*Simultania

In een van mijn ruils had Jack of Hearts een laatste alinea geschreven, die ik vervolgens moest gebruiken om een voorafgaand verhaal aan te breien. Deze ruil pakte zo goed uit, dat ‘ie eigenlijk een plaatsje op mijn denkendoetgeenzeer verdiend had. En zo geschiedde...
(Jacks alinea staat cursief gedrukt, maar hoort absoluut bij het verhaal.)

‘Goedenavond.’
‘Onze avond.’

Hij was op weg naar huis geweest, zijn wekelijkse kroegavondje met zijn vrienden zat er weer op. Hij was langs de kade gaan lopen, zijn favoriete route naar huis. Op een van de meerpalen had een gestalte gezeten. Een ruimvallende jas met capuchon en twee donkerblauwe benen was alles wat hij had kunnen zien. Door de uren met zijn vrienden was hij in een goede bui geweest, in een opwelling had hij vriendelijk gegroet.

‘Pardon?’ Zijn olijke knik was halverwege blijven steken en overgegaan in een frons.

‘Je verstond me wel,’ sprak de gestalte vriendelijk met een wat hese vrouwenstem, ‘onze avond.’ Ze zei het resoluut, legde nadruk op beide woorden, alsof hij vanzelfsprekend zou begrijpen waar dit over ging.

Hij twijfelde een moment. Zou hij doorlopen? Was zij gewoon een van de geestelijk verdwaalde types die hier wel eens rondbanjerden? Of zou hij haar vragen naar het waarom achter haar woorden?

‘Ik zal je niet in verlegenheid brengen hoor. Je bent nieuwsgierig, geef er gewoon aan toe?’ Ze grinnikte zachtjes na haar woorden. Hoe kon zij…? Dit trok hem over de streep. ‘Waarom is dit onze avond?’ Terwijl hij de woorden uitsprak nam ze de capuchon van haar hoofd. Twee heldergroene ogen keken hem aan onder het licht van de lantaarns.

‘Het is onze avond,’ sprak ze zacht, voorzichtiger dan eerst, ‘omdat het vandaag Simultania is. Vanavond, om precies te zijn. Rond…’ ze trok haar wijde mouw naar achteren en keek op haar kleine zwarte horloge, ‘een uur of drie.’ Bloedserieus keek ze naar hem op. Verward keek hij haar aan. Simulwat? Dit mens is gek. Langzaam krulden haar mondhoeken omhoog en begonnen haar ogen te twinkelen. Toen barstte ze in een kristalheldere lach uit.

Hij grijnsde op zijn beurt, ietwat ongemakkelijk, en bleef haar aankijken. Ze begon weer te spreken, haar stem was rauw, hees, het tegenovergestelde van haar lach. ‘Weet je, er zijn geen grenzen. Wij denken wel dat we begrensd zijn, maar dat is een illusie. Een van de vele die de mens rijk is, om precies te zijn. Dat is geen ramp hoor, dat is zelfs nodig, zo nu en dan. Maar niet altijd. Oh nee, absoluut niet altijd. Daarom is er Simultania. Om ons eens per maand te bevrijden van onze barrières.’

Hij begreep er nog steeds niet veel van. Terwijl ze sprak had hij haar woorden in zich opgenomen, en ondertussen haar gezicht bestudeerd. Hij kon met geen mogelijkheid raden hoe oud ze was. Ze leek tijdloos, niet jong, maar ook niet oud. Op een bepaalde manier leek ze nog het meest op een schilderij – iets dat eeuwen oud kon zijn maar nog even vastomlijnd als op de eerste dag. ‘Simultania? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Wat doet men op deze dag?’ Hij wist bijna zeker dat een dergelijke feestdag absoluut niet bestond.

Ze grinnikte kort. ‘Je stelt me teleur. Waarom zou Simultania niet bestaan? Omdat het niet op kalenders gedrukt staat? Ziedaar: je eerste grens!’ Haar weidse lach weerklonk weer over het water. Hij glimlachte: ‘Ik denk dat ik je begin te begrijpen…’ Ze keek hem verwachtingsvol aan. ‘Ok, laat me even denken… ik… ik eh… ik ben alles, nee, nee wacht, ik ben jou!’ Hij grijnsde voldaan.

‘En ik zou zomaar jou kunnen zijn. Dit water kunnen zijn. Jouw inkt kunnen zijn…’ haar ogen boorden zich weer in de zijne. Even deinsde hij terug, hoe kon zij…? Toen hervatte hij zich, dit was nu juist wat de bedoeling was! ‘Ok… kijk me aan…’ Hij staarde diep in haar ogen, probeerde niets aan te nemen, niets in te vullen, niets onmogelijk te vinden. Langzaam voelde hij alles wat zo belangrijk leek, vervagen, en niets anders dan dit moment bestond.

Plots zag hij haar handen in de aarde, haar knieën tussen het groen. ‘Ik zou jouw moestuin kunnen zijn…’ Het was eruit voor hij het doorhad. De dame tegenover hem begon helemaal te stralen. Ze sprong op en strekte haar armen uit. ‘Juist! Helemaal juist!’ Ze bleef voor hem staan, haar armen loodrecht gestrekt. ‘Ik zou jouw spaghetti kunnen zijn!’ Hij zag nu allemaal beelden rondom haar, door haar heen, boven haar. ‘Ik zou jouw klei kunnen zijn!’ Ze knikte enthousiast, begon langzaam om hem heen te draaien.

‘Ik zou jouw medicijnen kunnen zijn!’
Hij begon langzaam met haar mee te draaien, voelde zich licht in zijn hoofd, maar niet door de alcohol, absoluut niet. Hij zag zoveel beelden door elkaar buitelen, hij zag hoe ze iemand verzorgde, hoe ze de open haard aanstak, hoe ze boven de koffiefilter hing met gesloten ogen, hoe ze met een beitel een beeld uithakte, het ging maar door.

‘Ik zou jouw blokken hout kunnen zijn!’

‘Ik zou jouw gitaar kunnen zijn!’

‘Ik zou jouw koffiegeur kunnen zijn!’

‘Ik zou jouw kersenhouten boekenkast kunnen zijn!’

‘Ik zou jouw steen kunnen zijn!’

‘Ik zou jouw kroontjespen kunnen zijn!’

‘Ik zou jouw donkerbruine kandelaar kunnen zijn!’

Ze tolden nu om elkaar heen, sneller en sneller, en bleven maar beelden benoemen, stukjes leven, fragmenten van andermans bestaan. Het was niet duidelijk wie meer genoot van deze uitwisseling.

‘Ik zou jouw…’ ze zweeg heel even, ‘verdriet kunnen zijn…’

Hij slikte even, volgde toen haar voorbeeld.

‘En ik zou jouw pijnlijke onderrug kunnen zijn…’

‘Ik zou jouw onzekerheid kunnen zijn!’

‘Ik zou jouw onrust kunnen zijn!’

Ze begonnen nu door elkaar te praten, tolden om elkaar heen en bleven uitspreken wat ze van elkaar konden zien, sneller en sneller, tot ze elkaar niet meer konden verstaan en bijna omvielen van het draaien. Toen greep ze zijn handen. Langzaam minderden ze vaart, en toen hun laatste zin gezegd was stonden ze doodstil tegenover elkaar. Ze kneep in zijn handen, glimlachte een prachtige glimlach naar hem en fluisterde uitgeput ‘Simultania’. Toen liet ze zijn handen los, drukte een kus op zijn wang en trok haar capuchon over haar haren.

‘Dag Maarten.’ Nog een laatste glimlach van onder haar muts, toen begon ze van hem weg te wandelen. Haar stappen leken gewichtloos, hij keek haar na tot ze in het donker verdwenen was.

‘Dag Maya…’ fluisterde hij glimlachend. Toen spreidde hij zijn armen weer, zo wijd als mogelijk, en wierp een blik omhoog. Wat hij nu voelde was met geen pen te beschrijven.

Met zijn hoofd in zijn nek tuurde hij naar de twinkelende sterren. Waren ze nog steeds onbereikbaar? Hij lachte en strekte zijn hand uit in de lucht. Hij voelde dat hij slingerde, maar wilde graag nog even dronken blijven. Ook een beetje van drank, maar vooral van opwinding en misschien wel van geluk over wat hem overkomen was. Of kon je beter zeggen dat het haar was overkomen? Hij grinnikte.

Op het moment dat hij struikelde zei hij hardop  “Stel je niet zo aan”. Hij ging recht lopen, versnelde zijn pas tot doelgericht en richtte zijn blik op de straat in aantocht, waar het wel druk was, zodat aanstelleritis niet onopgemerkt zou blijven.

“Wat een vrouw,” dacht hij.  “Gek mens,” dacht hij ook. Hij stak zijn handen in zijn zak en overdacht wat hij straks in kleermakerszit bovenop zijn bed, gewapend met kroontjespen, in zijn boekje achter haar naam zou kalligraferen.

“Haar woord natuurlijk,” dacht hij. Vervolgens dacht hij “Ons woord” en vond dat best goed klinken.

26 Reacties

mikkel

Rondbanjeren is een mooi woord.
Maar haakte wel voortijdig af.
Bij donkerblauwe benen, want toen dacht ik aan smurfen.

Geplaatst op 11 mei 2008 om 15:29
mikkel

En smurfen zijn leuke poppetjes, maar anders is blauwe benen jeans?
Dat is ook suf. Blauwe benen.
Ze had een fantasie panty aan; met een geruit patroon. Hij had een broek aan met gekke strepen.
Dat had wel gewerkt, voor mij.
Dat had mijn interesse gewekt.

Geplaatst op 11 mei 2008 om 15:35
mikkel

ALs ik een vrouw zie met twee blauwe benen? Dan loop ik door en vergeet ik haar. Lijkt me zo.
Goh, een smurf, en loop door.

Geplaatst op 11 mei 2008 om 15:38

Mooi!

@Mikkel: wat reageer jij cool als je een smurf in het echt ziet!

Geplaatst op 11 mei 2008 om 22:07

Michael/Mikkel, als jij liever een panty met figuurtjes hebt, dan moet ik je teleurstellen. Dat soort poespas wil de dame in mijn verhaal niet aan. :)

Geplaatst op 11 mei 2008 om 22:26

Volgens mij is hij zijn eigen ik tegengekomen.
En eindelijk wist hij wie hij was.

Geplaatst op 12 mei 2008 om 10:30

Betoverend. Het verhaal nam me mee. En sprookjes zijn waar.

Geplaatst op 12 mei 2008 om 10:31

PS. Bij mij ontbreekt een plaatje in de rechterkolom (“niet beschikbaar”).

Geplaatst op 12 mei 2008 om 10:32

Dit verhaal beschrijft en is een cadeau. Die laatste alinea van mij heeft een heel fijn tehuis gevonden.

Geplaatst op 12 mei 2008 om 11:44

Heerlijk. Dank jullie wel. x

Geplaatst op 12 mei 2008 om 21:39

hahahaha
‘ik zou je moestuin kunnen zijn’, heerlijk, erg leuk gevonden. Het doet me, een heel klein beetje maar, denken aan een ouder liedje van Finkers (ik ben er de titel van vergeten…sorry)

Geplaatst op 14 mei 2008 om 10:21

Thanks iedereen, ook voor en namens Jack natuurlijk, die dit verhaal in me liet opborrelen en tot een groots einde bracht. :)

Chocopuur, ontbreekt het plaatje nog steeds? En zo ja, welke browser gebruik je en tussen welke tekst ontbreekt het? :)

Gob, bedoel je toevallig het nummer dat hij samen met dingetje, hoe heet ze ook weer, zingt? Dat is het enige dat bij mij een zacht belletje doet rinkelen, als ik iets moet verzinnen. *Zoekt naam op* Brigitte kaandorp!

Ha Mieke, dat is ook een prachtige interpretatie zeg!

Geplaatst op 14 mei 2008 om 15:48
mikkel

@ Zach
Stiekem spaarde ik smurfen toen ik klein was, van de BP. En bij mijn tweede Gargamel bij de AH? IK WOU BABY SMURF!
Ik vind smurfen stiekem heel erg leuk!

Geplaatst op 14 mei 2008 om 18:31
mikkel

Maar ik heb een naam hoog te houden.
Ik schijn een gemene kleine gargamel te zijn.
En zoals je weet haat die smurfen!

Geplaatst op 14 mei 2008 om 18:35
mikkel

Die blauwe pootjes alleen al!
Jakkes!

Geplaatst op 14 mei 2008 om 18:36
De Cameraman

Ik vind dit een ongelooflijk mooi stukje. Magisch-realistisch? Maar misschien ook een beetje romantisch, of zo voelt het toch voor mij. Om, al is het maar voor even, je helemaal verbonden te voelen met een ander.

Mag ik, terzijde, ook nog even benadrukken hoezeer ik onder de indruk ben, puur technisch. Jij bent dus begonnen van de laatste alinea en verzint *dat* verhaal erbij? Dat dan nog eens perfect, perfect, gewoon naadloos erop aansluit. **hoedje af**

Geplaatst op 15 mei 2008 om 14:42
mikkel

@ De cameraman
Ze is een beetje geniaal.
Maar dat snapt ze zelf nog niet zo goed. En ze is -denk ik- ook wel bescheiden. Mooi mens is een ander woord.

Geplaatst op 15 mei 2008 om 20:21

Ik hoop dat ik net zo goed snap hoe goed dit is als jij zelf snapt hoe goed dit is. Kortom ik vind dit verhaal goed en durf te zeggen dat je schrijfmoeite ook aan ondergetekende lezer absoluut besteed is.

Mooie nieuwe ‘huisstijl’ trouwens, met die Volkskrant-geënte typografie.

Geplaatst op 16 mei 2008 om 13:58

Volkskrant…? Ja maar, ik was meer een NRC-lezer! Grmbl. :P :D Grinnik, Frankie, geen idee waar het op lijkt, heb alle leuke lettertypes uitgekozen in mijn Photoshop en die bij elkaar gezet, met als resultaat dat ik het mooi vond. Woei! :)

Geplaatst op 16 mei 2008 om 15:54

Dat het naadloos aansloot was ook de reden dat ik er achteraf zo tevreden mee was, Cameraman. Er is, zover ik kan beoordelen en zover als mogelijk, geen discrepantie in de twee stukken. Dat liet me met een grote glimlach achter mijn pc zitten. Het was namelijk nogal een uitdaging om al een vaststaand einde te hebben dat niet uit mijn eigen geest was ontsproten, dat daagt je wel uit, je hebt al een kader waarin je je moet bewegen.

Nog steeds gaat het schrijven een beetje buiten mij om op de details na, ik weet van tevoren niet wat het gaat worden, het gaat vanzelf en dus sta ik achteraf vaak verbaasd over het resultaat en vind ik het ook dubieus om daarvoor de complimenten te vangen. Maar toch, ik ben degene die het geschreven heeft uiteindelijk, dussss thanks, Cameraman en Pebbles en Mikkel. :)

Geplaatst op 16 mei 2008 om 16:02

Bij een goede kunstenaar, op welk gebied ook, is het de Kunst zelf die aan het werk is. De kunstenaar is het medium (welke rol evengoed behoorlijk inspannend kan zijn). Een goede kunstenaar krijgt meestal tevens de uitdaging voor de kiezen om complimenten over het geschapene aan zijn of haar privé-adres in ontvangst te nemen. Dat betekent een stelling moeten innemen tegenover de paradox om tegelijkertijd onbelangrijk én belangrijk te zijn. Het is een kunst op zichzelf hoe met die paradox om te gaan. Ook dat doe je goed.

Geplaatst op 17 mei 2008 om 22:54
Mikkel

En sommige mensen zijn vervelend! Ha ha!
Wie een ander beoordeelt is vaak zelf niet zo slim. Meestal vrij dom.

Maar dit dametje verdient wel een compliment.
Ze is mooi zichzelf. En daar gaat het wel om.

Geplaatst op 18 mei 2008 om 02:53
Nova

Zo knap geschreven weer.
Mijn complimenten, Wenz.

Geplaatst op 18 mei 2008 om 11:46

@ Mikkel

“… vervelend! (…) Wie een ander beoordeelt is vaak zelf niet zo slim.”

Jij zegt het.

Geplaatst op 18 mei 2008 om 15:20
mikkel

Ik zit vol humor en ook zelfspot.
Maar dat is niet erg.
Wenz is een verrijking van je leven vriend Frankiepebbles, lekker puh.

Geplaatst op 19 mei 2008 om 23:32
mikkel

Kunst? Willem Wilmink zei het ZO mooi in HET GESPREK. Iemand die zo klein zo vreselijk groot kan zijn!
Zo kwetsbaar. Iemand die helemaal tevreden is in de straat waar hij ooit opgroeide en zo lief, maar toch een onmogelijk mens, die echt lieve dingen schreef, soms vloekend.
Wat puur en echt is, is eerlijk.
Soms onaangenaam, misschien.
Maar wel alles wat hij/zij kan zijn.

Geplaatst op 19 mei 2008 om 23:38