*Een logje na lange tijd

Mijn polsen doen pijn. Niet van het vele typen, dat is iets dat ik juist niet heb gedaan de laatste tijd. Nee, mijn polsen doen zeer van de anderhalve kilo zware hamer die ik vanochtend heb gebruikt om de lelijke tegels van de keukenmuren te rammen. In combinatie met beitel natuurlijk; al is hersenloos beuken op z’n tijd lekker, het moet wel effectief blijven.

Mijn hoofd loopt over van de verbouwingsperikelen, van verhuizingen, van nieuwe locaties voor bekende dingen zoeken, van allerlei praktische zaken die het uittypen amper waard zijn. Ik kan er niets aan doen, het is zoals het is.En nu trillen mijn handen. Niet van de spanning van het weer loggen, nee, van de zware arbeid die ik eerder vandaag verricht heb.

En ik heb de wereld nog niet eens medegedeeld dat ik al ruim een maand een kleine kitten hier heb rondsjeezen! Ze heet Kaia en is een lapjeskatje. Ook daar zou ik logjes over vol kunnen pennen maar ik heb de fut niet. (En ik wil geen kneuterig log.) Er rest mij weinig dan zomaar mijn vingers op het toetsenbord laten roffelen en kijken wat eruit gerold komt. Daar gaat hij dan.

De zin ‘jouw liefde is oneerlijk’ speelt al een tijd in mijn hoofd, door een bepaald liedje. Ik wil er graag een log omheen bouwen, maar vrees dat bepaalde mensen het weer op zichzelf gaan betrekken en denken dat het over die en die en zus en zo gaat want bla en bloe en blie. Dat kan ik er nu niet bij hebben, daar is geen ruimte voor. Ik blijf maar op de komma duwen wanneer ik een punt wil typen, wil dat iets zeggen? Wil ik wel iets zeggen? Kan ik wel iets zeggen? Mijn log is mijn domein, mijn hoekje in de wereld, mijn privé speeltuin. Ik mag alles hier.

stoellie.jpg

Jouw liefde is oneerlijk. Je bent wat je niet wil zijn, wat je nooit hebt willen worden. Jouw liefde is oneerlijk. Het sijpelt binnen en roest dan vast, wrikken heeft geen zin. Ik kan er niets mee, het zit daar maar te zitten, dag in, dag uit. Week in, maand uit, jaar in, leven uit. Wanneer wij elkaar spreken, voel ik de rode roest binnenin mij kraken. Het wil een kant op, maar weet niet welke.

Het is geen schim te noemen, het is meer dan dat. Het is geen schimmel te noemen, ik doe er niets aan om het te verwijderen. Het is geen wachten tot de bus komt, ik sta niet langs de weg. Jouw liefde is oneerlijk. Het is echt maar volkomen loos. Er valt niet mee te jongleren, het groeit niet, het taant niet, het beweegt niet. Geen krimp. Geen verwachting. Geen zwarte inkt, geen volle maan, geen vederlichte streling op de suikerzoete huid.

Jouw liefde is oneerlijk. Jouw liefde is mijn liefde voor jou is liefdeloos houden van. Een contradictie in termino. Een perpetuum mobile van de eerste soort. Het maakt niet uit hoe ik beweeg, achteruit is toch onmogelijk. Waarom hebben mensen geen parkeerhulp in de liefde? Een pieptoon die steeds sneller gaat naarmate je dichterbij iemand komt? Maar dat geheel terzijde. Jouw liefde is oneerlijk. Het belet niets, staat niets in de weg. Het zit daar maar te zitten, een binnenhuid van gevoel. Niet glad, maar knoestig en vol scherpe randjes.

Jouw liefde is oneerlijk, het schrijnt niet, het zit niet vol potentieel. Het is niet verwachtingsvol, niet zuur, niet geknakt of gebroken door de tijd. Het is niet af, maar behoeft geen verder werk. Het is perfect en perfect overbodig. Jouw liefde is oneerlijk, bijna tastbaar aanwezig, en ik doe er niets aan om het te laten verdwijnen. Geef me boosheid, geef me loosheid, geef me dwaasheid, kwaadheid, raaskal tot je neervalt. Niets van dat alles. Jouw liefde is oneerlijk, oneerlijk in al zijn oprechtheid.

15 Reacties

voelt bitter en moe aan.

hopelijk voel je je later
weer opgepept.

Geplaatst op 14 oktober 2008 om 16:49

En zo leidt het beuken met hamer en beitel toch weer tot bijzondere gedachten.
Succes met je verbouwing!

Geplaatst op 14 oktober 2008 om 18:13

Ik hoop dat het alleen inspiratie is, en niet uit het leven gegrepen. Ik betrek het in ieder geval niet op mijzelf, als dat je gelukkig stemt :). Ik moest in associatie denken aan dit liedje van Harrie Jekkers, ken je dat?
Blij weer eens wat moois van je te lezen. Neem je tijd, je log wacht wel. En is een iets lichtere hamer geen goed plan?

Geplaatst op 14 oktober 2008 om 21:33

Daar ben je dan! Heel moe, nog niet voldaan maar toch al in schrijfmodus en nog steeds weerbaar genoeg om ervoor te gaan. Het werd een heel mooi stukje en het is een plezier je weer te lezen.
Zorg goed voor jezelf, ok? Rust op tijd en zo. Ik wil je niet kwijt hoor!

Geplaatst op 15 oktober 2008 om 02:01
Colinda

Lapjes zijn geweldig! :)

Geplaatst op 15 oktober 2008 om 08:44

Hmmm, die liefde klinkt even smakeloos als de broodjes die MacDonalds gebruikt om die naast een hamburger gelegen lapjes kruimelvlees in te stoppen, een liefde als een motregen, alsof je een watje probeert neer te meppen, liefde zonder breekpunt, zonder passie, blanke vla..
Ik voel in de verste verte niet de behoefte die liefde op mezelf te betrekken, maar op de een of andere manier denk ik ook niet dat jij dat dacht. Dat ik dat zou doen. Nee.
Maar welkom Wenz, gemist heb ik je wel. Zeker wel.
Graag lees ik over het kleine lapje, over de hamer en je trilhanden, over alles wat het uittypen niet waard is, maar onder jouw aanslag verandert in de prachtigste taalweefsels. Ik wacht nog wel even…

Geplaatst op 15 oktober 2008 om 18:00

Hmm, wat fictie en alledag gemeen hebben, is dat voelen dat je leeft, ehh, bijzonder is.

Geplaatst op 16 oktober 2008 om 21:39

En nu zit dat zinnetje in mijn hoofd…

Geplaatst op 17 oktober 2008 om 23:35

Haha Cat. :P

Inderdaad Colinda! :) :) :)

Thanks iedereen voor de opbeurende en vaak poëtische welkomstwoorden, jullie inspireren me weer, ik ga mijn best doen. :)

Geplaatst op 18 oktober 2008 om 09:56

Gebeurt dat niet vaker? Dat bloglezers maar weer begrijpen wat je bedoelt of dat het over hen of iets wat zij ook hebben mee gemaakt gaat. Dat je wel eens het idee krijgt dat bloglezers vergeten dat de blogwereld niet de “echte” wereld is.

Dit als reactie op slechts een detail van dit stuk.

Geplaatst op 18 oktober 2008 om 20:54

Natuurlijk mag je alles hier, per slot van rekening is dit jouw virtuele huisje…eentje die nog steeds hetzelfde is (hoop ik) als het andere huisje verbouwd wordt (ik geef het je te doen, de foto hierboven liegt niet)

Dus: succes :)

Geplaatst op 20 oktober 2008 om 13:09

Goed, dat is tenminste weer eens een logje waar ik werkelijk niets van begrijp :) Op de lapjeskat na dan.

Geplaatst op 21 oktober 2008 om 04:56

Klopt Frommel. Niet alleen herkennen mensen zich snel in andermans perikelen, ook in fictieve avonturen ziet men vanalles.

Thanks Gob, I need it. :)

Hahahaha Cin, in ieder geval weet je nu dat ik een kitten heb rondlopen hier. :P

Geplaatst op 21 oktober 2008 om 09:05

Eindelijk dan!!!! Haha. Zal wel een zware dobber daar zijn of niet, de keuken en zijn perikelen. Hoe staat het leventje verder daaro, zusje??

Geplaatst op 24 oktober 2008 om 09:01

Bla en bloe en blie! Moeilijk maar mooi hoor, als je huis net zo kunstzinnig wordt als je schrijverij…!

Geplaatst op 14 november 2008 om 20:05