*Er was eens…

… een pakketje. Dat pakketje was bestemd voor een jarige. Die jarige, toevallig ook de schrijver van dit log, verjaarde op 24 april. Het pakketje was dan ook ruim van tevoren opgestuurd, om zeker weten op de belangrijke dag aanwezig te zijn bij de verjaring. Maar daar kwam niets van in, oh nee, helemaal niets.

Het pakketje was met zorg samengesteld door twee dames. Die twee dames waren vriendinnen van de jarige, en wisten dus niet alleen haar adres, maar ook wat er in het pakketje moest. Veel chocola, en muziek, een boek, en nog het een en ander om het gelaat te verfraaien. Excellente keuze, zeer zeker. Tot daar aan toe geen enkel probleem. Geen vuiltje aan de lucht. En toch kwam het pakketje niet aan.

Het kwam niet aan zegt u? Inderdaad. Zoals velen van u al weten, bevind ik mij al een flinke tijd over de grens. De Belgische grens, welteverstaan. Geen paniek hoor ik u denken, die Belgen, die kunnen ook prima post bezorgen. Daar kan ik u helemaal gelijk in geven. Maar stickers plakken, dat is een heel ander verhaal…

Drie maanden na de bewuste verjaardag was het pakketje nog steeds niet aangekomen. Telefonisch hadden de dames mij al meerdere malen gepolst, maar ik kon helaas geen goed nieuws overbrengen. De dames gingen dan ook verwoed op zoek naar het verdwenen pakketje. Het was niet zomaar een pakketje, nee, het was een pakket met een traceerbaar nummer. Hoezee! Het traceren kon beginnen!

Het pakket bleek bij de onbestelbare pakketten-afdeling te liggen verpieteren. Maar waarom in godesnaam? Luister en huiver. Het mysterie is bijna geheel opgelost, al blijven er enkele hiaten bestaan.

Het pakketje was netjes van Nederland naar België gestuurd. De postbode in België heeft het, lijkt mij, proberen af te leveren. (Al hoorden we ook iets over een onvindbaar adres.) Hoe dan ook heb ik nooit een briefje in de bus gehad met de heuglijke mededeling dat er post op mij lag te wachten in het postkantoor. Waarom dit niet is gebeurd, blijft voor eeuwig een raadsel. Maar laat ik u de rest van het verhaal toch vertellen.

Het pakket is op de Belgische planken blijven liggen, tot de afhaaltijd verstreken was. Toen, en nu komt het lieve lezers, moest er een ‘retour afzender’ sticker op het pakketje geplakt worden, zodat het – u raadt het al – terug kon naar de dames. Een goed plan, hoor ik u denken. Inderdaad! Ware het niet, dat de bewuste stickerplakker in een onbesuisd moment besloot om de ‘retour afzender’-sticker BOVENOP het retouradres te plakken. Juist. Eroverheen. Zodat het retouradres niet meer te lezen was. Precies ja. Best dom.

Het pakketje werd teruggestuurd naar Nederland, alwaar men – verrassing- geen retouradres kon vinden. Nederland stuurde het pakket dan ook weer naar België, daar moest het tenslotte zijn, aan het adres te zien. In België zag men de grote ‘retour afzender’-sticker, en jazeker, men stuurde het pakketje naar Nederland. U begrijpt het wel: het pakket is bijna zeeziek geworden in zijn barre tocht van Nederland naar België en weer terug. En weer heen. En weer terug. Tot dat iemand in een Nederlandse postkamer helder genoeg was om het pakket simpelweg opzij te zetten.

En toen, drie maanden later, kwam daar het telefoontje met de vraag naar het zeezieke pakketje. En nu, dames en heren, staat de geopende doos op mijn tafel! Jazeker! Ik ben het persoonlijk bij de dames gaan ophalen, we wilden geen risico’s meer lopen. Wat een origineel cadeau! En door dit hele verhaal geniet ik nog veel meer van mijn pakketje. Het arme ding heeft het zwaar gehad.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Precies ja: wildplakken zou verboden moeten worden.

10 Reacties

Ik vond laatst in mijn rommelkast een tas met sinterklaascadeautjes: een heerlijke chocoladeletter, suikergoed en last but not least: een fokke en sukke maandkalender :-)
Natuurlijk heel decadent dat ik niet eens wist dat die nog ergens in huis lagen.
Maar toch nog: dank u Sinterklaasje ;-)

Geplaatst op 25 juli 2008 om 21:59

De houdbaarheid van het kado zal de 3 maanden overleeft hebben, denk ik.

Geplaatst op 25 juli 2008 om 22:33

je krijgt op de job, wat je ervoor betaald…

Geplaatst op 25 juli 2008 om 23:05
Olief

Die Belgen met hun stickers ook altijd…

Ik ben blij dat de inhoud nog houdbaar is en bevalt. :)

kussss

Geplaatst op 26 juli 2008 om 13:52

ach nee….dat is zeer vervelend, en dat voor een verjaardagscadeautje…bah…

Ik had laatst eigenlijk ongeveer hetzelfde, dus in Nederland kunnen ze er ook iets van qua versturen, geen briefjes in de bus doen als je niet thuis bent en iets laten verstoffen op het postkantoor

Geplaatst op 26 juli 2008 om 18:20

Zo leer je cadeautjes wel op waarde schatten, misschien is die wildplakkende Belg wel slimmer dan wij allemaal denken.

Geplaatst op 27 juli 2008 om 11:50

Ah, dus TNT-Post staat voor Tis Nu Terecht? (;

Geplaatst op 28 juli 2008 om 07:41

Shaken, not stirred.
Nogmaals gefeliciteerd dan maar. Zo ben je toch een beetje extra jarig.

Geplaatst op 29 juli 2008 om 00:32

nee dat wist ik dus niet dat u zich over de grens bevindt. is dat het ding voor nederlandse loggers ofzo? je bent namelijk al de tweede (jaja een enorm aantal) die ik lees.

Geplaatst op 4 augustus 2008 om 13:31

Cadeautjes die over de grens gaan zijn fijner en aantrekkelijker, dus op deze manier heb je voor de prijs van een paar postzegels een bijzonder waardevol cadeautje overgehouden. TNT, bedankt!

Geplaatst op 10 augustus 2008 om 16:28