*Welkom

Alles is nieuw hier. De muren, de ruimtes, de voordeur. Het minipleintje voor mijn raam. Het is niet meer dan wat planten, een boom of twee en een bankje. Mijn straat staat vol met deze kleine oases, om de twintig meter een nieuw, uniek plaatsje groen.

Terwijl ik druk met spullen sleep, gordijnen ophang en van hot naar her ren om dit en dat nog te kopen staan de bankjes er kalmpjes bij. Zo nu en dan neemt er iemand plaats op de houten planken om een moment te rusten, te smssen, te vozen of te kletsen. Het heeft wel wat.

Vanochtend liep ik weer door mijn straat. Ik passeerde eerst ‘mijn’ groenplaatsje, naderde vervolgens de tweede plek. Daar zag ik door de takken een man zitten. Een man op leeftijd. Van deze afstand kon ik alleen zien dat zijn gezicht omhoog gericht was en zijn handen in zijn schoot rustten.

De zon scheen over de daken de straat in. Ik glimlachte, de man zat te zonnen in mijn straat. (Misschien ook wel zijn straat, bedacht ik me.) Ik wandelde richting winkelstraat en focuste weer op mijn nieuwe huis en alle onverwachte problemen die daarbij hoorden.

Op de terugweg, toch zeker een uur of twee later, passeerde ik het bankje weer. De man zat er nog steeds. Zijn gezicht nog naar de zon gericht, alsof de tijd stil had gestaan. Ergens in mijn hersenen begon er iets te kronkelen. ‘Wat leuk, hij zit hier zo heerlijk rustig. Rustig. Doodstil. Al urenlang. Misschien is de man wel ziek? Misschien erger…’

Ik kon het niet laten. Langzaam wandelde ik op de man toe. Enerzijds wilde ik hem niet storen, anderzijds wilde ik zeker weten dat er niets ernstigs aan de hand was. Wikkend en wegend liep ik op hem af. Ik stond op het punt om iets tegen hem te zeggen, toen ik het zag.

Mijn mond viel open.

Hoe…? Ik zakte neer op een richel van de plantenbak om dit beter te kunnen bekijken. Ik bestudeerde het tafereel in stilte. Zou hij weten dat ik naar hem keek? Over zijn ogen lag een vlies, een vel. Of iets dergelijks. Ik boog voorover en keek. Ja, het was huid. Zijn gezicht zag er merkwaardig ontspannen uit – waar normaal gesproken ogen zaten, zaten bij hem twee zachtje glijbaantjes van getinte huid, strakker en jonger dan de rest van zijn gezicht.

En zijn handen. Zijn handen waren ineengeslagen, vinger over vinger, zijn twee duimen raakten elkaar aan de toppen. Maar waar normaal nagels zaten, zat bij hem schors. Zijn handen waren langzaam aan het… verbasten? Verbomen? Ik wist er geen woord voor. En zijn voeten! Het viel me nu pas op: hij had wortel geschoten in de grond onder hem. Zijn tenen reikten over zijn sandalen, tussen de stoeptegels de grond in.

“Ik hoef er niets voor te doen hoor,” sprak de man opeens. Ik schrok op. “Ik bedoel, gewoon echt rusten. Rustig zijn. Geen storm daarbinnen, begrijpt u. Dan komt het vanzelf.” Hij ademde diep in, spande zijn lichaam voorzichtig aan. Alsof het niets was verdwenen de vliezen, de schors en de wortels. Ze leken zich terug te trekken in de man. Hij opende zijn ogen en glimlachte. “Ik moest maar weer eens opstappen. Mijn vrouw verwacht me thuis.” Ik knikte, vol ongeloof keek ik de man aan.

“Stilzitten is een kunst, weet u. Maar weinig mensen kunnen echt een moment niets doen.” Ik knikte wederom, kon nog geen woord uitbrengen. “Ik kan het u ten zeerste aanraden, weet u. Ik voel me er frisser door, en zo kalm, zo heerlijk kalm.” Hij glimlachte van oor tot oor bij zijn laatste woorden.

“Goedendag mejuffrouw. Tot weerziens wellicht!”  Ik stamelde een ‘dag’, bleef beduusd achter terwijl de man langzaam de hoek om liep.

21 Reacties

Ik probeer het zo nu en dan na een sauna: echt stilzitten. Vanwege de tegelvloer ontstaan er geen wortels of bast, maar fijn is het wel. Lekker om het jachtige bestaan even op pauze te zetten. Bevalt het nieuwe stulpje?

ps. ik moest gelijk aan deze man denken, was het inspiratie?

Geplaatst op 8 september 2008 om 22:06

Erg mooi verhaal Wenz. Ik zou het bijna willen jatten :) Het raakt. Dat plaatje van Jaco hierboven is trouwens best apart.. Ik had zelf een beetje een associatie met de entmannen uit de LOTR van Tolkien.

Geplaatst op 8 september 2008 om 23:45

Hm, ik had een hele andere voorstelling van het verhaal dan de foto die Jaco gaf. Hoewel dat ook een fascinerend verhaal blijft.

Geplaatst op 9 september 2008 om 04:57

Leuk, het begint echt als een verhuis-logje ..maar dan (:

Ik moet je trouwens nog even emailen, over de voorstelling en over het weekendje Antwerpen!

Geplaatst op 9 september 2008 om 07:20

Gefeliciteerd met je nieuwe huisje en tuintje.
Stil zitten was vroeger heel moeilijk voor mij. Nu niet meer, nu heb ik problemen bij het bewegen.

Geplaatst op 9 september 2008 om 09:55
vlaamse glorie

Wat een ontroerende ankerplek!
Diepgeworteld, tijdloos, totaal vernieuwde thuishaven…
Heel blij voor jou….

Geplaatst op 9 september 2008 om 11:47

Wat denk je…ben je in staat er te wortelen?

Geplaatst op 9 september 2008 om 11:48

Hey
Gesetteld in jullie nieuwe stulpje.. Kregen je adres door.. thanx.. Alles een beetje optijd gelukt met de overdracht enzo.. Super mooi verhaal weer hoor..
Tot snel
x

Geplaatst op 9 september 2008 om 20:00

Ik moest inderdaad ook gelijk denken aan ‘the tree root man’.
Echt totaal eens niets doen, heerlijk lijkt me dat. Toch lukt het me nooit, omdat ik weet dat ik ná het niets doen, allerlei verplichtingen heb.

Geplaatst op 10 september 2008 om 11:29

Welkom in de buurt , waar boommensen dwalen, en kinderen het wortelschieten nog niet verleerd zijn :)

Geplaatst op 11 september 2008 om 12:53
dick

en ‘s ochtends een merel in de boom?

Geplaatst op 11 september 2008 om 20:22

Wijze man is dat, misschien heeft mijn straatje er ook eentje

Geplaatst op 12 september 2008 om 09:48

De inspiratie was een oude man die hier in de straat op een bankje zat met zijn gezicht naar de zon gekeerd, van een afstandje leek het net alsof hij geen ogen maar huid had. :)

Geplaatst op 17 september 2008 om 21:09

*trekt wenz met wortels en al van dat bankje af*
Kom op zeg, beetje in beweging weer, schrijf nog eens wat. :)

Geplaatst op 23 september 2008 om 15:37

Ik dacht hetzelfde als Carol! En ook nog bijna op hetzelfde moment…

Geplaatst op 23 september 2008 om 16:04

Hahahaha owww jullie hebben zo gelijk, maar het lukt even niet, mijn hoofd zit vol met stomme verhuisperikelen. Ik zal mijn best doen!

Geplaatst op 24 september 2008 om 10:33

Misschien dat je weer wat ruimte krijgt als je wat verhuisperikelen uit je hoofd op “papier”laat lopen?

Geplaatst op 26 september 2008 om 07:18

Dag Wenz, misschien wel een heel goed moment om bij je aan te kloppen, juist nu bij de kunst van de stilte, van de verfrissing, juist nu de verhuizing zo goed als achter de rug is en je even beduusd bent van het goud om je heen en glundert nu je alles in een nieuw huis opnieuw in je handen had en een plaatsje gaf. Een gelukkigmakende niche, dat wens ik je, – of is het jullie?

Geplaatst op 26 september 2008 om 21:39

Op de middelbare school heb ik in de zesde een gigantische tekening gemaakt met Oost-Indische inkt, voor een tentamen tekenen/kunstgeschiedenis. Het was een man die met zijn voeten in de grond wortelde, aan zijn handen groeiden krullende twijgen en uit zijn romp kwam een gekrulde kruin. Een werk dat ik eraan had! Ernaast had ik een gedicht van Lou Vleugelhof geschreven, ‘Krulwilg’.

Daar moest ik direct aan denken toen ik dit las. Alleen ‘mijn’ boomman lijdt juist onder zijn boom-zijn. Een wereld van verschil!

Het klinkt trouwens als een prettige straat, over de inrichting waarvan goed is nagedacht. De mens als maat (twee betekenissen). Ik hoop dat je je nieuwe huis snel een eigen ‘nestgeur’ kunt geven. Want helemaal nieuw is best wel onpersoonlijk.

Geplaatst op 28 september 2008 om 17:24

Een prachtig stukje!

Geplaatst op 7 oktober 2008 om 00:01

Sven, thanks!

Marius, het is nog altijd jullie ja, en dat goud bleek even tegen te vallen toen er overal problemen opdoken, maar goed, het zal allemaal loslopen. Veel te verbouwen, veel geduld. :)

Frankie, heb je die tekening niet toevallig nog? Klinkt prachtig namelijk. Al lijdt de jouwe en geniet de mijne, uiteindelijk leven ze beiden in een onbestaande tussenwereld. Met die nestgeur zit het wel goed onderhand, nu de muffe geur van de vochtproblemen nog verhelpen. ;) :P

Geplaatst op 8 oktober 2008 om 15:26