*Verschil moet er zijn… of toch niet

Laat iedereen zichzelf zijn, verschil moet er zijn, tegenpolen trekken elkaar aan, en ga zo maar door. Er zijn tig uitdrukkingen om aan te geven dat geen twee mensen hetzelfde (hoeven) zijn. En dat is natuurlijk ook zo. Toch ben ik bij mezelf eens nagegaan hoe verschillen doorwegen in relaties. Ziet u, vrienden ‘laten zijn wie ze zijn’ is nu eenmaal een stuk makkelijker, omdat er meer afstand is, omdat je er niet mee in één huis woont, omdat het vrienden zijn en geen geliefden.

Waar liggen mijn grenzen eigenlijk? Hoe tolerant ben ik uiteindelijk? Dat valt nog best tegen, als ik eerlijk ben. Wat ik in vriendschappen totaal geen probleem vind, wordt een onoverkomelijk obstakel in een relatie. En ik heb het niet over rondslingerende sokken, nee, ik heb het over levensinstellingen, visies, overtuigingen, voorkeuren. Wanneer iemand een ontzettende koffieleut en kaasliefhebber is, kom ik daar nog wel overheen. Maar wat als mijn geliefde een fetish heeft? Dan wordt het al ietsje lastiger. Ik als voethater zal nooit lang en gelukkig leven met een voetfetishist. Wat als mijn geliefde een aan het obsessieve grenzende hobby heeft? Alle treintjes moet sparen die er bestaan? Voor tienduizenden euro’s aan miniatuurrails op zolder heeft liggen? Hoe grappig vind je dat na een aantal maanden nog?

Wat als mijn geliefde een echt familiemens is? Ieder weekend alle tantes, ooms, neven en nichten gaat opzoeken? Ik ben een vrij solitair mens. Ik heb best aardig wat vrienden, maar spreek vrijwel nooit met een groep tegelijk af. Doe mij maar een-op-een. Een grote groep familie is voor mij even vervelend als een lange rij bij de kassa. Begrijp me niet verkeerd, ik spreek mijn broer of moeder geregeld hoor. Maar standaard iedere week op bezoek gaan bij oma en opa, dat zit er echt niet in met mij. Het leven is al zo druk, je hebt gemiddeld maar twee dagen in de week zogenaamde qualitytime met je geliefde, tussen het boodschappen doen en de afwas door dan zelfs nog. Om daarvan de helft aan een kluit tantes en ooms te besteden? No way. Ik bel zo nu en dan met een voormalig gezinslid, en stuur kaartjes naar mijn opa en oma, maar daar houdt het echt mee op. Er is iedere week wel iemand in een van de families jarig, ik moet er niet aan denken iedere keer samen te moeten komen. Wat als je geliefde dat wél graag wil? Ik kan me best voorstellen dat mensen familie wel op nummer één zetten. Maar kan ik ook met zo iemand samenleven?

En wat als mijn geliefde kinderen wil? Het gros van de mensheid ziet dat wel zitten. Ik niet. Adopteren, dat zou nog een optie zijn, maar ze zelf baren, ho maar. Ik vind mijn genen en de wereld alles behalve de moeite waard. Ik zie niet in waarom ik er een mens bij zou creëren. Als het kwaad al is geschied, voed ik ze met alle liefde op. Maar per se mijn eigen genen door willen geven? Dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Mijn verleden heeft al uitgewezen dat dit problemen oplevert binnen relaties. Het is toch nog steeds een instelling die je moet verdedigen, het is niet de norm geen nageslacht te willen. Begrijpelijk, maar moeilijk wanneer je geliefde al drie miniversies van zichzelf ziet rondlopen in gedachten. Kan ik met zo iemand samenleven?

Wat als mijn geliefde gelovig is? Echt gelovig, niet ‘zoals de wind waait, waait mijn jasje’-gelovig. Lid van de Paasgemeenschap-gelovig. Bidden voor één god-gelovig. Iedere zondag naar de kerk-gelovig. Of zelfs wetenschap-is-mijn-religie-gelovig. Ik zou het erg moeilijk vinden denk ik. Je moet jezelf kunnen zijn binnen een relatie, allebei. Hoe rijm je dat in zo’n geval? Moet ik mijn shivabeeld opbergen? Mag ik nog zeggen dat de wereld verdomme verrot is als ik er even doorheen zit? Ik geloof ook hoor. In ‘wie goed doet, goed ontmoet’. In geweten. In verantwoordelijkheid nemen voor alles wat je doet. In er is niemand ‘daarboven’ die op ons let, dat moeten we zelf doen. In vertrouwen. In energie, en dat alles gelijkwaardig is, iedere steen, iedere vlieg, ieder mens. Maar een God? Nee. Een bestaan in de wolken dat de vorm van een mens heeft en almachtig is? Ik vind dat een zelfingenomen idee van de mens. Moet ik Darwin links laten liggen in gesprekken? Moet ik opeens gaan trouwen voor de kerk? Ik wil überhaupt niet trouwen, laat staan in een kerk. Is dat dan een schande voor de gelovige familie? Zal iedere zondag gedeeld moeten worden met de almachtige? Of -ook dat is mogelijk- moet ik gesluierd door het leven wil ik geaccepteerd worden? Kan ik met zo iemand samenleven?

En wat als mijn geliefde heel andere seksuele voorkeuren heeft? Diens idee van een spannende avond heel anders is dan mijn idee? Exhibitionistisch is? Terwijl ik nog niet eens een sauna in durf? Of juist heel behoudend? Dat er geen groei in kan zitten? Wat als mijn geliefde biseksueel is? Dan voelt dat – heel stom – alsof er opeens dubbele concurrentie is. Dit laatste is denk ik nog wel op te lossen met praten en vertrouwen, maar wat als praten over seks ook maar raar gevonden wordt? Wat als mijn voorkeuren loodrecht op de voorkeuren en ideeën van een ander staan? Seks is niet het belangrijkste, maar wél net het verschil tussen gewoon vrienden zijn of geliefden zijn. Ook na jaren moet je nog beide voldaan in bed kunnen liggen. Wat als je erachter komt dat jouw voorkeuren dermate belangrijk zijn dat je er niet zonder kunt? Hoe houdt je je relatie dan goed en gaande wanneer die ander daar nu net even helemaal niets mee heeft? Kan ik met zo iemand samenleven?

Wat als mijn geliefde niets met computers heeft? Mijn leven bestaat voor een groot deel uit virtuele dingen. Wat als mijn geliefde nog niet onder de vleugels van moeder vandaan is? Wil ik haar erbij nemen? Wat als mijn geliefde drugs gebruikt zo nu en dan? Kan ik diegene dan nog serieus nemen? Wat als mijn geliefde een wereldreiziger is? Mijn lijf laat zoiets niet toe. Wat als mijn geliefde een muziekfanaat is die iedere vrije avond een optreden wil bijwonen? Dat is op te lossen door apart dingen te doen. Iets dat heel gezond voor je relatie is. Maar wanneer slaat dat door in niets meer samen doen? Niets meer overeenkomstig hebben? Waar ligt de grens tussen unieke personen zijn die nog zoveel gemeen hebben dat ze elkaars wensen en voorkeuren kunnen integreren in hun eigen leven, en eigenlijk wildvreemden voor elkaar blijven doordat je met geen mogelijkheid die ander kunt aanvoelen omdat het te ver van je eigen opvattingen staat? Wanneer zijn verschillen praktisch niet meer overbrugbaar?

Ik roep graag dat ik verdraagzaam ben, dat iedereen lekker zijn gang moet gaan. En daar geloof ik ook in. Zolang ik er geen relatie mee heb…

Toch heb ik het idee dat dit zelfs eigenlijk nog een taboe is. Mag je zeggen dat je die ander respecteert, zolang je maar geen geliefden bent? Of moet ik volhouden dat echt waar iedereen mag zijn wie hij/zij is en ik daar geen conclusies aan verbind? Mag je toegeven iemand ‘af te keuren’ qua relatiemateriaal, simpelweg omdat er in jouw optiek een cruciaal punt mis zit? Of moet je zoiets nooit laten meewegen en er gewoon omheen leven? Ik denk dat ik dat niet kan. Niet wil. Niet wil kunnen.

17 Reacties

Natuurlijk mag iedereen zijn wie hij is maar gelukkig hoef jij niet ieders geliefde te zijn. Mensen zoeken elkaar toch uit op bepaalde eigenschappen, als ongelovige zul je bijv. niet snel verliefd worden op een geloofsfundamentalist. Een klein beetje verschil is leuk om het spannend en interessant te houden, maar dat je in een relatie geen echt grote verschillen wilt is heel normaal, kijk de geslaagde relaties die je kent er maar eens op na.

Geplaatst op 9 juli 2008 om 13:18

Als verschillen fundamenteel zijn, zal dat snel voor een zekere schifting zorgen. Denk ik.

Ook heeft het te maken met een balans. Verschil mag er zijn, als er maar genoeg gemeenschappelijk is, genoeg liefde en genoeg communicatie is, om dat te overbruggen.
Waar liefde betekent met die mantel toedekken. Wat me ertoe brengt dat communicatie cruciaal blijft in een relatie. Want die communicatie moet ervoor zorgen dat de balans bewaard blijft. Toch?

Als je niet meer praat, en de liefde verzwakt (wat zou het er eerste komen?), dan kunnen kleine verschillen plots onoverkomelijk lijken.

Op zich lijkt het me wel logisch dat je meer verwachtingen kan en mag hebben van de mensen met wie je samenleeft.

Geplaatst op 9 juli 2008 om 15:14

Het politiek correcte standpunt is inderdaad dat iedereen mag zijn wie hij of zij wil, maar ondertussen ga je geen relatie beginnen en waarschijnlijk ook geen dikke vrienden worden met iemand die qua overtuiging, voorkeuren of levenswijze te veel afwijkt. Geldt voor iedereen.
Ik heb nog een andere theorie, ik denk dat er aardig wat mensen een relatie beginnen met in hun achterhoofd het idee dat ze dit en dat, zus en zo wel even zullen veranderen. Dat is nog veel dommer dan niet aan iemand beginnen omdat je de verschillen niet zitten.

Geplaatst op 9 juli 2008 om 19:38

moeilijk, moeilijk, moeilijk.

dat van die familie over de vloer zou ik ook niet trekken.

Geplaatst op 9 juli 2008 om 21:45

Huub van der Lubbe schreef ooit:

Ik ben nergens goed voor
Jij weet daar alles van
maar kan van je houden
zoals niemand anders kan

Zou jij een type Huub kunnen verdragen?
Ook als je het extra couplet zou hebben gehoord dat wegens tijdgebrek later is geschrapt? Toevallig heb ik dat couplet laatst in handen gekregen:

Ik ben een moeders kindje
En ik zit wekelijks in de kerk
Treintjes zijn mijn hobby
En Belastingen mijn werk

Ik kan niets met computers
Kijk liever uren naar een voet
Bezoek dagelijks concerten
En een sauna doet me goed

Bridge:
En denk niet dat ik ooit verander
Dus daar begin ik maar niet an
En ik had er ook geen zin in
En ik was het niet van plan

Refr.
Ik ben nergens goed voor
etc.

Geplaatst op 9 juli 2008 om 22:24

Whahahhaahaa Zach! :P

Inderdaad Jack, er zijn er ook een hoop die denken wel even een prototype man/vrouw te kunnen maken van iemand. Dat is inderdaad hopeloos.

Ik heb gewoon nog nooit gehoord dat iemand zei ‘ja hij was hartstikke leuk, maar ja, hij ging zo vaak naar de kerk’. Dan komt er hoogstens iets uit in deze strekking: ‘Ja we pasten gewoon niet zo bij elkaar.’ Alsof je zoiets niet mag zeggen, hardop. Dat is eigenlijk raar in deze tijd van openheid. Misschien zijn mensen bang discriminerend over te komen?

Geplaatst op 10 juli 2008 om 08:13

fijne afvragingen weer wenz… ;)
en ik zeg; ieder mens heeft recht op zijn eigen afwijking. maar daarom hoef je er nog niet mee samen te wonen…

Geplaatst op 10 juli 2008 om 14:59

Verdraagzaamheid gaat in mijn optiek nooit over relaties. In relaties is verdraagzaamheid namelijk niet genoeg, het is een geven en nemen, kleine fouten die je over het hoofd ziet, ‘die klik’. Verdraagzaamheid gaat over derden, en je relatie is niet een derde, maar een…ehhhh…tweede?

Geplaatst op 10 juli 2008 om 18:08
dick

ik weet het ook niet, ik denk dat ik maar een stethoscoop coop en ga luisteren hierbinnen

Geplaatst op 11 juli 2008 om 23:49
dick

ongelooflijk, nu al commentaar op mezelf, ik ben jullie voor

nou het klonk als een klok
maar het sloeg nergens op
maar deed wel heel erg nog minder zeer dan denken!!??

Geplaatst op 11 juli 2008 om 23:57
dick

zieltjes zoeken mekaar vanzelf op, tenzij je geblokkeerd bent kom je dus vanzelf mensen tegen wiens leven vanuit een zelfde bron ontsproten is, en dat geeft kleur aan meningen, gewoonten, gedragingen etc.
roepen dat ik verdraagzaam ben??? wie voelt zich daardoor uitgedaagd??? een principiele moralist??? wil ik niet………..omdat het niet lekker voelt in hoofd, buik en hart
tegeltjes;
des te sterker de moraal, des te kouder het onthaal
eerst voelen, dan pas kroelen
en waar mijn grenzen liggen???
weet ik niet, misschien blijk je wel geheel nieuw voor mij
en doe je me veranderen
waarop ik weer anderen ontmoet
endlessly pulling you, into the future

Geplaatst op 13 juli 2008 om 23:09

Goh… ik pas zomaar in het profiel dat je schetst..! ;-)

Geplaatst op 15 juli 2008 om 20:40

Haha Dae, het is dat ik niet wil trouwen, anders had ik je een aanzoek gedaan! :P ;)

Geplaatst op 15 juli 2008 om 21:10

Dat geldt toch voor iedereen, dat het makkelijk tolerant zijn is, zolang het niet onder je eigen dak gebeurd? Is ook wel erg extreem inleveren als je gaat samenwonen met iemand die doet wat je zelf absoluut niet verdraagt.

Of het taboe is, nooit bij stilgestaan. Vaak is het wel ‘we pasten niet bij elkaar’ maar een beetje doorvragen kom je een heel eind. Ik ben er wel makkelijk over. Bepaalde dingen matchen niet met mij en daar is niets mis mee.

Geplaatst op 16 juli 2008 om 05:09

Iedereen mag zichzelf zijn, maar graag niet iedereen in mijn achtertuin. En, heel eerlijk, daar vind ik niks mis mee. Ik wil graag ook mezelf zijn in een tuin waar dat kan…niet in een tuin waar dat minder gepast is ;-)

…en graag, heel graag, een relatie met niet een voortdurend zoeken naar oplossingen voor verschillen die me deren. Ik prijs me gelukkig, dat ik dat niet hoef.

Geplaatst op 19 juli 2008 om 18:09

Solitair is single in het Frans. Bij een geliefde stel je geen vragen, anders was het nooit een geliefde geworden.

Geplaatst op 20 juli 2008 om 12:17

het uitzoeken van de juiste geliefde luistert net zo nauw als het vinden van de perfecte spijkerbroek. En als ie niet lekker zit, moet je hem niet nemen.

Geplaatst op 31 juli 2008 om 17:18