*Zomer

Het is druk op straat, ik baan me een weg tussen de kinderwagens en de looprekjes. De ijsjes en de shoppertassen. Heb me altijd al afgevraagd waarom mensen uitgerekend op de drukste dag van de week midden op straat, zonder aanwijsbare voortekenen, gaan stilstaan. Botsend en zwalkend loop ik dan ook rond, me steeds bewuster van de hoeveelheid mensen om mij heen.Ik duik snel een steegje in, dat geeft me zeker twintig seconden betrekkelijke rust. Diep adem ik uit, en leun eventjes tegen de muur. Erger je nu maar niet, houd ik mezelf voor. Ik zet me af en sta weer rechtop, midden in de steeg. Achter me hoor ik geroezemoes, gelach, geschreeuw, voetstappen, een enkele keer een langgerekte huil-uithaal. Voor mij zie ik de mensen die bij die geluiden lijken te horen. Even glimlach ik: achter me staan de boxen, voor mij het scherm, en ik kijk naar een slecht nagesynchroniseerde film. Ik hoor een kind langs trappelen, maar pas drie seconden later zie ik voor me daadwerkelijk een kind aan de hand langslopen. Ik hoor gelach van een groepje hysterische pubers, terwijl ik voor mij een samenklontering van oude besjes aanschouw. Ik grinnik.

Ik graai in mijn tas naar een sigaret. Terwijl ik het pakje uit mijn tas trek, valt mijn aansteker op de vloer. Ik zucht en buk me, grijp het ding en richt me weer op. Verbaasd kijk ik in de ogen van een klein vrouwtje. Ze staat pal voor me, fragiel als een takje tussen de stevige bomen, en toch vult zij mijn wereld eventjes. Ze kijkt me doordringend aan en grijpt mijn hand. Voor ik goed en wel door heb wat ze doet drukt ze mijn vingers tegen mijn palm en breekt haar gezicht open in een tandeloze glimlach. Ik laat mijn blik naar mijn hand dwalen maar hoor haar meteen fluisteren “niet kijken, gewoon hebben.” Ik kijk hoe ze weg schuifelt, sneller dan ik gedacht had, en ze gaat op in de massa voor mij.

Mijn hand gloeit. Ik voel allemaal kleine dingetjes in het kuiltje van mijn hand liggen, zacht en pluizig, en toch ook gepolijst en ferm tegelijkertijd. Niet kijken, herinner ik me. Hoe moet dat nou? Ik kan toch niet eeuwig zo doorlopen? Voorzichtig ontspan ik mijn vingers en voel de massa daartussen een beetje bewegen. Het lijkt alsof ze tegen elkaar aan botsen. Ik trek mijn vingers ietsje naar achteren, zodat een klein spleetje zichtbaar wordt. Wat een gloed! Ik vouw mijn hand verder open, benieuwd naar de inhoud. Ik voel een koude wind in mijn nek en voor ik het weet vliegen de dingetjes voor me uit, stuiteren tegen de muren van het steegje, buitelen over elkaar richting massa.

Ik schrik, voel me schuldig dat ik mijn hand opende. Ik versnel mijn pas en storm de massa in. De gloeiende puntjes verdelen zich over de ruimte, mijn ogen kunnen ze niet allemaal tegelijkertijd volgen. Recht voor me springen er twee in de armen van een oude, knokige man. Ik wil er achter aan, maar zie ze opeens nergens meer. De man loopt in zichzelf mompelend, steunend op zijn stok, voetje voor voetje verder. Hij richt zijn hoofd eventjes op en ik zie de zachtheid in zijn ogen, het verloren gevoel in zijn gelaatstrekken. Iets droefs overvalt me. Hij mompelt onverstoorbaar verder, en ik kijk naar zijn handen. De een, wiebelig, steun zoekend op zijn wandelstok, de ander heeft iets vast. Ik zie dat het een ketting is, dof van de vele jaren, maar toch nog flonkerend tussen zijn vingers. Hij knijpt er zachtjes in voor hij een winkel binnen stapt. Zou dit zijn houvast zijn? Zou zijn vrouw zijn overleden, en is dit zijn manier om toch nog met haar de boodschappen te kunnen doen?

Vanuit mijn ooghoeken zie ik iets glinsteren. Ik zoek met mijn blik dezelfde richting, en zie een bushokje. Het is beklad met nietszeggende leuzen, in een hoek is het glas versplinterd. Daar onder in de linkerhoek, tussen de tegels van de straat, staat een madeliefje. Ik vraag me af hoe dat daar heeft kunnen groeien. Het waait zachtjes mee met de wind, het wiegt en schommelt alsof dit de meest normale plek om te ontstaan is. Hordes mensen lopen er langs, kinderen rennen rond, honden snuffelen en grote stevige schoenen passeren. Maar niemand raakt het tere bloempje. Het lijkt bijna te giebelen van plezier, stel ik met een grijns vast.

Een klein meisje struikelt over mijn voeten, en belandt op haar handjes en knietjes voor me. Ik buk me en wil haar omhoog helpen als ik over haar ruggengraat een klein lichtje zie stuiteren. Ze richt zich zelf al op en kijkt me stralend aan, ik lach terug en vraag of ze zich pijn gedaan heeft. Nee schudt ze ferm, en ze vraagt of ik ook naar de paardjes op weg ben. Ik kijk haar niet begrijpend aan en ze schaterlacht vanuit het diepst van haar wezen. Ze trekt me aan mijn hand mee naar de ingang van een warenhuis. Daar staan drie felgekleurde paardjes in een kringetje. De rode heeft een gleuf in zijn flank, waar ze snel een muntstuk in friemelt. Ze springt op het groene paard en gebaart dat ik op de rode moet gaan zitten. Ik schud nee en zeg dat dat niet voor grote mensen is. “Er zijn toch wel grotere mensen dan jij?” giebelt ze. Met een zwier zwaai ik mijn been al over het plastic geval. We draaien in rondjes en ik schiet in de lach als ik de blikken van passanten zie. “Goed hè!” Schreeuwt het ukkeltje, en ik kan niet anders dan dat beamen. Het wiebelt en schokt, het draait en hobbelt, maar het voelt vooral ontzettend zorgeloos. Eventjes ben ik weer kind, met alle dromen en overtuigingen van toen.

Schokkend komt het gevaarte tot stilstand. Ze klautert alweer er vanaf en knijpt me nog even in mijn schoen voor ze wegrent. Ik stap af en vervolg mijn weg alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Mijn gedachten gaan weer naar het oude vrouwtje, en mijn hand. Ik kijk naar de palm alsof daar het antwoord ligt. Natuurlijk is er niets te zien. Door mijn gespreide vingers zie ik die glinstering weer. Ik begin het te snappen. Ik kijk voor me en zie een man. Beladen met tassen, zakken en dozen komt hij me tegemoet. Wanneer hij mij passeert knipoogt hij even, om vervolgens zijn weg te vervolgen. Ik draai me om en zie dat hij een zijwaarts sprongetje maakt, beladen en wel. Mijn glimlach breekt weer door, en hij draait zich om en vorm met zijn lippen een woord: geniet. Ik knik en bloos. Hoe kon ik zo geïrriteerd zijn geweest een uur geleden?

Om mij heen, hier en daar, waar ik kijk, zie ik die glinstering weer. Ik zie een verliefd stelletje lopen, pink in pink gehaakt. Ik zie een vrouw stralend langs een stel bouwvakkers lopen. Ik zie de zon weerkaatst in een etalageruit. Ik zie drie dames giebelen achter een kop koffie. Ik denk weer aan het vrouwtje daarstraks en realiseer me dat wat ik in dat steegje in mijn handen gedrukt kreeg, niets minder dan klein geluk is geweest.

42 Reacties

KIPPENVEL!

Geplaatst op 28 maart 2006 om 11:22

Wenz, wat prachtig weer. Heb je al een boek uitgegeven?
Eerst dacht ik dat ik wat verstandige dokter Phil dingen tegen je zou gaan zeggen, maar dat bleek overbodig.

Geplaatst op 28 maart 2006 om 13:20
Cynthia

Jeetje, ik ben er stil van..en zie het zó voor me.. wat ontroerend mooi geschreven…

Geplaatst op 28 maart 2006 om 13:30

Het glas is half vol… Ik denk dat ik vandaag ook een roze bril opzet….*zoekt naar de roze bril* ;)

Geplaatst op 28 maart 2006 om 14:23
Niemand

Mooi geschreven, Wenz! Woordkeuze, zinsbouw: beiden erg netjes. Het zit goed in elkaar, vind ik :)
Zelfs een moraaltje :) Ik ga je verhaal tienduizend keer opnieuw lezen en het steeds een beetje meer geloven, goed?

Geplaatst op 28 maart 2006 om 16:30

Nu ja talent heb je! Dat is wel duidelijk. Maar de boodschap vind ik zefl meer dan te prettig…..ik zou het dan weer fijn vinden als mensen ( al is het maar 1 dagje) dit zo kunnen ervaren en kunnen bezien. Want daarmee geven ze ook een stukje geluk aan anderen….. Zal een stuk minder haat en onmacht zijn!

Geplaatst op 28 maart 2006 om 19:41

Ik sluit me aan bij de visie van Search maar ik moet ook nog wel ff zeggen dat het zeldzaam is dat ik weinig meemaak dat ik op weblogs mezelf kan inhouden om meteen door te scrollen naar de laatste alinea… Hulde daarvoor ;)

Geplaatst op 28 maart 2006 om 23:27

mezelf moet inhouden eigenlijk

Geplaatst op 28 maart 2006 om 23:28

:) Wat zijn jullie weer lief allemaal! :D Ik zie allemaal dingetjes om jullie heen glinsteren… ;)

Geplaatst op 28 maart 2006 om 23:49

Waar waar? Ik sluit er een op, kan dat?

Geplaatst op 29 maart 2006 om 00:13

Die moeten juist de vrijheid hebben Epi! ;)

Geplaatst op 29 maart 2006 om 10:37

Ik wilde er een bewaren, voor zwaardere tijden. Maar het dansende lichtpuntje stuitert al weer rond.

Geplaatst op 29 maart 2006 om 13:21

ik heb in mijn mapje favorieten een mapje ‘even klikken onbekend’, in mijn mapje ‘weblogs’.
Soms kijk ik even wat daar nog in staat, en gooi ze er allemaal uit en weg, zodat er weer nieuwe onbekenden in komen om soms even te lezen.
Maar die van jou krijg ik nooit weg, net als een trui die ik eigenlijk weg wil doen, maar toch maar weer uit die zak haal en terugleg in de kast, het is fijn om je stukjes te lezen. dank je wel

Geplaatst op 29 maart 2006 om 14:31

Dit lezen brengt dat er glinsterende dingetjes zo naar buiten stralen, uit het scherm van mijn computer. Nooit gedacht dat een data-stroom zulk een mooie lading kon hebben. Heerlijk om te lezen; buiten schijnt de zon…en nu ook binnen. Bedankt.

Geplaatst op 29 maart 2006 om 14:34

Denken doet geen zeer maar die enorme lappen tekst (wel prachtig geschreven Wenz!) op een beeldscherm wél.
Ik had ook al een tijdje niet gereageerd bij you omdat het elke keer zo veel was, sorry hoor, maar bij deze mijn tekst en uitleg ;)

Geplaatst op 29 maart 2006 om 15:46
Cynthia

in het geval Wenz…hoe meer hoe beter!

Geplaatst op 29 maart 2006 om 19:51

Jeetje….wat kan jij geweldig mooi schrijven !
:D

Geplaatst op 29 maart 2006 om 20:39

Wenz in Wonderland. :D

Weet je Wenz. De wereld die jij beschrijft, die noem in doorgaans de zaterdagmiddaghel. 8)

Doe mij ook zo’n bril!

Geplaatst op 29 maart 2006 om 20:59
bobo

Ja, hoe heten die tabletten? Wil ik ook. :o

Geplaatst op 29 maart 2006 om 21:35

Die blauwe? (fronst haar wenkbrauw) en denk het mijne ervan. :?

Geplaatst op 29 maart 2006 om 23:25

Hahahahaha X, wat ben je weer op dreef. ;) Voor alle bovenstaanden: uw woorden zijn als chocola op mijn tong, zo zoet… Jullie zijn schatjes. :D

Geplaatst op 29 maart 2006 om 23:28

Ere wie ere toekomt. Wij buigen diep.

Geplaatst op 30 maart 2006 om 00:10

Pfff, zat ik er weer een uur naast. Komt omdat bij jullie de klok is verzet en hier niet. Over tijd gesproken.
Leuke, mooie log.
Cheers !
Ayou, Sander

Geplaatst op 30 maart 2006 om 01:34

Hahaha ok, dan snap ik het! :D Ik vroeg me al af waar het mis ging. ;) (Voor de geïnteresseerde lezer: dit was er aan de hand.) Het is helemaal duidelijk nu. :)

Geplaatst op 30 maart 2006 om 07:50

ja ik snap er niet veel van… en knik vaak maar mee…zucht…wie wil er nog een kopje reclame thee (epi,s log)
Maar iedereen een goede morgen !!
Het zonnetje schijnt(momenteel niet hier,bijkomstigheid)
Maar dat mag de pret niet drukken!!
Ik blijf positief, dat moet lukken. :D

Geplaatst op 30 maart 2006 om 10:06

Goedemorgen X! Ja kopje thee is heerlijk, dank je. Hier ook geen zon, maar virtueel zend ik je toch wat stralende gedachten, ok? :D

Geplaatst op 30 maart 2006 om 10:09

duh, ik zende ze naar jou!!
*voelt een ochtendhumeurtje aankomen*
Maar ook een warm straaltje die het aankomende donderwolkjes laat verdwijnen… o,toch,… sorry.
Was wat ongeduldig.
Lekkere thee.koekje erbij? :D

Geplaatst op 30 maart 2006 om 10:36

Ja maar ik zond ze ook weer naar jou! Niet zo zeuren, gewoon ontvangen. 8) Ik ga werken, drink je nog een kopje thee namens mij? :D Dank! Zwaai!

Geplaatst op 30 maart 2006 om 10:41

Werk ze
Ik ga in mijn virtuele zon zitten!!
en stuur nog meer spiegelende zonnestraaltjes!!! :D

Geplaatst op 30 maart 2006 om 11:47

En dan is het nu tijd voor de boodschappen.

Geplaatst op 30 maart 2006 om 21:25
Cynthia

…WOW…wat groeien ze hard die sprankeltjes van Wenz(zie foto op de link van Epi, reactie hiervoor)

Geplaatst op 30 maart 2006 om 21:29
Niemand

Stuiterballen stinken altijd zo.

Geplaatst op 30 maart 2006 om 22:19

Ik houd niet van roze. :P

Geplaatst op 30 maart 2006 om 23:04

Dan geef je die roze het eerst af, kandidaten genoeg.

Geplaatst op 30 maart 2006 om 23:25

:D Oki!

Geplaatst op 31 maart 2006 om 08:10

De zon breekt door !!* ff van bril ruilen* 8)
:D ;) :D 8)

Geplaatst op 31 maart 2006 om 14:02

Leuke / interessante log zeg, en een mooi verhaal! En heb je nu net je kopfoto veranderd? Want ik ben hier al eens vaker wezen kijken. En ik kom vast wel weer…

Een goed weekend gewenst nu! :D

Geplaatst op 31 maart 2006 om 20:52

Kopfoto al een week ofzo ververst. Goed weekend jij ook! :D

Geplaatst op 31 maart 2006 om 20:53

Hier was ‘t ook al zo rustig :?

Geplaatst op 1 april 2006 om 01:29

Het kan niet altijd feest zijn he… ;)

Geplaatst op 1 april 2006 om 08:24

Prachtig…

Geplaatst op 8 april 2006 om 18:21

Zooo mooi geschreven, maar dat heb ik wel vaker als ik hier kom ^_^ Dit verhaaltje past zoooo bij mijn SMILENOTES gevoel ^_^

Geplaatst op 14 april 2006 om 11:16