*FFFFFF

Wit. Een witte trui. Een wit shawltje, met franjes die in het afwaswater kruipen. Daaronder een witte broek. Het lijkt geen broek, het lijkt een rok. Maar als ik mijn benen heel, heel wijd uit elkaar zet, zie je dat het stiekem een broek is. Daarover een flinterdun rokje, strak, tot net over de knieën (met een piepklein brandgaatje links onderaan). Omdat de broek ietsje te groot is, net te laag hangt om nog kuis te zijn. En dat flinterdunne rokje, dat heeft flinterdunne bloemetjes. Zwak paars, zwak perzikkleurig. Ooit fiere bloemetjes, nu nog een schim van wat ze ooit waren. Maar zo is het. En zo wil ik het. Zo spierwit loop ik door het huis. Mijn haar waaiert in donkere krullen over mijn rug, over de witte trui.

Zo voel ik me soms. Zo helder, dat geen enkele andere kleur klopt, geen enkele andere kleur mogelijk is dan dit: wit. En wanneer ik dan de trap af loop, dan loop ik niet de trap af, maar daal ik de trap af. Wanneer ik op de keukenstoel ga zitten, dan ga ik niet zitten maar neem ik plaats. Wanneer ik naar de koelkast wandel, dan wandel ik niet, maar schrijd ik. Dat kan niet anders, ik ben wit, ik ben licht, ik ben fris, doorzichtig, ongenaakbaar, kwetsbaar tegelijkertijd. Was ik zwart gaan slapen, bij het ontwaken voelde ik me licht. Zo licht dat ik bij mijzelf verbleekte. Zonder twijfel nam ik de trui, de broek, de rok. Ze gleden stuk voor stuk over mijn huid, over het vervlogen nachtelijke woelen, tot wat ik in de spiegel zag precies klopte met wat ik voelde.

En dan begint het proces. Het wit knabbelt zich een weg door de dag, ik wil niemand zien, niemand spreken, alleen maar zijn. Alleen zijn. Met mijn gedachten, met mijn nagels, mijn ogen, mijn knieën, mijn buik, de moedervlek tussen mijn tenen, met alles wat ik ben, niets meer en niets minder. In mijn ringen weerkaatst het wit, in mijn ogen weerkaatst het wit. Ik zie mezelf, ik ben er. Ik ben hier. Ik ben dit. Mijn benen in de witte broek, mijn ademhaling onder de witte trui, mijn bestaan binnen de grenzen van wie ik kan zijn. En dan, als ik langs de spiegel loop, trekt het wit aan mijn gedachten. Ik kijk om, zie mijzelf weglopen, zo wit. Niets dat af kan leiden van mijn zelf, niets dat hoeft af te leiden.

Als ik goed kijk, zie ik hier en daar het zwart nog wel zitten, verstopt in een gedachte, in een mondhoek, in een frons. In een zucht, in een trilling, in een aarzeling. Maar dit licht, dit ben ik ook. Dit ben ik. Een glimlach. Dat gevoel, dat ik hier bestaansrecht heb. Dat ik. Er best. Mag zijn. Dat lichte gevoel, dat ben ik ook. Misschien, denk ik voorzichtig, ben ik dat wel grotendeels. Als de tijd meezit. Als ik dit wit kan zien, kan voelen, kan zijn, kan blijven. Zoals de dorre blaadjes in de sneeuw: zij benadrukken het wit alleen maar.

De aardbeien zijn op, maar het maakt niets uit: ik ben wit. De was moet opgevouwen worden, maar het maakt niets uit: ik ben wit. De angst moet bestreden worden, maar het maakt niets uit, ik ben wit. De teleurstelling moet opgeruimd worden, maar het maakt niets uit: ik ben wit. Ik kom er wel. Want ik ben wit. Want. Ik ben. Mooi. Mooi, in al mijn oneffenheden, mooi in al mijn bestaan, tot in het uiterste puntje. Tot in het uiterste zwarte puntje. Want ik ben wit, zo wit, zo licht, zo zacht, zo lief. Voor mezelf.

21 Reacties

Michael

Pfff, ook als je zwart bent mag je er zijn, zoals iedereen.

Mensen die schrijden zijn als het ego van de ratelband. Overbodig zelfbewust.

Ego is wel nodig om je te handhaven, maar veel wijzer word je er niet van.

En nu klinkt ik als een zwever en erger ik me aan mezelf.

Ego is goed als je anderen ermee wil helpen en om klojo’s op een afstand te houden.

Angst is denk ik nooit nodig, in het dagelijkse leven. Dood gaan we allemaal toch wel. Dat lijkt me niks om bang voor te zijn.
Lijkt meer een geschenk.

Geplaatst op 22 februari 2008 om 23:22

Je zou veel vaker wit moeten dragen Wenz.
Lief zijn voor jezelf is heel goed.

Geplaatst op 23 februari 2008 om 07:37

licht therapie.? ;)

Geplaatst op 23 februari 2008 om 08:13
Niemand

:)

Geplaatst op 23 februari 2008 om 12:00

Haha gewebkijk. ;)

Ja Mieke, daar heb je helemaal gelijk in. :)

Michael, met ‘zwart’ bedoel ik natuurlijk niet negatief, of depressief, ik bedoel in dit stuk met zwart nu juist dat stuk dat níet kan accepteren hoe het is, hoe die ‘ik’ is. Het wit geeft juist aan dat je zelfs met dat stuk zwart nog gewoon blij kunt zijn. In die zin: je mag best kritiek op jezelf hebben, graag zelfs zo nu en dan, maar laat daardoor het zwart niet overheersen op het wit, ben lief voor jezelf. Zo heb ik het dus ook nergens over ego. Over jezelf meer vinden dan anderen, daar gaat dit helemaal niet over. En als alle angst doodsangst was, dan kwamen we er makkelijk vanaf ;), dat we dood gaan is inderdaad iets waar we blij mee moeten zijn.

Niemand: :)

Geplaatst op 23 februari 2008 om 13:17

Jonkvrouw Wenz! Mooi. Ik heb ook een moedervlekje tussen m’n tenen =:~)

Geplaatst op 23 februari 2008 om 13:41

zwart is het vleugje schaduw in alle witheid. soms ben ik ook wit, licht en lief. voor mijzelf en soms voor anderen. u bent ook dat toch ook; lief en licht voor anderen? (soms)

Geplaatst op 23 februari 2008 om 15:53

Zo’n tweehonderd jaar geleden schreef P.A. de Génestet het gedicht

Individualiteit

‘Wees u-zelf!’ zei ik tot iemand;
Maar hij kon niet: hij was
niemand.

Inmiddels zijn we allemaal iemand, of althans dat denken we, maar zitten we met de vraag of we eigenlijk wel mógen zijn. Gekke vraag toch. We zijn (zie ook: ik ben – jij bent – zij is – jullie zijn – zij zijn), en dat is alles.

Geplaatst op 23 februari 2008 om 16:39

Mijn eerste gedachte was: tijdje niet in de zon gezeten? ;-P
Tweede gedachte: pas door boosheid, angst en verdriet te beleven kun je pas echt blij zijn. Zonder het zwart heeft wit niets om bij af te steken. Het mag er zijn, maar zo nu en dan een dagje met bíjna geen zwart? Doet u maar.

Geplaatst op 23 februari 2008 om 17:36

dag witte Wenz

ik heb zelf bijna niets wits in mijn kast hangen-vooral om praktische redenen (wit blijft in het dagelijkse leven niet zo lang wit). Ook roze draag ik nooit. Ik ben gewoon geen rozig mens. Wel ben ik soms in een kleurrijke mood (passioneel rood of hemelsblauw) en ik draag ook veel zwart. Gewoon omdat het mooi is, stijlvol en praktisch:-). Soms voel ik me wit in zwarte kledij. En Michael, dat heeft dan niets te maken met een superioriteitsgevoel. Ik vind dat een ego hebben broodnodig is, een centrum in jezelf, een zelfbewustzijn dat daarom niet een ‘meerbewustzijn’ hoeft te zijn. Bij deze…witter dan wit hoeft niet, maar wit mag zeker!

@Michael en Wenz:

Geplaatst op 23 februari 2008 om 18:09

Hemels(ch)

Geplaatst op 23 februari 2008 om 18:29

Mooi, mooi, mooi, Wenz. Ontroerend en mooi geschreven en vooral heel licht.

Geplaatst op 23 februari 2008 om 20:20
Michael

Het zwart is dus het reclamemannetje dat zegt: “alles moet een bona reclame zijn; anders is het niet ok?”

Hm. Als ik niet vrolijk ben kijk ik naar “een engelsman in Moskou” van Maljevich. http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/malevich/malevich.englishman-moscow.jpg
Helaas is het groen in het gezicht niet goed op dit plaatje (het hoort egaal groen te zijn en niet zoals dit)

Geplaatst op 23 februari 2008 om 21:48

Prachtig Wenz, zo’n mooi wit verhaal. Deze dingen lees ik heel graag van je.

Geplaatst op 23 februari 2008 om 21:54

Koester ze, die ‘witte’ dagen. Zolang die regelmatig opduiken, loop je jezelf niet hopeloos voorbij..

Geplaatst op 23 februari 2008 om 23:32

wit zwart en de grijzen, het leven in nuances. Ook mijn leidraad en motto. Ik begrijp je volkomen.

Geplaatst op 24 februari 2008 om 09:06

Ik vind het prachtig. De eme dag wit en de andere dag zwart is beter dan twee dagen grijs.
Ik hoop alleen niet dat Marco Borsato getipt wordt over dit log en er een liedje in ziet.

Geplaatst op 24 februari 2008 om 10:36

Er zijn dagen in het duister wanneer alles zwaarder dan zwaar aanvoelt, iedere stap, iedere beweging als een zware last voelt. Jij, jezelf, je zelfbeeld, niets blijft er heel in dat gevoel, deprimerend, depressief.

Dan is daar het licht, je voelt je licht, zweeft door de wolken. Huppelt over dat strand langs de azuurblauwe zee, net zo lang totdat de wind je weer mee neemt. Je zweeft, geniet, voelt het energie door je aderen sromen, krachtig, levenslustig, beweeglijk, manisch.

Geplaatst op 24 februari 2008 om 12:44

Ik houd het op #0033FF

Geplaatst op 24 februari 2008 om 17:38

ergens doet het met denken aan een gedicht van William Carlos Williams over
pruimen,
of rode schuren en witte kippen :)

mooi geschreven Wenz, ik vraag me af wat het resultaat zou zijn geweest als je rose aan had? ;)

Geplaatst op 26 februari 2008 om 10:58

Ha Marijne! Welkom bij het geheime genootschap van de moedervlek-tussen-de-tenen-hebbende dames. :D In our next meeting we are going to take over the world. ;)

GdeB, natuurlijk ben ik lief voor anderen! Niet alle anderen hoor… ;)

Ah ja dae, dat gedicht is mij ook bekend, simpel doch doeltreffend he. :) Ja, wij zijn, en dat is alles. Maar ik denk dat de gave anderen te laten zijn even schaars is als jezelf laten zijn…

Precies Jaco. Zwart maakt wit zichtbaar, en vice versa.

Elise, haha, jij ook zo iemand die in heel de kledingkast geen spatje roze heeft hangen? In zwart voel jij je soms wit, dat is een mooie zin. :) Ik begrijp je!

Thanks Erwin, Gerhard en Impa! :) En AnamCara: je hebt helemaal gelijk.

Michael, mooi schilderij! Ik las laatst een stuk waarin een dame vertelde dat zij een kleurrijk schilderij aan haar voeteneind had hangen, waar ze uren naar kon kijken. Het was als het ware haar ‘meditatie’, ze bleef er maar dingen in ontdekken en dieptes bestuderen, details, enz. Daar lijkt het schilderij van jouw link ook uitermate geschikt voor. Het is een wereld waar je in kunt duiken, mooi.

Ja Jacq, het leven in nuances. Dat is wat het is, inderdaad.

Zeg Jack, wil je niet van die enge dingen zeggen hier? Nu ben ik zwaar beledigd. Dadelijk ga je nog met Guus Meeuwis dreigen. :P Maar inderdaad, een dag wit, een dag zwart is misschien niet het handigst, maar wel afwisselender dan altijd grijs. :)

Ja BFD, laat de wind ons maar regelmatig meenemen, dwars door ons heen stormen, ons optillen tot we weer helder kunnen zien. :)

Ah, een helder blauw Amazing Mess? Lijkt op een stralende dag aan die zee van BFD! :)

Gob, geen idee over welk gedicht je het hebt, zal maar eens gaan googlen geloof ik. :D En zoals ik al tegen Elise zei: Roze is niet in mijn kast te vinden. Dus wanneer ik in het roze gehuld zou zijn, zou ik me in een kast opsluiten en me doodschamen en me rot irriteren. :P ;)

Geplaatst op 26 februari 2008 om 11:32