*Beskarfeloos/Gezisteraal

Onverzadigbaar. Een woord dat ik toch al een ruim aantal keren in mijn leven uitgesproken heb. Maar als ik er eens over nadenk, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat het een onbestaand woord is. Nee, dat klopt niet. Het woord bestaat wel degelijk. Het is de betekenis die niet bestaat.  Het is die ‘on’ die het woord voor mij zo moeilijk maakt. Onmogelijk. Dan is iets niet mogelijk. Ondoordringbaar. Dan kun je er niet in doordringen. Onbeschermd. Dan is iets niet beschermd. Onhandig, ongelofelijk, ongeschikt, onredelijk, onzinnig, onbeduidend, zo kan ik nog wel even doorgaan. Al die woorden drukken een onveranderlijke staat uit. Natuurlijk, iets kan niet af zijn, en nadat je eraan werkt, is het wel af. Maar dan is het eigenlijk al een nieuw object geworden. Het kan nooit in diezelfde gedaante opeens wel af zijn. Je kunt jezelf opgeven voor een of andere praatgroep om redelijker te worden, maar ook dan ben je eigenlijk naderhand een beetje een ander mens. De staat waarin je onredelijk was is verdwenen, en heeft plaats gemaakt voor rede.

Nu raak ik dus in de knoop bij ‘onverzadigbaar’. Dit woord beweert dat het onderwerp niet te verzadigen is. Laten we het even op eten betrekken. Wanneer ik voorgaande logica toepas, zou je dus moeten eten tot je verzadigd zou zijn, dan zou je staat veranderen. Maar je bent onverzadigbaar. Dus je kunt eten zoveel je wilt, je zult nooit het punt bereiken waarop je verzadigd bent. Een onmogelijkheid dus, in mijn ogen. Toch heb ik het woord een aantal keren geroepen. Eigenlijk alleen maar om aan te geven dat iemand voor korte duur ergens geen genoeg van kan krijgen. Maar daar zit het hem nu juist weer : ik weet ook wel dat die muziek uiteindelijk wél gaat vervelen, dat spelletje uiteindelijk wél ergens vergeten in een hoek belandt, die honger uiteindelijk wél gestild zal zijn, hij of zij uiteindelijk toch wél in slaap zal vallen. Eigenlijk zeg ik dus ‘Je bent tijdelijk onverzadigbaar’. En dat slaat dus werkelijk nergens op. Dat is een contradictie waar een mens u tegen zegt. Natuurlijk, het is kommaneuken. Maar dat is een van mijn bestaansredenen, wat de taal betreft. Ik denk graag oeverloos na over de woorden die mijn mond verlaten.

Wij gebruiken dus allemaal het woord onverzadigbaar terwijl we dondersgoed weten dat we nog nooit één mens of dier hebben aanschouwd dat werkelijk ergens onverzadigbaar in was. We gebruiken het woord om een momentopname aan te duiden, maar daar is het helaas totaal ongeschikt voor. Hoe ik het ook probeer, onverzadigbaar blijft een permanente staat aanduiden als we het woord letterlijk nemen. Het valt in de categorie dood of levend. Je kunt niet soms dood zijn. Je kunt ook niet soms onverzadigbaar zijn. Dan ben je het namelijk gewoon simpelweg niet. Nu opteer ik dus voor een aanpassing van dit jeukende woord. Dat is nog best een moeilijke. Schijnonverzadigbaar? Limietarm? Diepbodemig? Schaarsbegrensd? Het moet een woord zijn dat nog niet bestaat, dus synoniemen tellen niet, en het moet uitdrukken dat je ergens tijdelijk niet genoeg van kunt en wilt krijgen. Heeft u nog suggesties? (In het ergste geval verzin ik een compleet onbestaand woord zoals beskarfeloos of gezisteraal, en ga ik dat voortaan gebruiken wanneer ik eigenlijk dat andere onzinwoord had willen zeggen.)

14 Reacties

Zo vraag ik me altijd af hoelang het leuk is om in de hemel te zijn. Dat is toch alleen maar prettig als je af en toe ook even de hel in moet. Om w.c.’s schoon te maken of zo.
Over je woord moet ik nog even nadenken. Ik hoop dat ‘t lukt.

Geplaatst op 12 april 2008 om 22:55

Oei, even mijn link aanpassen…

Geplaatst op 12 april 2008 om 22:55

latentonverzadigbaar..?

moeilijkverzadigbaar..?

Geplaatst op 13 april 2008 om 00:00

De gezisterale geisha…
De schaarsbegrenste stoeipoes…
De beskarfeloze buurvrouw…

Ja, ik ben heel puberaal bezig. Of Zachfomanisch ;-)

Geplaatst op 13 april 2008 om 17:38

Ha Gerhard, dat is mijn argument ook altijd in geloofsdiscussies: hoe stel je je die hemel dan voor? Daar zitten nogal wat haken en ogen aan, om eeuwig blablabla. :) Ik snap je dus wel. :D

Gewebkijk, dan zou latentverzadigbaar logischer zijn denk ik. Goed alternatief!

Grinnik, Zach, doe jij maar lekker af en toe Zachfomanisch hoor, die woorden zo in een minizin zien is best nog grappig. :P

Geplaatst op 13 april 2008 om 19:30

@Wenz: Ik had niet anders verwacht!

Geplaatst op 13 april 2008 om 23:34

mmmmm…ik zie het woord als een gedachtenexperiment. Probeer het je voor te stellen hoe (naar) het er uit ziet als iemand onverzadigbaar is: qua voedsel (erg smerig), hardlopen (rennen op bebloede voeten die langzaam afslijten), sex (ehhh…erg pijnlijk), drugs (dodelijk) en noem maar op. Als krachtterm is het dus erg geschikt: het draagt meteen zijn betekenis van gevaar over.

Geplaatst op 14 april 2008 om 09:30

Vraag maar eens aan een mens met vreetzucht, die is werkelijk nooit of bijna nooit echt zat.
Die kan door eten tot er niks meer in huis is.
Vraag maar eens iemand die speelziek is, die speel verder tot zijn geld op is en is nog niet tevreden.
Vraag het aan een alkoholist, die drinken door, tot de laatste druppel en willen dan nog meer.
Het woord bestaat hoor.

Geplaatst op 14 april 2008 om 09:43

Mieke, wat jij beschrijft zijn obsessies en verslavingen. Die dingen bestaan absoluut, zonder enige twijfel. Maar een verslaving is compulsief, en niet onverzadigbaar.

Gob, jij beweert dus dat het woord een waarschuwingsfunctie heeft? Zoals ‘kijk uit, dadelijk ben je onverzadigbaar!’ Hm, in mijn optiek wordt het niet zo gebruikt. Over het algemeen wordt het meer met een dosis ongeloof uitgesproken dan met een dosis waarschuwing…

Geplaatst op 14 april 2008 om 09:49

Ik denk dat ‘verslaafd’ wel een goed woord is (haal ik ook maar uit Miekes reactie hoor) :P

Geplaatst op 14 april 2008 om 10:34

Toch durf ik te beweren dat ik een onverzadigbare interesse heb in het leven om mij heen.

Geplaatst op 14 april 2008 om 12:20

De behoefte om oeverloos na te denken over de woorden die jouw mond verlaten lijkt onverzadigbaar :P

Geplaatst op 14 april 2008 om 22:48
Michael

Vol vertrouwen en volledig oprecht en eerlijk doen.

Dat is tijdelijke onverzadigbaarheid, voor mij.

Volledig echt zijn. En niet meer kunnen zijn dan dat.

Maar eigenlijk klinkt het ongelofelijk vaag en nep, terwijl het wel echt kan bestaan.

Raar is dat.

Geeft ook ineens bestaansrecht aan al die vage vogels die enorm zichzelf lopen te zoeken. Jakkes!

Geplaatst op 15 april 2008 om 01:14

Gedachte 1: algemeen

Je hebt gelijk. Het woord is onbestaanbaar. Iedereen wordt ooit wel eenmaal érgens in verzadigd, of hij het nu wil of niet en al duurt de verzadiging maar 1 seconde. (Héé, “onbestaanbaar”: nog zoéén!).

Gedachte 2: specifiek

Laat ik het woord eens heel letterlijk nemen. On-verzadig-baar. Baar. Baren. Geen mogelijkheid tot verzadiging kunnende produceren.

Het lijkt me een tegenstelling zoals man en vrouw. De vrouw is verzadigbaar in de zin dat zij zwanger kan raken en de man onverzadigbaar want hij kan zich niet leren ontwikkelen tot een zwanger wordend en barend persoon.

Je bent óf je leven lang het één óf je leven lang het ander. Maar wie weet wat de wetenschap in de toekomst nog allemaal vermag. Dus wij kunnen het woord inderdaad nooit met absolute zekerheid gebruiken.

Wat, als je er heel diep over nadenkt, voor ieder woord geldt. Daarom spreken mystici ook over het “onzegbare” als zij het over hogere, “waardere” waarheden hebben. En daar komt ook het besef van het nonduale achter de werkelijkheid vandaan.

Geplaatst op 20 april 2008 om 20:33