*Muur

Ik kijk. Overal waar het kan. Ik kijk naar mezelf. In ruiten. In spiegels. Herhaaldelijk. Om het te zien. Dat ik er nog ben. Dat ik leef. Dat dit levenloze gevoel maar schijn is, al voelt het verre van bedrog.

Neem mijn zin, mijn gesteldheid, mijn gedachten, neem alles. Neem het mee en laat mij achter, met niets dan leven. Puur en vrij van ervaring. Laat mij voor het eerst zien, voelen, zijn. Dit gevoel van zinloosheid, van herhaling, van meer dan me lief is. Alles rolt voort in ingesleten paden, dieper en dieper de sporen van mijn verveling. Ze trekken over mijn gezicht, door mijn longen, mijn spieren, komen samen in mijn maag, een knoop van onuitroeibare leegte.

Ik jaag. Achter mijn zelf aan. Ik jaag op mezelf, klaar om me recht in het hart te treffen wanneer ik daar maar even de kans toe krijg. Om het te voelen. Dat het nog kan. Dat ene woord dat ik al jaren niet meer durf uitspreken wanneer ik mezelf beschrijf. Ik ben het simpelweg niet. Verzadigd, dat wel. Fed up. Met alles, met iedere stap die ik zet, ieder gevoel dat opborrelt, iedere gedachte die ik kan denken, iedere handeling die ik kan verrichten. Het maakt niets uit. Het maakt niet uit.

Lethargie. Het heeft toch geen zin, falen is de enige uitkomst. En daar nog blij mee moeten zijn ook. Kan ik ergens mijn ontslag indienen? Uitklokken? Ik wil hier geen minuut meer mee verspillen. Mijn telefoon rinkelt, ik hoor het niet. Mijn wekker gaat, ik hoor het niet. Mijn deurbel ratelt, ik hoor het niet. De wereld is ver, ver weg. Buitengesloten, of eerder opgesloten, in de wirwar vanzinloosheid die mijn dagen beheerst. Ik zie het niet, ik voel het niet, ik ben er niet.

Ik ben er wel, maar de tegenzin vreet aan iedere stap. En achter dat allesomvattende gevoel moet ergens het woord normaal liggen. Het woord fijn. Leven. Levend. Levendig. Het moet er zijn, ik ken het nog van vervlogen tijden. Ik verzand. Langzaam verkorrel ik tot inhoudsloos niets. Ik kon gesprekken voeren. Ik kon lachen, voelen, balen, bekokstoven, ervaren. Ik weet het zeker. Toch? En daarom kijk ik. Naar mezelf. Ik zoek. In die pluk haar die scheef zit. In die wimper. In dat voorhoofd. In die ogen. Het moet er zijn.

Ik wil me groen en geel flirten. Ik wil bungeejumpen. Ik wil een winkel leeg kopen. Ik wil gillen zoals ik nog nooit gegild heb. Ik wil me te pletter rijden tegen een boom. Ik zoek extremen, omdat doorsnee niet goed genoeg meer lijkt. Daaromheen dat laagje beschaving, weten dat dit niet de manier is. Eén plus één is nul. Ik doe niets. Totaal niets. En ondertussen stapelt de boel op. Genoeg te doen, niets te doen. Niets aan te doen. Het is niet zo makkelijk als het lijkt. Ik wil mezelf horen, en erin geloven. Ik wil er zijn. Ik draai mijn hoofd voor de zoveelste keer richting de spiegel. Hallo niets. Nut.

14 Reacties

hello.

en na het schreeuwen en huilen en de slappe lach, (ja, ook dat) zucht je eens diep.

zucht je eens diep,
slaap je voor het eerst weer goed
en stel je orde op zaken.

en zul je je beter voelen.

Geplaatst op 10 augustus 2008 om 22:01

Ga ergens staan meis, waar niemand je kan horen en/of zien en ga zo hard schreeuwen dat je er hoofdpijn van krijgt.
Daarna neem je een stapel aardewerk en smetter dit tege de muur, als het nog niet kapot genoeg is, gooi het nog een keer.
Dan ga je heel erg lopen vloeken en schelden en als dat nog niet genoeg is, probeer je om te huilen.
Ik hoop dat je dan een beetje rustiger word.

Geplaatst op 11 augustus 2008 om 07:22

Ga maar ergens staan waar iedereen je kan horen! En zien! En voelen! En ruiken! En… waarnemen. Ontdekken. Stimuleren. Prikkelen. Amuseren. Irriteren. Uitdagen. IETS, als het maar wat doet waar je wat mee kunt.
En nu een schop onder je kont.
Hopsakee.

Geplaatst op 11 augustus 2008 om 10:44

vooral rustig blijven, elke muur heeft een opening… ;)

Geplaatst op 11 augustus 2008 om 13:29
dick

ooooooooooeoeeeeeeeeeeeee
somebody s calling my name……….

mocht je zachtjes je naam horen fluisteren….

kijk niet wie het fluistert,

maar ga dan dansen, eerst zo langzaam mogelijk………………
….

oh ja
welkom Wenz
mooie spiegel die je hier weggaf

Geplaatst op 11 augustus 2008 om 22:23
dick

welleens een AUM meditatie gedaan?

Geplaatst op 11 augustus 2008 om 22:24

Thanks Karin, Mieke en Carol, ik zal mijn best doen. :)

Ik heb wel eens gemediteerd Mikkel, maar kan de rust niet vinden om werkelijk gedachten los te laten. Komt ooit nog wel, hoop ik. :) Is soms zo lekker om even niets te denken.

Geplaatst op 12 augustus 2008 om 09:05
dick

geen rust vinden??
de AUM is zo’n actieve meditatie waarbij je allesbehalve rustig hoeft te blijven

zoiets als wat Mieke voorstelde

pleur je hele winkel op straat, zoiets(waarbij je dan ook geen tijd heb om te denken)
daarna heb je geheid wat grijs minder

Geplaatst op 12 augustus 2008 om 18:51

Prachtig geschreven Wenz!

Geplaatst op 12 augustus 2008 om 22:23

Mooi scherp, herkenbaar.

Geplaatst op 13 augustus 2008 om 10:49

AUM een actieve meditatie? Dat klinkt als een contradictie. :D

Thanks Gerhard. Join the club Cat. ;)

Geplaatst op 13 augustus 2008 om 15:44

Oh, voor zulk soort dingen kun je bij Krishnamurti terecht. Ik vind hem vaak wat weinig vurig en bezield, maar inhoudelijk is er bij hem moeilijk een speld tussen te krijgen. We zullen het ermee moeten doen.

http://levendegedachten.nl/

Geplaatst op 13 augustus 2008 om 21:54

Ik kan bij dit stuk natuurlijk geen ultieme fed up doen: Prachtig geschreven. Herkenbaar. Moet wat meer extreem.
Als een woordspeling voorzichtig één treetje omlaag gaat is het niet interessant. Als het een bungeejump is, op commando van de zwaartekracht oerend hard omlaag keilen en je hart eruit schreeuwen, is het onecht. Maar als het woorden spelen twijfelt tussen stuiterend omlaag vallen en gracieus zweefvliegen waarbij een onbekend ravijn van boven tot onder verkend wordt, dan is het mooi.

Geplaatst op 24 augustus 2008 om 16:28

Afgrijzelijk herkenbaar. En dna zijn mijn woorden meteen al op.

Geplaatst op 30 augustus 2008 om 05:21