*Zo graag

Bel me. Alsjeblieft, bel me gewoon. Pak de telefoon in je hand en toets mijn nummer in.

Hij staarde naar zijn schermpje, maar zijn telefoon bleef onbeweeglijk op tafel liggen. Al zes dagen nu. Hij probeerde zijn gedachten te verzetten, maar steeds weer sloop zijn blik naar zijn mobieltje, en hij kon het niet helpen, hij bleef zijn mantra in stilte herhalen. Bel me nu gewoon. Kom op. Bel me.

Op aanraden van zijn broer had hij haar een brief geschreven. Het had hem veel moeite gekost, maar uiteindelijk was hij erg tevreden geweest. Hij zuchtte, dit soort dingen leek Michel altijd zoveel makkelijker af te gaan. Ze scheelden maar anderhalf jaar, maar op het liefdesvlak leek zijn broer hem lichtjaren vooruit te zijn.”Maak je geen zorgen Marter, die belt wel hoor!” had Michel hem op het hart gedrukt. “Je hebt je nummer toch wel erbij gezet hè?” grapte hij. Natuurlijk had hij dat, hij was niet stom.

Hij at de laatste boterham op terwijl hij uit het keukenraam staarde. Hij zat graag op het aanrecht, naar buiten te kijken met zijn mond vol kaas. Hij grinnikte, maar goed dat hij dit soort wetenswaardigheden niet aan haar geschreven had. Hij spiekte weer even op zijn schermpje, alsof hij haar telefoontje zo kon afdwingen, maar niks hoor.

Kom, stel je niet zo aan. Pak liever die economieboeken eens vast. Hij zuchtte en sprong van het aanrecht. Op zijn weg naar boven griste hij voor de zekerheid toch maar zijn telefoon mee, je wist ten slotte maar nooit…

Michel klopte op de openstaande deur. “Hee Marter, al gebeld?” Maarten keek niet op, schudde alleen zijn hoofd. “Hm, geduld jongen, de vrouwen zijn altijd laat met zoveel dingen, neem dat maar van mij aan.” “Hmhm” knikte Maarten. Whatever. Als ze zijn brief leuk had gevonden, had ze vast allang gebeld. Hij staarde weer naar de formules en probeerde zich te concentreren, hij had overmorgen een tentamen.

The Black Eyed Peas schalden opeens door zijn kamer. Hij schrok op, greep zijn telefoon. Een voor hem onbekend nummer belde. Zou het…? Hij schraapte zijn keel en nam met zijn laagste stem op.

“Hallo?” Hij probeerde zo ontspannen mogelijk te klinken. “Hi, Marjolein hier! Ik eh, jij had eh… nou ja, ik heb je brief gekregen.” Het bleef even stil. Hij wist ook niet wat hij nu moest zeggen. “Toffe brief hoor, echt superlief. Enne, ik zou het erg leuk vinden om een keer met je uit te gaan!” Zijn hart maakte een reuzensprong. “Ok, cool! Ik eh, wat dacht je van vrijdagavond?” Hij kon zijn enthousiasme amper verbergen. “Klinkt goed hoor, uurtje of negen?” Hij bevestigde gretig. Toen raapte hij al zijn moed bij elkaar.

“Zeg eens, waarom uh, ik bedoel, waarom heb je een week gewacht voor je me belde?” Zijn hand trilde licht. “Oh, ja, kijk: ik wist niet zeker of jij het was.” Ze aarzelde even. “Weet je, je had je naam niet onder de brief gezet. Maar je had het over het feest van Dorien afgelopen week, en daar had ik alleen maar met jou gepraat. Nu ja, en met je broertje. Ik wist gewoon even niet zeker of jij het nu was of niet. Ik bedoel, je broertje is leuk enzo, maar niet zoals jij, Michel. Hij is…”

De telefoon belandde met een rotsmak tegen de muur en kletterde in drie stukken op de vloer. Hij gaf de batterij voor zijn voeten nog een schop na. Tranen brandden achter zijn ogen. Hij ging zitten, stond weer op. Ging weer zitten. Met een pen kraste hij ‘kutwijf’ in zijn schrift.

“Alles ok hier Marter?” Zijn broer verscheen in de deuropening. “Rot op!” gilde Maarten met overslaande stem, en smeet zijn schrift richting zijn broer. Zijn fucking rotbroer. Toen kwamen dan toch de tranen.

16 Reacties

Oh jee, wat sneu. Daarom natuurlijk ook altijd netjes met je naam opnemen!
Na de eerste zin zocht ik m’n mobieltje al, maar realiseerde me op tijd dat ik je nummer niet eens heb! ;-)

Geplaatst op 4 november 2008 om 19:07

Wat zielig. Ook van de telefoon trouwens.
Ik heb een zwak voor verhalen over mensen die net zo goed kunnen versieren als ik.

Geplaatst op 4 november 2008 om 20:36

Hahaha Gerhard :P En inderdaad, met je naam opnemen is wel aan te raden. Zeker in dit geval. :)

Hahahahahaha Jack! Zelfspot is toch zoiets heerlijks he. :P Zo erg zal het toch wel niet met je gesteld zijn hoop ik. Ach, de tegenvaller van Maarten lag niet aan zijn pogingen, die waren meer dan goed, alleen had de dame in kwestie op een ander gehoopt, maar zijn versierpogingen werkten wel! Een schrale troost. :)

Geplaatst op 4 november 2008 om 21:24

Vurig wachten op een telefoontje…een herkenbare marteling:-)

Geplaatst op 4 november 2008 om 21:52

Ooh, ik voel de spanning. Heerlijk geschreven!

Geplaatst op 4 november 2008 om 22:41

Ell, ik neusde zojuist op jouw site maar kan niet uitvogelen hoe ik moet reageren… ik zie wel de woorden naam en email enzo, maar geen veld om in te typen… kan dat aan mijn Firefox liggen of is er een geheim? :)

Geplaatst op 5 november 2008 om 11:52

Erme jong! (;

Geplaatst op 5 november 2008 om 12:47

Hmm, vreemd Wenz. Ik zal het mirakel eens uit proberen te vogelen.

Geplaatst op 5 november 2008 om 13:34

Gelukt! U bent vrij om me te komen stalken ;-)

Geplaatst op 5 november 2008 om 13:50

Thanks Ell! :D

Hahaha Ape, joah, erm kink wah. :P

Geplaatst op 5 november 2008 om 14:38

Dat is al heel wat jaartjes geleden dat ik op een telefoontje heb gewacht.
Waar is die tijd gebleven en wat was het allemaal spannend.

Geplaatst op 6 november 2008 om 13:29

Erm bedoult e dumpt mie nait. Maar wel een errrg leuk en pakkend geschreven stukje. Complimenten!

Geplaatst op 6 november 2008 om 22:08

Ja, dan krijg je met een onvergetelijke knauw (of zou het zonder w zijn?)de minderwaardigheid erin geslagen.

Geplaatst op 9 november 2008 om 10:57

Achgossie. Die komt binnen!

Geplaatst op 12 november 2008 om 14:14

Tja, dat is erg pijnlijk voor Marter/Maarten. Maar als je om zo’n blauw wissewasje meteen je mobiel aan gruzelementen gooit dan verdien je ook niet beter.

Geplaatst op 13 november 2008 om 15:55

Ben hier ook eens komen kijken, met dank aan Buidelpraat en Elise. Wat een droevig verhaal !

Geplaatst op 2 december 2008 om 00:16