*Late ontluiking

Het was een goede dag vandaag. Ze was makkelijk haar bed uitgekomen, had geen last van haar heup gehad, en nu, nog geen twee uur later, liep ze achter haar rollator al richting markt.

‘Sinaasappels. En misschien een paar lychees, en kiwi’s natuurlijk. De zon schijnt al lekker vandaag!’ dacht ze bij zichzelf. ‘Kijk die kinderen toch eens spelen, wat een vreugde brengt dat toch.’ Meteen dacht ze aan haar eigen kleinkind, Dorothee. ‘Ze is zo snoezig. Oh, niet vergeten, over drie weken wordt ze al vijf jaar. Als Antoine dat nog had kunnen meemaken…’ Ze verzonk in herinneringen. Het was nu vier jaar geleden dat hij overleden was. Plots. Op een ochtend, op het toilet. Een hartaanval. ‘Ik mis hem nog wel. Maar toch minder dan ik had gedacht, na achtentwintig jaar huwelijk. Maar het was een lieverd hoor, absoluut.’ De kramen van de markt doemden verderop al op. Haar linkerbeen voelde wat zwaar. ‘En toch is het een goede dag. Gisteren kon ik niet eens de trap op. En zie mij hier eens lopen vandaag!’

Op de markt was het al druk. Ze keek wat om zich heen terwijl ze voorzichtig langs de bloemenkraam wandelde, op weg naar het fruit. ‘Is dat mevrouw Van Taarden niet?’ Ze boog haar hoofd ietsje, en probeerde in de stroom mensen op te gaan. ‘Daar heb ik nu geen zin in hoor. Dat mens heeft altijd alle tijd van de wereld.’ Daar was de fruitkraam al. Ze liet haar ogen over alle waar dwalen. ‘Ach, Granny Smith. Daar hield Antoine altijd zo van.’ De eerste week na zijn overlijden had ze de groene appels nog gekocht, uit gewoonte. Maar zijzelf lustte ze helemaal niet. ‘Wat lijkt dat lang geleden zeg.’ Ze glimlachte. ‘Ik mis de warmte wel hoor. Een knuffel in de ochtend, een kus voor het slapen… Maar kom, niet zeuren, ik heb een goed leven.’

Ze zocht kiwi’s en sinaasappels uit, zag nog een tros radijsjes liggen, die wilde ze ook meenemen. Ze keek op en speurde de verkopers achter de kraam af. Daar was meneer Klaassen. En die jongeman stond er ook. Verderop stond mevrouw Klaassen, samen met haar dochter. Ze waren net een bestelling aan het afhandelen. ‘Ik kijk nog wel even aan die kant, of er ook lychees zijn.’ Ze verplaatste zich naar het eind van de kraam. Met één oog hield ze mevrouw Klaassen in de gaten. Zodra deze klaar was met haar klant, sprak ze haar aan. ‘Goedemorgen!’ Mevrouw Klaassen keek op, herkende haar vaste klant en riep een welgemeend goedemorgen terug. ‘Wat mag het zijn vandaag?’

‘Zes sinaasappels alstublieft,’ ze hoorde dat haar stem wat trilde. Wat was het warm zeg. Ze keek hoe mevrouw Klaassen de sinaasappels in een plastic tasje deed. Haar korte zwarte haar was weer perfect gekapt, zoals iedere keer dat ze hier haar fruit kwam kopen. ‘Anders nog iets?’ Ze schrok op. ‘Uh ja… jaja: kiwi’s. Kiwi’s graag. Vier stuks. Ja.’ Met een glimlach stopte mevrouw Klaassen de kiwi’s bij de sinaasappels. ‘Wat zijn haar handen mooi.’ Ze bekeek de vingers van mevrouw Klaassen; ze hadden amper pigmentvlekjes. ‘Was het dat?’ Ze keken elkaar aan. ‘Nee, graag nog een halve kilo lychees, als dat kan. Graag.’ ‘Lychees! Geen probleem! Ze zijn lekker hoor, heerlijk zelfs!’ Het was echt warm vandaag. ‘Heb ik wel genoeg ontbeten? Ik voel me wat licht in mijn hoofd.’ dacht ze bij zichzelf.

‘Heerlijk weertje hè?’ Ze keek mevrouw Klaassen verwachtingsvol aan. ‘Ja, geweldig hè? Het is nu misschien nog wat frisjes, maar reken maar dat het vanmiddag korte-mouwen-tijd is! U ziet er kwiek uit vandaag, mevrouw Dooren! Anders nog iets?’ Blozend stamelde ze van niet, dat dit alles was. Mevrouw Klaassen gaf haar het fruit aan, en zei de totaalprijs. ‘Achja, afrekenen…’ dacht ze verstrooid. Ze prutste haar portemonnee uit haar tas en gaf haar een biljet. Ze keek mevrouw Klaassen na terwijl ze naar de kassa liep. Wat een mooie vrouw was dat toch. Binnen een paar tellen stonden ze weer tegenover elkaar en reikte mevrouw Klaassen haar het wisselgeld aan. Ze stak haar hand geopend uit. Terwijl de munten in haar palm gleden, raakten hun vingers elkaar even. ‘Dank u, dankuwel.’ Trillend stopte ze haar geld in haar portemonnee. ‘Een heel fijne dag nog mevrouw, en tot de volgende weer!’ glimlachte mevrouw Klaassen. ‘Ja, nog een heel fijne dag, en bedankt weer hè.’ Ze keken elkaar nog even aan voor ze haar tocht voortzette.

Ze liep langs de stoffenkramen naar de De Gravestraat. Zoals altijd liep ze haar rondje terug naar huis. ‘Wat een heerlijke dag is het!’ Stralend wierp ze een blik op de tas vol fruit in haar rollator. ‘Dat wordt smullen vanmiddag.’ glimlachte ze. Voor de sigarenwinkel stonden twee heren een praatje met elkaar te maken. Toen ze hen passeerde, wenste een van de twee haar een goedemorgen. Ze mompelde een goededag terug, en liep zo snel haar lichaam het toeliet verder. ‘Daar moet ik niets van hebben hoor. Oh nee. Daar heb ik geen behoefte aan. Geen nieuwe man voor mij. Nee nee. Geen man, daar heb ik helemaal geen zin in.’ Hoofdschuddend wandelde ze weer verder op weg naar huis. ‘Oh verhip, de radijsjes vergeten!’ Even dacht ze na. ‘Ik kan best maar even teruggaan. Ja. Laat ik dat doen!’

12 Reacties

100% Uit het leven gegrepen.
Ik zie het helemaal voor me als ik nu een oudere vrouw met rollator zie.
Niet verder vertellen, ik heb er zelf ook èèn.-))))

Geplaatst op 29 mei 2008 om 07:46

Mooi! Ik moet aan verschillende dingen denken. Dat ons leven op zo veel vlakken nu veel makkelijker is, dat zoveel dingen sociaal meer aanvaard zijn. Maar dan nog denk ik dat veel van de barrieres in jezelf zitten. Door opvoeding, door een vorm van indoctrinatie. Zo kan ik me voorstellen dat zij bovenstaande dingen wel allemaal kan voelen, maar helemaal niet “beseft”, omdat ze het voor zichzelf verdringt. Omdat ze helemaal verstard zit in haar eigen beeld van hoe de wereld moet zijn, en waar zij ook zo in geleefd heeft. Het is moeilijk om daaruit te kunnen stappen, uit dat eigen beeld, daar afstand van te nemen, maar dan pas kan je weer evolueren. Dus misschien is er nog hoop voor mevrouw van Dooren. Niet dat ze ongelukkig is hoor. Maar misschien kan ze zich nog eens helemaal op haar plaats voelen.

Geplaatst op 29 mei 2008 om 10:45

Archeologische vondsten kan men, gezien hun kwetsbaarheid, soms beter niet aan het daglicht brengen.

Geplaatst op 29 mei 2008 om 13:09

Eigenlijk wil ze gewoon *wel* aandacht, onder de mensen blijven, daarom gaat ze terug naar de winkel en ‘vergeet’ ze iets, dag in, dag uit

Geplaatst op 29 mei 2008 om 14:30

Nathan, jij hebt het verhaal helemaal opgevat zoals ik het bedoelde. De dame op leeftijd die eigenlijk meer van vrouwen houdt dan van mannen, maar dat dringt nog niet echt bij haarzelf door. Mooi omschreven, haar innerlijk leven, zo is het maar net.
Inderdaad FrankiePebbles. Inderdaad.
Gob, jij leest er geloof ik iets heel anders in…
Ha Mieke, zo’n ding is verrekte handig als je moeilijk ter been bent en toch vooruit wil gaan. Maar je racekar is nog beter natuurlijk! :)

Geplaatst op 29 mei 2008 om 14:41

Voor leuke meisjes vergeet je radijsjes.

Geplaatst op 29 mei 2008 om 19:22

als ik het goed begrijp suggereer je dat mevrouw Dooren misschien op vrouwen valt? Of zoek ik nu te ver?
Mooie beschrijving van een gewoon wandelingetje van een gewone oudere dame. Je moet wel een scherpe geest en observatievermogen hebben om vanuit een piepjong hart dit op te schrijven!!!
Prachtige vloeiende tekst(ja, daar kijk ik dan weer naar ;))

Geplaatst op 31 mei 2008 om 08:07

Jawel Jacq, dat is inderdaad precies wat er aan de hand is met mevrouw Dooren. :) En dankjewel. :)

Haha Jack, jij vat het wel heel bondig en rijmend samen. :D

Geplaatst op 31 mei 2008 om 08:34

Zo naar dat het vooral de oudere generatie is die pas op latere leeftijd achter deze gevoelens komen. Maar mooi dat ze er dan nog tenminste achter komen en alsnog kunnen genieten van échte verliefdheid i.p.v. genegenheid-uit-gewoonte. Mooi geschreven. Weer.

Geplaatst op 31 mei 2008 om 17:26

Mooi subtiel, Wenz. Minder is meer.

Geplaatst op 1 juni 2008 om 15:21

Vermoedelijk kende ze die speciale genegenheid al veel langer, maar het werd een gestolde werkelijkheid. Ja, ik geloof wel dat ze e.e.a. beseft – ze trilt van verrukking als slechts de vingerhuid haar even raakt. Ze wordt zelfs overmoedig om terug te keren voor radijsjes.

Geplaatst op 1 juni 2008 om 19:52

nou, wellicht iets anders dan jij schrijft, ik zie er een laag in die duidelijk te maken heeft met een reden waarom ze de dingen doet die ze doet…maar het zou heel goed kunnen dat ik er teveel achter lees hoor.
In mijn optiek heeft ze thuis niemand, in de winkel krijgt ze aandacht en dus gaat ze de hele tijd naar de winkel om dingen te halen om zichzelf te verwennen en als bijkomstigheid krijgt ze ook nog aanspraak

Geplaatst op 3 juni 2008 om 10:52