*Verroering

Hij heeft mij nooit gezien. Ik heb hem simpelweg bespied. Ik voelde geen schaamte, oh nee, gebiologeerd heb ik naar zijn bewegingen gekeken. Hoe zijn schichtige ogen de omgeving afspeurden. Hoe hij welhaast vanzelf zijn weg wist te vinden, deze route kon hem niet vreemd zijn. Ik hield mijn adem in, vertrok geen spier. Ik zag zijn bruine haren glimmen in de ochtendzon. Ik bekeek hem, heb zijn puurheid opgeslokt, zijn ongereptheid aangetast. Hij heeft het nooit geweten. Na een paar minuten verdween hij tussen de takken, en ik vervolgde mijn weg door het park. Ik liep en ik liep. Plots stond ik stil, en realiseerde me: ik geen idee welk geluid hij maakt. Ik heb hem minutenlang bespied, weet hoe zijn spieren werken, hoe zijn ogen het licht weerkaatsen, hoe hij zich vastklampt. Maar hij heeft geen stem voor mij. Dat laat een kleine leegte achter in mijn vervuldheid. Ik kan het wel opzoeken, ik kan het vragen aan anderen, maar zijn eigen, unieke stem zal ik nooit te horen krijgen. Zijn stem zal in mijn gedachten altijd toonloos blijven – hij uit zich puur in zijn bewegingen. Toen kwam de vraag in me op. Ken je iemand wanneer je er een jarenlange schriftelijke uitwisseling mee voert, iemands diepste zieleroerselen weet, maar geen idee hebt hoe zijn stem klinkt? Hoe zijn lijf beweegt wanneer hij de weg oversteekt? Hoe hij zucht na een zware maaltijd? Hoe hij lijfelijk bestaat, in deze wereld?

En kan ik stellen hem te kennen na hem bespied te hebben? Al heb ik zijn stem niet gehoord? Ik heb zijn lichaamstaal begrepen, in mij opgeslagen, zijn kleuren geabsorbeerd, zijn bestaan in mijn wereld, in het park erkent. Maar ken ik hem nu?

Daar kan een zwijgende eekhoorn geen antwoord op geven.

9 Reacties

:| Wat een kracht, lenigheid en evenwicht zeg.. die broekjes hadden ze aan de achterkant wel even vast kunnen lijmen ;) Net als bij een girly pageant :P

Ennnn iemand IRL meemaken is inderdaad iets heel anders dan alleen schriftelijk converseren. Heel erg wennen als je iemands stem voor het eerst hoort, omdat je er een totaal ander beeld bij had ^_^

Geplaatst op 13 maart 2008 om 11:14

Maar hoe goed ken je iemand wiens stem je wel kent? Hoe goed ken je iemand met wie je al jaren van gedachten wisselt? Misschien is het beeld iets completer maar juist door iemand ongemerkt waar te nemen zie je hem/haar zonder maskers, zonder bijbedoelingen. Dus ja, ik denk dat je de eekhoorn best kent.

Geplaatst op 13 maart 2008 om 21:24

Chris en ik zijn al 36 jaar tesamen.
Natuurlijk kennen wij ons heel goed, maar toch gebeurt het nog wel dat ik denk, verhip dat had ik nooit gedacht dat hij zo reageert.
Dus echt kennen…………….
Soms ken ik mijzelf niet eens.

Geplaatst op 15 maart 2008 om 08:53

Mooi Wenz. De eekhoorn die jij beschrijft is nog puur, waant zich onbespied. De eekhoorns die ik ‘ken’ zijn dezelfde en toch niet. Ik hoef maar wat nootjes neer te leggen en tada daar is even later de eekhoorn. Kennen is er een mens van maken.

Geplaatst op 17 maart 2008 om 18:14

Eekhoorntjes bespieden…kun je wel, tegen die kleine, hulpeloze beestjes ;)

Geplaatst op 18 maart 2008 om 09:55

Ja Wen, knap he? Inderdaad hadden die broekjes nog wel wat extra aandacht kunnen gebruiken voor de mannen het podium opkwamen, maar ach. ;)
En ja, je maakt je toch een voorstelling van iemands stem, is altijd vreemd om dan de realiteit met je invulling te vergelijken. :)

Marleen, daar heb je helemaal gelijk in. Iemand door en door kennen kan nooit. Zoals Mieke ook al aangeeft. En ja, ook met je andere stelling ben ik het eens: juist mensen ongemerkt bekijken geeft een ‘oprecht’ beeld.

Haha Mieke, dat is inderdaad ook een mooie: soms ken je jezelf niet eens. En dat is maar goed ook, vastgeroest zijn in je overtuigingen is nooit echt goed.

AmazingMess, jij hebt tamme eekhoorntjes! Dan is mijn ‘wilde’ eekhoorn inderdaad nog puur. Behalve een paar joggers waar hij hard voor wegrent kent hij weinig menselijks. :) Toch hebben beide soorten eekhoorntjes hun charme, denk ik zo. :)

Gob, ja, je moet af en toe eens iets anders doen dan de hele dag met je telescoop mensen bespieden. :P ;)

Geplaatst op 18 maart 2008 om 23:45
Michael

Kan een virtuele glimlach nauwelijks onderdrukken.
Maar dat snap je:-)

Geplaatst op 19 maart 2008 om 00:10

Amazing…

En ken je iemand, een briefwisseling is de speling van het brein, woorden ongedefinieerd. Het is een perspectief, het beeld erbij is ‘all in the eyes of the beholder’. Helaas worden er meestal verwachtingen geschept, over de blik in de ogen, hoe deze bewegen, bestuderend, verlangend, de passie. De taal van het lichaam, sierlijk, sensueel, beweeglijk. Het stemgeluid, wat deze in je opwekt. Hoe iemands huid aanvoelt. De geur, die je twee sprongetjes doet maken, of juist weg jaagt.

Schrijven, iemand leren kennen, slechts één klein deel, de rest vul je helaas zelf in.

Om eerlijk te zijn wil ik schrijvende onbevooroordeeld blijven, over bijv. Wenz, de blik in haar ogen, haar huid, haar stem, lichaamshouding, geur. Want haar woorden vormen slechts haar geest en dat is alles wat ik hoef te weten.

Geplaatst op 19 maart 2008 om 12:16

waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Geplaatst op 7 april 2008 om 15:52