*Samen

Trillend van ingehouden woede stond hij tegenover haar. Zijn stem hard, te hard. Rauw. Zijn gezicht rood aangelopen. Zijn ogen glanzend van het vocht. Ze voelde zijn woede. Niet alleen vanuit hem, maar ook vanuit haar eigen inlevingsvermogen – zij zou ook woest zijn geweest, in zijn positie. Ze kon geen woorden vinden om zijn gevoel te verzachten. Ze wilde de situatie inschatten. Voorzichtig legde ze haar hand op zijn verhitte wang, lette scherp op zijn blik. Hij trok zijn hoofd weg van haar hand, met een korte ruk. Goed, zijn kwaadheid had ruim de overhand op zijn verdriet.

Hij leek vast te zitten in een gedachtegang. In zijn woede bleef hij dezelfde woorden herhalen, niet in staat vooruit te komen. Soms heeft nieuws echo nodig om door te dringen. Ze liet hem begaan, een tijdje. Knikte af en toe. De aders van zijn uitgestoken arm waren opgezwollen, zijn spieren aangespannen terwijl hij met een wijsvinger in de lucht prikte. Ze keek hem recht in zijn ogen. Ze zou zijn kwaadheid graag voor hem absorberen. Hij leek voorlopig niet van plan te bekoelen.

Met een vloeiende beweging bracht ze haar hand wederom naar zijn gezicht. Maar ditmaal opende ze haar hand onder zijn kin, spreidde haar vingers en omvatte zijn onderkaak links en rechts van zijn gezicht met haar vingers en haar duim. Ze trok hem met kracht naar haar toe, kuste ruw zijn lippen terwijl ze zijn kaken stevig omvatte. Toen duwde ze hem van haar af en keek hem aan. De spieren in zijn gelaat verrieden de strijd in zijn hoofd. Ze zette een stap naar voren, haar lippen losjes van elkaar. Ze zag de woede nog over zijn gezicht kolken.

Toen greep hij haar nek met een van zijn handen. Hij trok haar naar zich toe en zoende haar, nog ruwer dan zij zojuist gezoend had. Ze sloeg haar armen om zijn middel en trok hem stevig tegen haar buik aan. Zijn opgejaagde ademhaling werd nu bijna grommend. Hij verstrakte de greep om haar nek, trok met zijn andere hand haar shirt bijna ongecoördineerd omhoog. Ze bewoog mee op zijn ruwheid, liet zich leiden door de vuurrode bom in zijn binnenste. Hij duwde haar weg, trok haar weer naar zich toe. Zijn handen op haar lichaam, ruw, verslindend, schipperend tussen willen en haten, tussen bezitten en afstoten.

Ze gaf zich over aan zijn bewegingen, haar lichaam werd geduwd, gebogen, getrokken in iedere richting die zijn woestheid hem ingaf. Zijn gezichtsuitdrukking een mengeling tussen uitputting en opwinding. Hij trok haar mee de vloer op, lag boven haar, onder haar, naast haar. Hun kleren verspreid rondom hen. Ze worstelden zich samen een weg door zijn woede, warm en bezweet stootte hij stukje bij beetje zijn kwaadheid uit zijn systeem.

Uitgeput, hijgend, warm en broeierig lagen ze naast elkaar. Buiten adem en met gesloten ogen lag hij tot rust te komen. Ze bekeek zijn lijf, hoe het langzaam weer zijn meest geziene vorm aan begon te nemen. De aders in zijn nek slonken, zijn buik ging langzaam trager op en neer, zijn spieren vonden rust op de koude vloer, over zijn gespannen gezicht trok voorzichtig weer zachtheid. Stil legde ze de rug van haar hand tegen zijn wang, streelde zijn gezicht, zijn lippen met haar vingertoppen. Hij slaakte een laatste zucht, opende toen zijn ogen. Hij hief zijn arm en trok haar stevig tegen zich aan. Ze duwde haar lijf tegen zijn zij, kuste hem in zijn nek. Ze voelde hoe de eerste snik door zijn buik omhoog kroop.

20 Reacties

nee,nee,
boos is boos..! ;)

Geplaatst op 23 maart 2008 om 18:19

Oeeee, spanning en spannend gecombineerd. Mooi weer Wenz.

Geplaatst op 23 maart 2008 om 19:54

Dat is mooi.

Geplaatst op 23 maart 2008 om 20:03

Zalig! Pasen!

Geplaatst op 23 maart 2008 om 20:12

Even uitproberen. Volgens mij doe je het weer helemaal hoor.

Geplaatst op 23 maart 2008 om 21:25

Wauw. Je pakt me bij mijn nekvel, en sleurt me mee. Super :)

Geplaatst op 23 maart 2008 om 22:39

Intrigerend! Een dans, de tekst, en wat er gebeurt.

Geplaatst op 24 maart 2008 om 00:10

Prachtig mooi verhaal.
Soms is sex werkelijk de beste medicijn.

Geplaatst op 24 maart 2008 om 08:23

aha…een goedmakertje, dat is het…en dan het verwijt dat ‘men niet meer praat’ ;)

Geplaatst op 25 maart 2008 om 12:44

Mooi. Lekker. Ook de woorden.

Geplaatst op 25 maart 2008 om 19:29
E

Mooi!!!

Geplaatst op 25 maart 2008 om 23:53

Hier word ik heel stil van.

Geplaatst op 26 maart 2008 om 23:36

Mooi, mooi Wenz! Het verhaal sleept me mee tot het laatste woord en je schrijft het zonder cliche’s. Knap, hoor.

Geplaatst op 27 maart 2008 om 10:02

Mooi!!!!! Ben wel heel benieuwd waar hij nou zo kwaad over was.

Geplaatst op 28 maart 2008 om 09:27

Ik denk niet dat ik het zou kunnen, als ik zo kwaad was. ik vind het een moeilijke combinatie. Maar het is een prachtig verhaal, heel mooi geschreven.

Geplaatst op 28 maart 2008 om 10:23

Wat een sterke beschrijving van een fysiek gebeurtenis. Ontzettend meeslepend.

Geplaatst op 28 maart 2008 om 19:40

Maar goed dat zij niet woedend is/was, anders werkt het niet.

Geplaatst op 29 maart 2008 om 16:20

Dit is een traditionele tango!

Geplaatst op 29 maart 2008 om 20:04

Heel voorstelbaar…mooie ontlading!

Geplaatst op 2 april 2008 om 07:46

Hmm, heftig… Vertrouwen, van haar in hem… Waar is hij toe in staat, het lijkt een raadsel en zij bespeelt hem, raakt de juiste snaar… Mooi Wenz, heftig ook!

Geplaatst op 14 april 2008 om 22:53