*Zij

Haar borsten hingen iets meer dan voorheen. En het vel rond haar heupen leek iets losser te zitten. Haar benen waren langer dan hij zich herinnerde. Haar buik klopte nog precies: zacht maar toch strak. Voorzichtig liet hij twee vingers rond haar navel draaien. Haar huid was koel.

De eerste vier jaar hadden ze niet genoeg van elkaar kunnen krijgen. Maar de vijf jaar die daarop volgden, had hij haar minder en minder aan mogen raken – laat staan bekijken. Andere dingen waren belangrijker, ze leek zo vaak haast te hebben. Eerst had hij gedacht dat het wel weer bij zou trekken. Na verloop van tijd was het gewoon geworden. Ze hadden nog wel seks hoor, eens per week. Maar dan even snel, en met het licht uit. Hij was eraan gewend geraakt. Zijn gedachten vulden het donker op.

Ze was begonnen de badkamerdeur op slot te doen nadat ze verhuisd waren. Omkleden deed ze altijd daar. Hij had, als hij eerlijk was, zijn eigen vrouw al meer dan drie jaar niet naakt gezien. Misschien wel vier. Misschien vijf. Hij kon zich de laatste keer niet eens herinneren, omdat hij toentertijd niet wist dat het de laatste keer zou worden.

In gedachten had hij haar lijf vorm gegeven aan de hand van zijn herinneringen, haar contouren, zijn fantasieën, haar lijf onder de dekens tegen zich aan. Nu hij haar zo mocht bekijken viel het hem op hoe mooi ze was. Hoe zacht. Hoe echt. Hoe hij haar gemist had, eigenlijk.

‘Mocht bekijken’ was misschien niet de juiste omschrijving. Kon bekijken. Haar nek, haar armen, haar tepels. Haar buik, haar benen. Een streepje haar daartussen. Dat had ze al die tijd dus wel bijgehouden. Vrouwen zijn ondoorgrondelijk, concludeerde hij en veegde zijn wang droog. Haar tenen. Koud.

Tijd om de ambulance te bellen. Al betwijfelde hij of dat veel zin had. Ze moest hier al vanaf vanochtend liggen, toen hij net naar zijn werk vertrokken was. Ze zag er vredig uit. En mooi, zo mooi.

27 Reacties

Mooi :) Een beetje triest. Om over na te denken. Jammer als het leven, het samenleven, een gewoonte wordt.

Geplaatst op 19 juni 2008 om 13:16

brr … ik krijg er kippenvel van.

Geplaatst op 19 juni 2008 om 13:53
Niemand

Oh. Ouderwets ontzettend mooi. Ik word er verdrietig van maar wel op zo’n manier dat ik er me het liefste in zou willen wentelen en er nog minstens zes uur over zou na willen denken, terwijl ik buiten rondloop en wacht tot het gaat regenen.
Maar ik ben, wie snapt dat nou, gaan studeren, en nu moet ik leren. Tentamen taalkunde morgen. Dus Niemand mag niet aan de dode vrouw in de badkamer denken.

Ik vraag me af hoe ze gestorven is, maar vertel het maar niet.
Mooi, Wenz, heel mooi.

Geplaatst op 19 juni 2008 om 16:46

‘Zijn gedachten vulden het donker op’. Mooi is dat. Het duister schijnt in de duisternis?
Een toverlantaarn? Zeg het maar niet.

Geplaatst op 19 juni 2008 om 20:00
Laurent

Dat is best een, eh merkwaardig verhaal. Maar mooi geschreven.

Geplaatst op 19 juni 2008 om 20:39

In het donker was nog ruimte over, blijkbaar. Al was het wellicht een korte weg naar het eind.
Maar wel een mooi fictief.

Geplaatst op 19 juni 2008 om 21:34

Mooi. Liefdevol. Een beetje herkenbaar ook wel…

Geplaatst op 19 juni 2008 om 22:34

Mooi hoor!

Geplaatst op 19 juni 2008 om 23:22

Prachtig. En ook een zekere verwondering over zijn berusting door het verdriet heen. Maar daardoor misschien wel mooier.

Geplaatst op 20 juni 2008 om 10:59
girl on the run

:(

Geplaatst op 20 juni 2008 om 12:08

Heel mooi en, inderdaad, ook wel een beetje herkenbaar.
Je bent de tweede vrouw in korte tijd die ik tegenkom die vanuit het mannenperspectief schrijft over verloren gegane liefde. Ik vind dat mooi en heel knap. Het maakt me een beetje melancholiek.

Geplaatst op 20 juni 2008 om 16:05

Mooi maar ook best triestig, pas als ze daar koud ligt te wezen herontdekken hoe mooi ze is. Een beeld om een betrapt gevoel van te krijgen.

Geplaatst op 20 juni 2008 om 17:37

Knap Wenz! Word er triest van maar mooi triest…

Geplaatst op 21 juni 2008 om 13:31

Jouw verhalen doen altijd hunkeren naar de draai in het einde. Je weet bijna zeker dat ze komen, en elke keer is het een verrassing welke vorm hij krijgt. Ook hier, een gedoemde relatie krijgt toch een onverwachts einde. Het zou verboden moeten worden zo met elkaar te moeten leven. Gelukkig is het fictie :)

Geplaatst op 21 juni 2008 om 18:29
dick

mooi en triest
(mijn ex leeft nog, maar de liefde stierf)

Geplaatst op 21 juni 2008 om 22:41

Bitterzoet. Onvermogen, en liefde. Diepe zucht.

Geplaatst op 22 juni 2008 om 10:48
Niemand

Aan Dick: je ex leeft nog, maar de liefde is gestorven – wat zeg je dat mooi.

Eigenlijk heb ik nu een klein lettertype nodig: Wenz, ik heb sinds tijden weer iets geschreven en ik dacht dat je het misschien weer wilde lezen, dus ik laat het je weten, maar je bent natuurlijk niets verplicht. Ik wil helemaal geen reclame maken, dus ik doe zodadelijk, bij deze, mijn mond weer dicht.

Geplaatst op 22 juni 2008 om 15:23

chocopuur, een verslaving die te mooi is om te laten leggen

Geplaatst op 22 juni 2008 om 20:49

bittersweet indeed

Geplaatst op 23 juni 2008 om 08:52

en heus niet alleen maar omdat dat dan rijmt hoor

Geplaatst op 23 juni 2008 om 08:52

Jammer als het zo moet lopen in het huwelijk.

Geplaatst op 23 juni 2008 om 10:21

Prachtig geschreven, Wenz! Wat ben je toch een talent in sprekende beelden maken uit woorden. Ik wil ervan vrijen en heel veel liefde geven en die heel lang warmhouden. Heel lang echt en dichtbij.

Geplaatst op 23 juni 2008 om 11:56

Triest verhaal, het spreekt van vervreemding maar tegelijkertijd over de liefde die hen bond

Geplaatst op 23 juni 2008 om 16:31

Hai Wen
Dit verhaal doet me denken aan mijn werk.. Waar echtparen vaak elkaar niet meer zien.. En de liefde er toch nog is..

Geplaatst op 8 juli 2008 om 15:13
Niemand

Dit vind ik nog steeds heel mooi. De dode vrouw in de badkamer, de dode vrouw in de badkamer. Er verandert van alles, we verhuizen allemaal wat af, geloof ik, maar er blijven altijd dode vrouwen in de badkamer.

Liefs uit geen land hier ver vandaan, van Niemand

Geplaatst op 22 november 2008 om 17:10
Niemand

(Oh kun je het geloven! Mijn vorige reactie had ik het over verhuizen en nu ga ik ineens weer verhuizen, terwijl ik dat daar nog niet wist – wat een aanondigende eh – wat een aankondigend iets.)

Geplaatst op 30 november 2008 om 19:24

Niemand, zo gaan die dingen soms, vreemd hè? Verhuis je dichter naar je hart of verder weg? Ik hoop dat je er blij zult worden, en ik hoop dat er daar geen dode vrouw in de badkamer zal blijken.

Geplaatst op 1 december 2008 om 19:37