*Nervus olfactorius

Als ik een zwerfkind in een of ander derdewereldland was geweest, stond ik zeker weten vooraan in de rij voor de doorzichtige potjes lijm. Wat een lekkere geur is dat toch. Wanneer ik langs een goedkope schoenenzaak wandel zoals de Schoenenreus, kan ik het nooit laten om even naar binnen te wippen, om zogezegd de sfeer op te snuiven. Niets heerlijkers dan die geur. Nu ja, bijna niets. Er is één ding dat me nog blijer maakt.

Mijn jeugd bevatte een drietal elementen die er, no matter what, altijd waren. Ongeacht hoe vaak we verhuisden of hoe we de woning inrichtten, de drieling kon ik met mijn ogen dicht vinden. Die drie heilige objecten waren, in willekeurige volgorde, de grote metalen oranje kist waar alle schoenpoetsbenodigdheden in zaten, de kleine maar corpulente rode plastic kist waar alle naaibenodigdheden in zaten, en de enorme blikken ton in ruwweg roze met wit. Dat was onze Eerste Hulp kist. En tweede, derde en vierde hulp, om precies te zijn.

Die laatste opbergplaats was zijn carrière ooit begonnen als toffeetrommel, maar dan wel eentje van reuzenformaat. Ik heb de tijd van de bonbons nooit gekend, iets wat ik als kind herhaaldelijk kon betreuren: die enorme ton was ooit gevuld geweest met iets dat zonder twijfel heerlijk gesmaakt moet hebben… en vooral: overvloedig aanwezig was geweest. Ik moest mijn arm tot aan mijn oksel in de ton steken, wilde ik met mijn vingers aan de bodem komen. De ton was gedecoreerd met dames en heren in prachtige ouderwetse klederdracht, lopend en zittend in de meest idyllische straat ooit gezien.

mini_quality_street_chocolate.gif

Die kist was, zolang ik me kon herinneren, gevuld met pleisters, verbanden, ontsmettingsmiddel en andere zaken waarmee je wonden kon verzorgen. Met een kind zoals ik, was die ton geen overbodige luxe. Ik kon de inhoud bijna dromen. In die bewuste kist zat de grootste schat die wij in mijn ogen bezaten: Leukoplast. Jazeker, ik heb het over dat overbekende rolletje met plakkerige bruine tape. Vroeger nog gemaakt van degelijk blik, tegenwoordig van plastic. Je kon het rolletje zo leuk uit het omhulsel drukken, dat gaf zo’n lekkere klik. En dan? Dan opende het paradijs zich voor mij.

Bitterzoet, dat is de beste omschrijving die ik ervoor kan vinden. De geur van Leukoplast roept beelden op van fel verlichte ziekenhuizen, van professionele mensen die weten wat ze doen, van een schijnveiligheid, een ‘hier kan je niets gebeuren’ een ‘dit is het tegenovergestelde van aangebrande aardappels, uitlaatgassen, muffe gymnastiekkleding in een plastic zak en andere aardse beslommeringen’, een geur met een bepaalde kilte, vermengd met een bruingekleurde warmte, een geur vol verwachtingen, vol verleden, vol pijn die zal vergaan. De mengeling tussen steriele en rubberachtige tonen, de zekerheid dat dit spul je verbonden wond zal omarmen, en niet zal loslaten voor jij het wil, ongeacht hoe ruw je speelt.

Ik was de geur jarenlang vergeten. Laatst had een vriendin van mij haar handpalm zo goed en kwaad als het ging ingetaped met de bewuste Leukoplast. Ze zat naast me op de bank en ik werd overspoeld door alle vergeten beelden en gevoelens, gelardeerd met het besef dat ik het nog even lekker vond ruiken als de allereerste keer dat Koning Leukoplast mijn neus betrad. Ik greep haar hand en duwde hem tegen mijn gezicht terwijl ik diep snoof. Automatisch kwam er een glimlach rond mijn lippen. Vanaf dat moment was ze niet meer veilig voor mij. Wanneer ik haar maar binnen handbereik had, moest ze eraan geloven: als het mogelijk was, had ik alle geur uit haar Leukoplast gesnoven. Keer op keer op keer.

leukoplast1.jpg

Een vreemde gelukzaligheid, dat is wat Leukoplast voor mij is.

23 Reacties

Inderdaad een beetje vreemd, maar ik vermoed dat iedereen dat met geuren heeft. Ik heb het met benzine en pathoulie, die laatste omdat het herinneringen met zich meedraagt.

Geplaatst op 5 april 2008 om 16:12

Een beetje vreemd maar wel lekker. ;-)

Geplaatst op 5 april 2008 om 17:19

Geuren uit het verleden: ik herinner mij nog goed de geur van dauw in de vroege ochtend wanneer ik naar mijn zwemles liep.

Geplaatst op 5 april 2008 om 18:54
Michael

Leukoplast ruikte als rubber, als ik het me goed herinner. Sommige auto’s hebben zo’n zoetige geur, die ik hemels vind. Het zijn geen diesels, weet niet wat het zijn.
Vind het best naar dat sommige auto’s goed geuren!

Geplaatst op 5 april 2008 om 23:48

top story..!

Geplaatst op 6 april 2008 om 06:22

Heel herkenbaar, ik vond de geur van ons medicijnkastje ook altijd lekker, een geur van aandacht en ernst en liefdevolle verzorging van een kapotte knie of elleboog, de geur die ik ook in ziekenhuizen herkende. En ondanks dat ik in de loop der jaren genoeg nare ziekenhuiservaringen heb opgedaan, vind ik het nog steeds lekker. Het was me niet eens opgevallen dat leukoplast niet meer in blik zit en inderdaad: blik is superieur!

Geplaatst op 6 april 2008 om 09:54

Leukoplast blijft ook een interessante naam; voor zover ik weet wordt het woord wereldwijd gebruikt. Ik vraag me derhalve ook wel een beetje af waar het woord vandaan komt. Overigens heeft natte Leukoplast ook een specifieke geur.

Geplaatst op 6 april 2008 om 11:29
Thought

Deed Vestdijk het met kind tussen vier vrouwen. Jij probeert het met kind tussen drie kisten …..

Geplaatst op 6 april 2008 om 11:58

En bracht de geur van leukoplast behalve gelukzaligheid ‘concrete’ herinneringen met zich mee? In dat geval is leukoplast een Madeleine

Geplaatst op 6 april 2008 om 12:12

Quality street…ik was nog heeeeeeeeeeeeeeel jong en 1 keer in mijn leven (zo heeft mijn geheugen het tenminste opgeslagen) hadden wij zo’n kist/trommel mét bonbons…ik had zowaar een favoriet. En wat lekker. Zo vreselijk lekker. Leukoplast heeft op mij hetzelfde effect, maar 1 ding overtreft het: dat gele poeder wat je moeder op een wondje op je knie, waar je weer op gevallen was, stoof. Dat rook zooooo lekker, daar zou ik bijna expres een gat in mijn knie voor vallen.

Geplaatst op 6 april 2008 om 21:24

Leukoplast ruikt inderdaad erg lekker en vertrouwd, op de een of andere manier.

:)

Geplaatst op 7 april 2008 om 02:34

Je zou natuurlijk de leukoplast onderje neus kunnen plakken.
Dan heb je de geur altijd bij je:-))

Geplaatst op 7 april 2008 om 06:58

Het is idnerdaad een lekkere geeur… ik kende (Vroeger toen ik zelf nog klein was) kinderen die dat spul (de lijm dan) opaten

Geplaatst op 7 april 2008 om 11:07
Michael

Oma had allemaal trommels; met koekjes, met kaaskoekjes en nog weer een trommel met weer andere spulletjes.

Maar als ze voorlas, in bed?
Denk dat dat het warmste gevoel is wat ik ooit heb gekend. Iemand die alleen maar wil dat je het verhaaltje mooi vindt en het ook zo voorleest.

Geplaatst op 8 april 2008 om 20:45
Michael

Kachels waren alleen beneden en als je wakker werd dan zaten de ramen vol met ijskristallen in de winter.
Rookte daar mijn eerste sigaartjes.
Lucht van een oud huis.

Een plek zo dierbaar, dat ik hoop ooit weer zoiets terug te vinden.
De lucht die zo vreselijk dierbaar is. Plek die iedereen zou moeten hebben.

Geplaatst op 8 april 2008 om 20:51
Michael

Je klok staat nog op wintertijd, btw

Geplaatst op 8 april 2008 om 20:53
Michael

Het leven is ook wel een beetje Leukoplast. Het is gek dat ik er nog ben. Ha ha ha

Geplaatst op 8 april 2008 om 21:27

al was het tien jaar geleden dat ik er voor het laatst was en verhuisde ze vlak daarna van bejaardenflat naar bejaardenhuis naar verzorgings tehuis, alwaar ze langzaam en langzaam weg teerde tot ze vorig jaar overleed, ik hoef maar drie seconden na te denken en ik heb de geur van mijn oma’s huis weer in mijn neus.

Daar zit een stukje in.

Geplaatst op 12 april 2008 om 13:09

Benzine ruikt inderdaad ook heerlijk! Dauw in de vroege ochtend, net zoiets als regen na een droge periode, ook zo’n typische geur.

Ha ja Jaco, hier ook ondanks vele ziekenhuisbezoeken nooit een weerzin van de geur van steriliteit gekregen. :)

Natte leukoplast, dat is een geur die ik me niet zomaar voor de geest kan halen… zal er de volgende keer meteen iets aan doen. :)

Woehoew Siercy, wat een geluk! Ik had er wel wat voor over gehad om die trommel gevuld te hebben gehad met bonbons hoor. :) Wat was je favoriete smaak dan? En ik denk dat jij jodium bedoelt, dat gele spul? Dat ruikt inderdaad ook héél specifiek! Eigenlijk vind ik al die, zoals ik net al zei, steriele geurtjes lekker. :)

Hahahaha onder mijn neus plakken is net iets te sociaal onaangepast om te doen, anders deed ik het hoor, Mieke! :P

Leukoplast opeten?!?! Dat is bizar.

Ha ja Michael, ijskristallen op de ramen van de bovenverdieping! Inderdaad, dat is ook zoiets nostalgisch. :) En inderdaad, de lucht van een oud huis. Of, zoals Frommel zegt: de specifieke lucht van iemands huis. Dat zijn dingen die je vaak niet eens bewust registreert, tot je op een andere plek iets dergelijks ruikt, en dan word je overspoeld met alle herinneringen die stiekem aan die geur verbonden zijn. Daar zit zo te horen inderdaad een stukje in, From.

Geplaatst op 13 april 2008 om 19:41

Thanks voor de zomertijdopmerking trouwens, ik vergeet het iedere keer. (Yep, bij wintertijd was er ook iemand die het me moest mededelen. Ik leer traag af en toe, zoals je ziet. :P)

Geplaatst op 13 april 2008 om 19:43

Dae, wat een prachtig stuk dat je daar linkt. En zo bijzonder werken geuren en smaken ook echt. Mooi. Een zin als deze is op zichzelf al prachtig, laat staan het geheel: “But when from a long-distant past nothing subsists, after the people are dead, after the things are broken and scattered, taste and smell alone, more fragile but more enduring, more unsubstantial, more persistent, more faithful, remain poised a long time, like souls, remembering, waiting, hoping, amid the ruins of all the rest; and bear unflinchingly, in the tiny and almost impalpable drop of their essence, the vast structure of recollection.”

Van dit soort leeservaringen word ik gelukkig. Thanks voor de link. :)

Geplaatst op 13 april 2008 om 19:52

Hier is de rubberen Leukoplast vervangen door de witte versie…maar jouw verhaal brengt voldoende terug. Daar hoef ik ‘m niet voor te kopen ;-)

Het blik is ook mooi. Hier achter mij staat er ook eentje, een kleinere versie…met knopen en oude sieraden. Om af en toe alleen maar in te kijken…

Geplaatst op 14 april 2008 om 09:11

Geen jodium, dermatol. Oe, daar kreeg je lekkere korstjes van. Krabbelkorstjes, waar je dan altijd net te vroeg aan pulkte, waardoor er zo’n felroze schrijnend plekje tevoorschijn kwam. Of Bloed, nog beter, had je nog een korstje…

Geplaatst op 20 april 2008 om 10:15