dus weer. Ik ken mezelf niet meer.

Mijn klus voor het komende jaar is dan ook mezelf herontdekken, mijn leven herinrichten en mijzelf serieus gaan nemen. Maar roken, dat blijf ik lekker nog doen hoor.

31 Reacties

‘s Avonds vroeg naar bed, is dat een optie? 0m 20.00 uur slapen, om 8 uur op! De hele dag ligt voor je. Alle tijd om te klussen, te handwerken en postpakketten aan te nemen :-)

Geplaatst op 7 januari 2009 om 14:34

Een grote en ambitieuze klus. Van mij mag je daar best een sigaret bij in je mond doen. Heel veel sterkte.

Geplaatst op 7 januari 2009 om 15:03

ik loop mee..! ;)

Geplaatst op 7 januari 2009 om 15:22

Tot een half jaar geleden …. in deze periode is je leven een paar keer flink gekanteld, met veel strijd en inspanning ‘naar een openbaring’, maar je hoeveelheid slaap brengt je nog altijd van je stuk. Zou het helpen heel geleidelijk per week een half uur eerder naar bed te gaan, tot 21.00 uur aan toe en vervolgens, misschien nog iets trager, weer op te klimmen zodat je werkelijk ondervindt wat ‘de dag’ met je doet? Het plan en de wensz tot herinrichting vraagt om een strenge strategie – per week een half uur eerder naar bed en vervolgens per week een kwartier later -, waarbij het vooral de kunst is het dus langzaamaan te doen en je je eraan te houden. Anderzijds, je bent zo’n wenzwijs mens dat je dit zelf ook wel hebt bedacht. Ik hoop in elk geval van harte dat je een pad vindt naar een nieuwe openbaring.

Geplaatst op 7 januari 2009 om 17:16

Indrukwekkend stuk. Je geeft het zelf al aan: je lichaam heeft zoveel energie moeten stoppen in de angststoornis dat het nu tijd is om energie te stoppen in het lichaam.
En de winter helpt ook niet hoor om energie te krijgen…

Geplaatst op 7 januari 2009 om 19:33

klinkt ‘blah’ maar in mindere mate herkenbaar. alleen sliep ik al jaren niet meer door, was heel vaak ‘s nachts wakker en kon slecht in slaap komen. en dan als een blok in slaap vallen rond de tijd dat de wekker afliep. ik liep rond als een zombie met jetlag verschijnselen. Ik liet spullen uit mijn handen vallen en vergat heel veel.
tijd om in te grijpen, inderdaad.
ik ken de angststoornis, maar niet in de mate zoals jij het beschrijft. gelukkig. feit is, je grenzen leren kennen, aanvaarden en ermee omgaan. elke dag weer.
ik slaap sinds een half jaar weer helemaal door. voel me fit mits ik me aan die grenzen hou. en dan kan het. echt.

Geplaatst op 7 januari 2009 om 20:18

Tjonge mens! Natuurlijk wil ik met je mee lopen. Letterlijk zelfs, mocht je daar behoefte aan hebben.

Geplaatst op 7 januari 2009 om 20:29

“Ik ken mezelf niet meer.”

Je bent toch echt de hele tijd jezelf. Ik denk dat je moet luisteren naar je lichaam, want dat ben jij. Luister naar je gevoel en probeer niet te denken. Denken sloopt mensen. We moeten van alles. Met de paplepel ingegeven. En we vinden van alles. Vergelijken met anderen.

Denkendoetgeenzeer. Het omgekeerde is waar denk ik.

Goed om het zo op te schrijven! Moedig ook! Succes. En vergeet de humor niet!

Geplaatst op 7 januari 2009 om 20:34

There’s more to the picture than meets the eye…

Heel veel succes met je klus voor het komende jaar. Of noem het een ontdekkingstocht, “klus” klinkt als iets waar je niet van kan genieten.

Geplaatst op 7 januari 2009 om 21:21

Een kwetsbaar stuk om te schrijven, en een oproep tot welgemeende adviezen :).
Marco was me deels voor: denken doet geen zeer, maar voelen al helemaal niet. Zie je lichaam als het nieuwe avontuur, en laat het voor een deel aangeven wat het nodig heeft. “Little girl have I told you
you’re my guiding north star” zeg je dan tegen jezelf, net als Mark Lanegan. Aan de andere kant mag je ook best het experiment hier en daar aangaan, en andere bedtijden uitproberen om te kijken wat het effect daarvan is.

Geplaatst op 7 januari 2009 om 21:49

Anders, maar zo herkenbaar. Ik wens je veel sterkte.

Geplaatst op 7 januari 2009 om 23:31

Ik vind het heel moedig en vreselijk goed van jou dat je dit zo opgeschreven hebt.
Je moet als je minder wilt slapen, niet vergeten wat er het laatste jaar met je gebeurd is he.
Je lichaam gebruikt het nu.
Accepteer het gewoon en erger je er niet aan.
Er komen ook wel weer andere tijden.

Geplaatst op 8 januari 2009 om 07:49

Lieve Wenz, ik heb geen idee hoe het voelt om een angststoornis te hebben, maar het moet verschrikkelijk zijn. Ik wens je heel veel licht en lucht en kracht om er weer bovenop te komen. Maar volgens mij draag je die allemaal al gewoon in je.
Hoe is het gegaan met het eindOORdeel?

Geplaatst op 8 januari 2009 om 09:33

Dankjulliewel allemaal, voor jullie lieve woorden en slimme adviezen. Dat doet me zoveel goed. :) Inderdaad, mijn slaaptijden verleggen is de beste oplossing voor nu. En tja, het voelt als een ‘klus’, nog niet als iets waar ik van kan genieten. Maar dat komt hopelijk wel. Hoe het voelt om een angststoornis te hebben? Misschien dat dat in latere logjes nog wel eruit komt gesijpeld. Nogmaals dank voor jullie lief-zijn. :)

Geplaatst op 8 januari 2009 om 11:18

Lieve Wenz,
succes het komende jaar. Voor jou doen even heel dichtbij en heel persoonlijk. Al kon je tussen sommige dingen in wel het één en ander lezen. Ik had me inderdaad wel eens afgevraagd waarom vanuit H terug naar het zuiden, werk in een boekenzaak. Een meer interne oriëntatie in het Belgische. Daar waar wel de kleine dingen, juist die dingen die jou zo jou maken je opvallen. Ook het genieten zit in de kleine dingen.

Nu de vraag, wat levert energie op en wat vreet energie? Acceptatie geeft rust, kost geen energie. Balen/irriteren kost energie. Geluksmomentjes leveren energie op, de zon, mooie dingetjes.

Van geluksmoment, de lach, het stralen, naar een nieuw geluksmoment. Er alle tijd voor nemen, de rust voor nemen. Een sigaretje. Innerlijke rust. Je lichaam leidt je en langzaam maar zeker ervaar je meer op een dag, duurt je dag langer. En dat maakt je weer blij en levert nog meer energie ;)
liefs

Geplaatst op 8 januari 2009 om 12:45

“Mijn klus voor het komende jaar is dan ook mezelf herontdekken, mijn leven herinrichten en mijzelf serieus gaan nemen. Maar roken, dat blijf ik lekker nog doen hoor.”

Dat ga ik ook doen.

Geplaatst op 8 januari 2009 om 13:15

Dat er ‘iets’ niet goed was had je al eens geschreven, maar ik wist niet dat je leven helemaal tot stilstand was gekomen. Gelukkig kom je langzaam weer terug, dat neemt vast heel veel energie van je. Ik heb geen adviezen, maar wens je toe dat het allemaal weer helemaal goed komt. Liefs, Gerhard.

Geplaatst op 8 januari 2009 om 18:05

Tijd voor een citaat van Elias Canetti:
Wie men heeft zien slapen, kan men nooit meer haten.

Geplaatst op 8 januari 2009 om 20:44

Sleeping is a waste of time.
Zooooo irritant dat het lijf erom vraagt. Om gilt soms. En dan zo veeeeel. Echt woestmakend vind ik dat. Al dat leuks dat je moet missen als je slaapt. Bleh.
En zoveel koffie als je er dan weer tegenaan moet gooien om daar tegen te vechten. En en en…. oooohhh zo veel als je dan weer moet plassen van al die koffie. En dan mis je weer zoveel omdat je de hele tijd maar naar het toilet moet rennen.
Ach ja. Het leven is zwaar kut.
:)

Geplaatst op 8 januari 2009 om 20:54

Goh jij hebt wel even wat achter de rug. En nog niet helemaal begrijp ik, maar die angststoornis is geweest, de lijn gaat omhoog, toch?
Bijkbaar heb je gewoon veel slaap nodig, maar een beetje schuiven zou inderdaad wel eens verlichting kunnen geven. Ik denk wel dat je je slaap het beste zo veel mogelijk op de donkere uren kunt hebben, daglicht geeft een mens ook veel energie. Veel succes met je klus Wenz!

Geplaatst op 8 januari 2009 om 20:57
Daedalus

Hoop dat je snel weer kunt zijn zoals je het liefst zijn wilt!

Geplaatst op 8 januari 2009 om 21:16

Ik volg je blog niet lang genoeg om te weten wat je achter de rug hebt – misschien kon ik het zelfs dan niet weten – maar ik wens je het allerbeste toe in dit nieuwe jaar. Luisteren naar jezelf is een heel goede instelling. Angst is geen goede raadgever en moet je daarom met een korreltje zout nemen maar helemaal doorspoelen kan je het nooit. Veel sterkte. x

Geplaatst op 8 januari 2009 om 21:38

Misschien heb je in het afgelopen jaar zoveel energie verbruikt dat je lichaam ‘de batterij’ weer moet opladen. Laat de afwas lekker staan, vergeet die trui enne… het is helemaal niet erg om wat van deze winter te missen!
Voor wat dat roken betreft, jeetje wat geef ik jou gelijk. Blij dat ik een medestander heb, begon me al zo’n beetje de laatste der mohikanen te voelen!

Geplaatst op 9 januari 2009 om 00:35

Wow, dat is een persoonlijk logje.
Ik vind het dapper dat je er zo open over bent en ik denk dat dat ook een stap in de goede richting is (erover durven te praten en het erkennen is een stap naar de oplossing)

Maar misschien heb je door dit alles wel een ander ritme gekregen? Waarschijnlijk niet, waarschijnlijk moet alles zijn draai weer vinden bij jou, sociaal en ook in je hoofd. Veel sterkte in ieder geval

Geplaatst op 9 januari 2009 om 02:21

dit is nog eens een prachtig, open stukje. Nu begrijp ik je afwezigheid van de afgelopen tijd. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik door eigen sores je even uit het oog ben verloren. Maar meid, wat ben ik trots op je!!!! Je komt er wel. En die slaap? die heb je nodig. Wacht tot na februari, je zult zien dan borrelt al de opgespaarde energie op en vloeit het uit je lijf.

kop op slaapkop!!!!

xx
jacq

Geplaatst op 9 januari 2009 om 12:41

Yep. Zeer herkenbaar. De ergste tijd ligt bij mij een stuk verder in het verleden, maar door je woorden zie ik het haarscherp weer voor me. Ik slaap nog steeds heel erg veel, en als ik het niet kan, dan protesteert mijn lijf, met allerlei vage klachten als gevolg. Slaap ik voldoende, dan is alles ok. Het leven is doorgegaan…en het grote genieten teruggekomen. Laat 2009 daar jou ook mee verrassen!

Geplaatst op 9 januari 2009 om 14:46

Ik kan je weinig goed advies geven, want ik heb soortgelijke problemen. Ik kan prikkels van buitenaf maar moeilijk filteren, en daarom komen sommige dingen dan extra hard aan. Mijn energie proberen te verdelen en slapen als ik dat nodig heb is het enige dat helpt. Maar ik ben het met je eens; leuk is anders.

Geplaatst op 10 januari 2009 om 01:45

Een dikke knuffel voor jullie allemaal.

Geplaatst op 10 januari 2009 om 16:35
Laurent

Tjonge, wat heftig…

Geplaatst op 12 januari 2009 om 21:07

Wat een openhartig stukje en wat een hoop zinnige bijdragen! Het valt niet mee om de aanvankelijke verwachtingen van jezelf bij te stellen. Onvoorwaardelijke acceptatie, liedjes fluiten en je denkmachine alleen gebruiken als dat nodig is (plus dat onderscheid kunnen maken natuurlijk) lijken me prima ideeen. Ik wensz je een ontspannen jaar!

Geplaatst op 13 januari 2009 om 10:09

Hallo Wenz, ik ben voor de eerste keer op jouw boeiende site aanbeland en ik wil graag met je meewandelen hoor. Kan me goed voorstellen dat je een angststoornis ontwikkeld hebt en wens je vooral dat je veel tijd mag krijgen én nemen om jezelf te herontdekken en je leven opnieuw in te richten. Dan neem je jezelf al behoorlijk serieus lijkt me!
Sterkte en succes!

Geplaatst op 7 februari 2009 om 13:09