*Onmenselijk

Ziet u zichzelf al wiegend in een hoekje zitten, dag in, dag uit, uw haar uittrekkend, rauwe klanken uitstotend, terwijl u zichzelf af en toe een flinke klap in uw gezicht verkoopt?

Ik denk dat maar weinig mensen hier bevestigend op zullen antwoorden. Toch is het niet de ver-van-uw-bed-show die u hoopt dat het is.

Zoals vele anderen heb ik ook de documentaire van Kate Blewett over het Bulgaarse kindertehuis gezien. Schrijnend ja, en afgrijselijk. Maar daar wil ik het niet over hebben. Er zijn hulpacties in overvloed en met succes opgezet, en terecht. Waar ik het over wil hebben, is die ene scene. Het meisje met licht autisme dat door haar moeder in de instelling is geplaatst kletst honderduit, heeft goede hoop snel opgehaald te worden, is actief, leest veel, maant de anderen tot rust en vertelt in de camera dat zij hier niet hoort en niet wil zijn: de anderen kunnen niet met haar spelen, daar is geestelijk van alles mis mee, die zitten de hele dag maar wat voor zich uit te staren. Een paar maanden later wordt er opnieuw gefilmd. Wat we zien in de bewuste scene is het meisje, heen en weer wiegend op een stoel. De lege blik in haar ogen spreekt boekdelen. Een maand of zes. Ruwweg 24 weken. Zo weinig tijd heeft de geest nodig om van een actief persoon tot een op het oog gestoord wezen te vervallen.

Na het zien van de enorme ommezwaai van dat meisje moest ik meteen aan ‘Ten days in a madhouse‘ van Nelly Bly denken. De schrijfster heeft zichzelf undercover laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis, en verhaalt in deze klassieker over haar verblijf, tien dagen, daar. Ook in haar verhaal komt naar voren dat de patiënten, vaak mensen die totaal geen psychiatrische problemen hebben bij aankomst, zeer snel vervallen in bizar gedrag. Een gebrek aan afwisselende voeding, positieve aandacht en stimulans veroorzaakt binnen de kortste keren een verlies van wat wij vaak als de meest natuurlijke dingen bestempelen. Wat er overblijft na een korte periode van geestelijke verwaarlozing is niet meer dan een schuwe, wereldvreemde idioot. Hoe grof dat ook mag klinken, daar komt het wel op neer. Het is niet zo dat die mensen altijd al beperkt waren in hun capaciteiten, oh nee. Het kan u of mij evengoed overkomen.

Zo belandde ik in gedachten bij de zogenaamde wolfskinderen. Kinderen die zonder menselijke aandacht overleven. Vaak tussen de dieren in het wild, maar soms ook jarenlang door hun ouders opgesloten in kooien, hokken, kelders, zolders, zonder enige zorg of aandacht. Deze kinderen hebben logischerwijs nooit enige beschaving meegekregen. Ze kunnen niet praten, lopen veelal niet rechtop, lachen of huilen nooit, kunnen vaak extreem goed ruiken en zijn uiteraard onaangepast aan onze standaarden. Het gros van deze ‘ontdekte wilden’ leert nooit meer praten. De weinige experimenten die er uitgevoerd zijn wezen uit dat er amper activiteit in de linker hersenhelft was. In deze helft ligt onder andere het gebied waar spraak geregeld wordt. Natuurlijk vroegen veel onderzoekers zich af of deze kinderen niet al bij hun geboorte geestelijke afwijkingen hadden waardoor ze door hun ouders verwaarloosd werden, maar bijvoorbeeld bij het testen van de intelligentie van Genie bleek dat ze uitermate slim was. Toch heeft ze nooit meer leren praten, niet verder dan een handvol woorden. Maar ik dwaal af, hoeveel ik hier ook nog over zou kunnen vertellen, even terug naar waar ik vertrok. De kinderen die in bossen of iets dergelijks hebben overleefd jarenlang, hebben dierlijke manieren aangenomen. Logisch natuurlijk, wil je overleven. Ze lopen op handen en voeten, zijn vaak extreem behendig en snel, eten rauw vlees en vertonen geen ‘menselijke’ emoties, hebben veelal ook geen seksuele drang. Wanneer ze gevonden, zeg maar rustig gevángen worden, haalt men hen uit hun veilige omgeving. Ze worden geacht kleding te dragen, beschaafd te worden en dankbaar te zijn dat ze ‘gered’ zijn.

De praktijk laat echter iets heel anders zien. De kinderen rukken de kleren van hun lijf, zijn agressief naar hun ‘redders’ en proberen terug te vluchten wanneer het maar kan. Wanneer ze gedwongen worden toch onder de mensen te blijven, vertonen ook zij ‘gestoord’ gedrag: wiegen, kreunen, agressie jegens zichzelf en anderen. Bij het handjevol kinderen dat niet sterft of teruggaat, kan uiteindelijk een minieme ontwikkeling, ‘vooruitgang’ zijn. Ze accepteren een minimum aan kleding, zijn niet meer agressief, soms zelfs nieuwsgierig en gaan andere mensen vertrouwen. Maar echt een volwaardig lid van onze maatschappij zullen ze nooit worden. Ze spreken niet, ze ontwikkelen zich niet zoals andere kinderen, ze blijven vaak ‘wilden’.

De kinderen die door hun ouders verborgen worden in een hok moeten absoluut gered worden, simpelweg om te overleven. Maar wat de kinderen betreft die in het wild leven, dat vind ik een heel ander verhaal. De term ‘wolfskinderen’ is ontstaan doordat baby’s vroeger wel eens werden gestolen door wolven, om als voedsel voor hun jongen te dienen. Namen die baby’s echter de geur van de wolven aan, dan werden ze als één van hen beschouwd en dus door de wolven opgevoed. Met andere woorden: deze kinderen worden grootgebracht met de beschaving van beesten. Soms wolven, soms apen, soms honden, soms geiten, kippen zelfs. Hoe dan ook, hun wereld bestaat uit de regels van de betreffende dieren. Ze leren hoe te overleven, hoe aan voedsel te komen, hoe geaccepteerd te worden in een groep. Eigenlijk heel menselijk. Waarom proberen mensen hen dan onze regels op te leggen? Veel meer dan een soort huisdier zullen ze niet worden. Waarom laten we die kinderen niet gewoon in hun natuurlijke omgeving? Daar is hun thuis, hun veilige omgeving, die ze begrijpen en waar ze de touwtjes in handen hebben, in plaats van een mes en vork, om maar iets te noemen. Waarom stellen wij onze beschaving boven de dierlijke wereld?

In principe is die zogenaamde beschaving van ons maar een dun laagje vernis. Hoe logisch wij ons leven ook vinden, de kinderen in Bulgarije, de psychiatrische patiënten en aanverwanten laten ons overduidelijk zien dat ieder mens constante aandacht, interactie, uitdaging en stimulans nodig heeft om mens te blijven. Wanneer ik een gezond meisje binnen een jaar zie vervallen tot wiegend leeghoofd kookt mijn bloed. Niet alleen voor haar, voor haar persoonlijkheid, haar intelligentie, haar eigenheid, haar veelbelovendheid, maar voor die van iedereen. We zijn geshockeerd wanneer we de kinderen in dat kindertehuis zien, maar onze eigen oma’s en opa’s wonen al jaren in een bejaardentehuis. Waar ze amper aandacht, laat staan stimulans hebben. Ouderdomsaftakeling zegt men dan. Ik durf dat te betwijfelen. Natuurlijk, ziekten als Alzheimer daargelaten. Maar toch. En denk eens aan alle verdwaalden, alle zwervers, alle eenzamen? Hoeveel mensen kent u in uw omgeving die verdwaasd en wereldvreemd lijken? Neem iemand die al tien jaar lang geen vrienden heeft, zich in huis opsluit, amper interactie heeft. Is het vreemd dat die persoon onaangepast gaat lijken? ‘Raar’ gedrag gaat vertonen? Waar begint zoiets, en waar eindigt het? We zullen iedereen aandacht moeten geven willen wij mensen blijven. Hoe kan het dat we ons ontfermen over die kinderen, maar de buurman laten stikken omdat hij zo raar ruikt en van die gekke dingen mompelt?

Een mens is pas een mens wanneer hij daar de kans voor krijgt. Wij hebben allemaal, stuk voor stuk, aandacht nodig. Een omgeving, verse gedachten, nieuwe dingen. Zonder die ingrediënten kan ieder van ons aftakelen tot een onherkenbare schim van zichzelf. Laten we dat in gedachten houden wanneer er weer eens iemand in onze buurt is die onaangepast lijkt. In wezen zijn we allemaal hetzelfde, en allemaal even afhankelijk van anderen. En hoe graag iedereen ook individueel wil zijn, wanneer er niemand om je heen is, blijft daar weinig van over. Wij hebben elkaar nodig om onszelf te blijven.

22 Reacties

homo hominem lupus est, immers…

Geplaatst op 14 februari 2008 om 21:29

En bovendien wordt ook aandacht tegenwoordig toevertrouwd aan organisaties, is zorg geinstitutionaliseerd. Vroeger had je de brandweer en de politie, nu is er voor iedere kreukel in de wereld een hulpverlener. Dat is fijn, dan hoeven we zelf niets meer te doen (behalve mopperen dat die hulpverlener het niet goed doet).
Zie ook:
http://www.vnn.nl/?pid=83&itemid=228&contentitemid=481

Geplaatst op 14 februari 2008 om 21:39

Sta me toe een aanvullende opmerking te maken over Genie, Wenz.

De testen inzake actieve hersenhelft zijn namelijk uiteraard gevoerd naar toenmalige inzichten. Ondertussen zijn we echter al een heel eind verder en is men lang niet zo zeker meer van één afgesloten anatomische module voor taal.
Het staat vast dat er veel activiteit in het deel van Broca in de linkerhersenhelft is wanneer een mens spreekt, maar of dit een taalspecifiek deel is valt steeds meer te betwijfelen. Als ons brein al is opgebouwd uit functionele (eerder dan anatomische) modules, is het zeer waarschijnlijk dat het deel van Broca sequensies verwerkt (iets wat ook bij niet-talige taken vereist kan zijn).
Bovendien zijn mensen bij wie op jonge leeftijd (voor de kritische periode waarin men taal leert) de linkerhersenhelft verwijderd is of onbruikbaar, nog perfect in staat taal te verwerven met de rechterhersenhelft.

Genie en andere wolfskinderen blijven voor taalkundigen, breindeskundigen, onderzoekers van anatomie, archeologie en (biologische en andere) evolutie uiteraard een bijzonder interessant studieobject (de “mens”-waardigheid van hun zogenaamde verlossing even daar gelaten). Maar mijn punt is eigenlijk: resultaten van dergelijke onderzoeken blijven decennia lang in dezelfde vorm gecommuniceerd worden aan de niet-academische wereld of de wereld buiten de vakgroep of het laboratorium van de onderzoekers, zonder hercontextualisering in het licht van de steeds verbeterende (hopen we uiteraard) wetenschap.

Dit maar ter bedenking. Hopelijk kan je er iets van maken.

Geplaatst op 14 februari 2008 om 21:45

Thanks voor de aanvulling Sanderijn. Ik had laatst ook gezien dat bij het beluisteren van muziek al, als ik me niet vergis, 14 gebieden in je hersenen reageerden, voor ritme, melodie, harmonie, klank, verwachting enz. Daarbij kunnen hersenen inderdaad heel flexibel reageren, zoals jij ook al aangeeft, hersenen van mensen bij wie een deel is verwijderd nemen vaak in een ander deel de functie over. Dat is geweldig, maar tegelijkertijd ook vreemd dat die wolfskinderen dan vaak nooit meer in staat zijn om te leren praten. Ze zeggen dat het iets te maken moet hebben met de ontwikkeling van de hersenen in de eerste jaren? Dat wanneer het in de eerste 10 jaar niet gebeurt, het bijna niet meer kan… want wolfskinderen die bijvoorbeeld pas vanaf hun 8ste in het wild leven kunnen bij ‘ontdekking’ niet meer praten, maar het wel weer opnieuw aanleren. Heb je daar toevallig ook aanvullende info op? :) Anderzijds, wanneer je halverwege je leven blind wordt o.i.d., nemen je andere zintuigen dat ook deels over door beter te worden. Waarom in het geval van die kinderen dan niet?

Maar hoe dan ook, leuk dat je de moeite neemt om aan te vullen wat leken niet makkelijk te horen krijgen. Ik heb trouwens een dvd, ik geloof uit 1996, waar ze ook al zeggen dat waarschijnlijk alles in je hersenen op meerdere plaatsen verwerkt wordt, en er niet echt afgebakende gebieden zijn, al zijn er wel groeperingen. Dat lijk jij nu inderdaad te bevestigen. :)

Inderdaad Dae. Tegenwoordig leven we eigenlijk ook zo afgesneden van onze natuur dat er miljarden kronkels per week bijkomen die dan weer opgelost moeten worden, liefst zo anoniem en geruisloos mogelijk.

Geplaatst op 14 februari 2008 om 22:10
E

dag Wenz

dit logje en de reacties roepen heel wat gedachten op-zal ik ze volgens mijn natuur geheel en al met kreukels en kronkels neertypen?
Ok. Ik dacht aan fonetische doofheid, ken je dat fenomeen? Als je bepaalde klanken nooit gehoord hebt voor een bepaalde leeftijd zouden je hersenen nadien niet of heel moeilijk in staat zijn om die klanken alsnog waar te nemen. Vandaar dat zovele Chinezen in Italië ‘allividelci’ zeggen. Ze horen de ‘r’-klank gewoon niet, zij horen ‘l’. Vreemd toch.

Ik dacht ook aan mezelf, als ik een periode (soms zelfs maar een dag) veel alleen ben geweest ben ik direct mensenschuwer. Ik heb ooit een periode vier uur per dag moeten pendelen (fiets, bus, trein, overstappen, trein, te voet)-ik dacht dat ik gek werd! Ik had ook het gevoel volledig buiten alles te staan, ik kon de rest observeren en het gevoel hebben zelf onzichtbaar te zijn.
Dus ja, je ziet jezelf door de blik van anderen, zonder ‘andere’ ogen zie je jezelf niet meer, word je onzichtbaar, ook voor jezelf. (Noot: Wie erg depressief is kan zelfs niet meer naar zichzelf kijken in een spiegel-zo onzichtbaar wil hij/zij zichzelf dan maken dat zelfs de reflectie van de eigen blik teveel aanwezigheid van de eigen persoon oproept). Maar kom, ik dwaal af.
Wolfskinderen. Mooi woord trouwens.

Geplaatst op 14 februari 2008 om 23:08

Oh, hoe gigantisch interessant, maar toch zo afschuwelijk weerzinwekkend.
Het deed mij denken aan een verhaal van – naar ik meen – Herodotus, die mijn leraar Grieks eens voorlas. Herodotus vertelde over een man die als experiment twee jonge kinderen afgesloten bij elkaar had gezet. Na een paar jaar liet hij ze terugkomen (er wordt vreemd genoeg niet uitgeweid over psychologische aspecten), en het schijnt dat het enige woord dat ze kunnen zeggen ‘bèkos’ is, wat na onderzoek ‘brood’ blijkt te betekenen in het Aramees ofzo.
Goed, ik dwaal af, de conclusie gaat mijn punt voorbij.
Het onderzoek zou nu nog veel interessanter zijn, maar ethisch totaal niet verantwoord. Eigenlijk had ik dat tot het lezen van dit verhaal nog helemaal niet zo ingezien. Komt vast omdat ik die verhalen die jij hier vertelt nog nooit gehoord heb.. *wereldvreemd*

Trouwens, wel eens gehoord van Natascha Kampusch die 8 jaar bij een ontvoerder in huis heeft gezeten en is ontsnapt? Ok, da’s een verhaal apart…

Geplaatst op 15 februari 2008 om 00:23
Michael

Soms vraag ik me af of een slavenbestaan, onder TL licht, in feite niet hetzelfde is als opgroeien bij wolven. Het zal zeker net zo misvormen. Niet veel mensen zijn echt vrij en kunnen/willen echt zichzelf zijn.
Misschien moet dat ook wel niet, want sommige mensen zijn best eng als ze zeggen wat ze denken.

Ik vond dat kindertehuis in Roemenie echt vreselijk, met aidskinderen.
Nog spijt dat ik daar niet ben gaan helpen, toen.

Geplaatst op 15 februari 2008 om 00:57
Michael

Je kan jezelf trouwens ook lelijk kwijtraken als je een ander echt vertrouwt.
Of iemand als eerste mens.

Want dat moet als je vader een egocentrische hufter is en je moeder nog erger.

Ooit moet je iemand durven vertrouwen, om niet alleen te zijn.

Hoe slim je ook bent? Het is vreselijk.
Het leven is onvoorstelbaar moeilijk.

Geplaatst op 15 februari 2008 om 01:47
Michael

Je kan zelfs geen hulp inroepen als je zelf je eigen basis bent. Want je hebt alleen jezelf. Dat kan je echt nooit kwijtraken, want dan ben je er zelf niet meer.

Geplaatst op 15 februari 2008 om 01:50

Ieder mens wordt gevormd door zijn omgeving, de goede en de slechte kanten. Er is wel een stukje aanleg, maar ook aanleg heeft een omgeving nodig om tot ontwikkeling te komen. Voor iedereen is het moeilijk om zijn omgeving te ontvluchten, of die omgeving nou extreem-religieus, sociaal achtergesteld, weinig intellectueel uitdagend, extreem intellectueel uitdagend, dierlijk of eenzaam/mensloos/liefdeloos is, en ja, de eerste ontwikkeling vindt plaats in de vroege jaren. Dan worden de verbindingen in de hersens gelegd die voor een groot deel de toekomst bepalen, vandaar ook het niet meer kunnen aanleren van taal na een bepaalde leeftijd.
Het is afgrijselijk wat ze ‘minder’ of ‘anders-’ bedeelden aandoen in sommige landen en culturen. Ik heb bv. wel eens een theorie gelezen waar de verhalen over kabouters vandaan kwamen: misgeboorten, mongolen en lilliputters werden in het bos gelegd direct na de geboorte, en de overlevenden ervan vormden daar gemeenschappen die (uiteraard) zeer mensenschuw waren. Uit de glimpsen die mensen opvingen van deze volkeren werden de mythes over kabouters verteld.
Het is een dilemma of je deze mensen weer uit hun vertrouwde, maar bedreigende omgeving moet halen en ze een nieuw, zogenaamd menselijk, leven moet bieden. Ze zullen nooit helemaal ergens passen, maar zouden in de natuur waarschijnlijk een minder lang leven beschoren zijn. Het blijft een keuze uit twee kwaden, en je zou het iedereen toewensen in een gezonde, stabiele, liefdevolle omgeving op te groeien. Het doet gigantisch veel pijn te bedenken hoeveel mensen dat niet krijgen.

Geplaatst op 15 februari 2008 om 12:22

Wij hebben elkaar nodig om onszelf te blijven. Mooi slot. Mooie samenvatting. Mooie uitnodiging om dit verhaal in ons op te slaan.

Geplaatst op 15 februari 2008 om 13:21

heel, heel mooi stukje Wenz,

‘een mens is pas een mens als hij daar de kans toe krijgt’
geweldig

Ik heb de docu gemist, maar jouw stukje zegt het allemaal, heb ik het idee, en hoeveel mensen krijgen geen kans om geen mens te zijn?
veel en veel te veel

Geplaatst op 15 februari 2008 om 14:05

interessante materie, graag gelezen…

Geplaatst op 15 februari 2008 om 18:12
Michael

In de middeleeuwen moesten de leprozen buiten de stadspoort het maar zien te redden. In veel derde wereldlanden worden die mensen ook niet geaccepteerd.

(die mensen is dan: mensen met een handicap)

Wat wil je als de gezonden al doodgaan?
Mensen zijn gewoon niet zo lief.
Daarom zijn er ook zo veel van en daarom vinden ze zichzelf ook zo belangrijk.

Geplaatst op 16 februari 2008 om 00:33

De reportages die te zien zijn uit deze inrichtingen, bekijk ik meestal niet.
Ik heb geleerd, dat ik er beter aan doe om dan de TV af te zetten, omdat ik zulke beelden dagen lang met me mee draag.
Ik word er zelf hartstikke depressief van.
Chris zegt altijd dat ik mijn ogen er niet voor sluiten mag, maar voor mijn eigen gezondheid is het werkelijk beter.
Of het nu mishandeling aan mens is of aan dier, ik word er ziek van.
Ik denk ook dat het meer de machteloosheid, woede en tiestheid van deze gevallen is die ik niet verdraag.
Ik trek me zulke dingen veel te erg aan.

Geplaatst op 16 februari 2008 om 07:08

Je lijkt een zwak voor freakshows te hebben. Zet een camera op een stel randdebielen en we gaan weer janken met ons allen. Je conclusie is duidelijk en gemeend – daar wil ik niets aan af doen – maar staat niet in verhouding tot de weg die je neemt om er te komen. Ik ben van mening dat je de plank in je redenering volledig misslaat.

Je uitgangspunt is de suprematie van de beschaafde mens, wie dat dan ook moge zijn. Zoals wij leven is het goed en zo hoort het, terwijl het uitgangspunt juist de ander zou moeten zijn. We zullen autisten wel even leren hoe ze sociaal in de omgang kunnen worden en we zullen kindjes die zijn grootgebracht in het bos wel even leren hoe te overleven in een vinexwijk.

Genoemde voorbeelden bevatten schrijnende beelden omdat het naar onze maatstaven onmenselijk is wat we te zien krijgen. Schrijnend voor wie er gevoelig voor is, de gestaafde onmenselijkheid is ons ook maar aangeleerd. Sluit jezelf tien dagen op in een mesthoop en je gaat naar stront stinken. Daar zeg je het zelf: “wat wij als meest natuurlijke dingen bestempelen”. Wij zijn het uitgangspunt, niet de patiënten. Van mij had ze er mogen blijven wonen want zij is de gek.

We gaan ervan uit dat zoals wij leven goed is, zij leven anders dan wij en wij vinden dat onmenselijk en dat zullen wij dus wel even gaan veranderen. Zij dienen te leven zoals wij dat doen want dat is goed. De suprematie van de eigen beschaving. Ik vind dat eng. Een paar duizend jaar geleden waren er ook zulke mensen, die zouden de barbaarse bevolking wel even vertellen wat goed voor ze is, hoe ze dienen te leven, welke kleding ze mogen dragen en wat ze moeten eten. Dat schreven ze op in prachtige boeken, iedereen kreeg zo’n boek met voorschriften en ze leefden nog lang en gelukkig volgens dezelfde opgelegde dogma’s.

Wie zijn wij om anderen – de wilden, de autisten, de alzheimers dan wel andere willekeurige onaangepasten – onze vermeende beschaving op te leggen. Waarom zouden we ze uit de voor hen veilige omgeving vandaan halen en ze bijbrengen hoe ze horen te leven? Horen te leven volgens onze normen en waarden. Zet ze maar lekker bij elkaar, dan voelen ze zich niet raar en daar zijn ze niet onaangepast. Zij weten niet beter, in al hun geestelijke beperking beschouwen zij zichzelf als normaal. Laat dat dan ook zo.

Wie is hier nu precies de wilde? Wie is hier de autist?

ps Nog een quote uit je slotalinea: “In wezen zijn we allemaal hetzelfde, en allemaal even afhankelijk van anderen. En hoe graag iedereen ook individueel wil zijn, wanneer er niemand om je heen is, blijft daar weinig van over.”

Gelogd op Valentijnsdag, dat vind ik dan wel weer mooi. Stuur je volgend jaar een kaartje?

Geplaatst op 17 februari 2008 om 12:18

Wenz, ik heb de docu niet gezien. Ik ben er ook wel redelijk immuun voor inmiddels. Gelukkig en helaas.

De mens heeft een beschaving gecreëerd waarin (on)bewust een norm is ontworpen, waar we soms ietwat geforceerd aan willen vasthouden. Mensen die op een gegeven moment niet (meer) aan die norm kunnen voldoen, worden verbannen uit de beschaving, want die moet nu eenmaal overleven…die is nu eenmaal het levende bewijs van onze vooruitgang. De bewijzen van falsificatie worden genegeerd, maar krijgen ieder hun eigen beschaving opgelegd. De kindertehuizen, bejaardentehuizen en wat al niet meer. Deels terecht, deels uit (on)gemak.

Semtex, volgens mij heb je het niet helemaal goed begrepen. Wenz ageert juist tegen de suprematie van de beschaafde mens. Ze wil die juist een spiegel voorhouden. Daar waar jij zegt dat ‘ze’ een geestelijke beperking hebben, probeert Wenz juist aan te geven dat die beperking opgelegd wordt. Quote “ziekten als Alzheimer daargelaten”

Maar die verdediging kan ze zelf beter voeren. ;-)

Geplaatst op 17 februari 2008 om 14:49

E, fonetische doofheid, dat is inderdaad een vreemd iets. Kun je dan echt de klanken niet meer horen? Ik kan me goed voorstellen dat je klanken niet kunt nabootsen. Neem zachte en harde g, bepaalde dialecten enzo, als je die niet van kleins af aan kent, zul je ze nooit zo onder de knie krijgen als de mensen die dat wel hebben. Of die bekende stam die van die klakgeluiden tussen de woorden door maken, niet na te doen voor iemand die het niet aangeleerd heeft gekregen. Maar ze werkelijk niet horen? Interessant. Ik ga eens googlen. :)
En ja, dat gevoel ken ik wel, dat wanneer je lang alleen bent, je opeens echt weer moet wennen, of omschakelen ofzo, om weer in de wereld te passen. Ik ben nog even wereldvreemd, zeg ik dan altijd maar. Als je zo lang moet reizen kan ik me dat ook goed voorstellen, de wereld raast aan je voorbij, jij zit iedere dag daar, maar niemand die je kent, alsof je inderdaad onzichtbaar bent. Zoveel mensen zijn onzichtbaar voor elkaar. Of dat experiment waarbij ze mensen vragen naar een filmpje te kijken waar mensen een bal overgooien. Ze worden gevraagd te tellen hoe vaak er over en weer gegooid wordt. Halverwege loopt er een als aap verklede vent door het beeld, danst nog wat en verdwijnt. Niemand die het opmerkt, omdat je hersens zich op andere dingen concentreerden. Zo werken dieven eigenlijk ook, afleiden is het geheim. Maar ik dwaal ook af nu. :P

Erick, precies, wolfskinderen zijn juist zo interessant voor de wetenschap omdat je zoiets niet mag doen natuurlijk. Dat noemen we onmenselijk. :) En toch, als je kijkt naar die wolfskinderen lijken ze zich eigenlijk prima te redden. Zoals ik al zeg, ik weet niet of je die kinderen uit de natuur moet halen. Natascha Kampusch, ja dat is inderdaad een verhaal apart. De mensen die ontvoerd worden en opgroeien met het idee dat wanneer ze proberen te vluchten, hun ouders iets wordt aangedaan. Gaandeweg blijven ze dus schijnbaar vrijwillig bij hun ontvoerder, en bij gebrek aan andere mensen hechten ze zich zelfs aan die persoon. In principe kan het ook goed dat diegene ze niet per definitie slecht behandeld, lichamelijk dan. Toch blijft het iets onvoorstelbaars voor de gemiddelde mens, om ‘vrijwillig’ jarenlang daar te blijven.

Michael, een slavenbestaan onder tl-buizen is natuurlijk niet te vergelijken met werkelijk los staan van de beschaving. Maar afstompend is het zeker. In principe leeft de mens tegenwoordig sowieso los van zichzelf, in die zin dat we in een mentale wereld leven, opleiding, werk, politiek, enz. Het bestaat allemaal alleen in ons hoofd. Vergelijk dat met de oermens die zijn lijf inzette om te leven, ipv alleen zijn geest, en wij hebben geen benul meer van voelen dat je leeft. En inderdaad, zo komt het ook dat tegenwoordig naar schatting 75% van de mensen met een psychisch probleem rondlopen. We bestaan alleen nog maar op die manier, dus daarbinnen speelt alles zich af. Verwaarlozing, kwetsing, misbruik, alles maakt van de tegenwoordige mens geestelijke ‘wrakken’, en met alle bagage die je hebt zul je moeten leven, moeten overleven, moeten proberen je eigen regels te maken en te beslissen wat je doet, wie je bent. En dat is allesbehalve makkelijk.

Jaco, dat ze in de natuur een minder lang leven beschoren zijn, dat is wat mij betreft geen nadeel. Het is ook typisch van deze tijd om te denken ‘hoe langer ik leef, hoe beter’. Waarom? Ik zie geen probleem in korter leven. Als die mensen die in het wild opgroeien zich daar thuis voelen, is het toch totaal geen probleem om ze daar te laten? Ok, misschien worden ze maar 32 ipv 70, maar wat maakt dat uit? Daarmee bedoel ik dus niet dat we lilliputters in het bos moeten droppen he, maar net als met de wolfskinderen: daar is hun thuis, ze weten niet anders en ze willen niet anders. En ja, vroeger werd er heel grof met gehandicapten en aanverwanten omgegaan, maar in principe is dat in de natuur ook zo. Een kreupele gazelle wordt als eerste opgegeten. Dus eigenlijk is het zo vreemd nog niet, die ingeboren angst voor ‘anders zijn’. Wederom vind ik het nergens op slaan om bijvoorbeeld geestelijk gehandicapten of mensen met dwerggroei te verstoten, begrijp me niet verkeerd, maar evolutionair is dat gedrag van vroeger te verklaren. Nu weten we beter, iedereen is anders, maar daar is niets mis mee. Of je nu met iemand van 2 meter of 1 meter praat, je gaat er niet dood van.

Evengoed leggen wij mensen ‘levenskwaliteit’ op. Iets waar ik erg verdeeld over ben. Waarom worden mensen massaal zo woest als een kind dat als kasplant leeft mogelijkerwijs ‘afgekoppeld’ wordt? Ergens vraag ik me af of we niet doorgeslagen zijn. We mogen niet over leven en dood beslissen, maar dat doen we wel. Iemand die onder natuurlijke omstandigheden zou zijn overleden wordt nu 40 jaar in leven gehouden omdat het ‘onmenselijk’ zou zijn om het niet te doen. Dat weet ik zo net nog niet. Ikzelf wil dan ook gewoon dood als ik dood behoor te gaan. Dus geen harttransplantatie o.i.d. voor mij. Tegelijkertijd begrijp ik dat wanneer iemand een longontsteking heeft, het vreemd is om te zeggen: laat maar, ga maar dood. De grens tussen in leven houden en beter maken is zo’n moeilijke. Ik kom er niet helemaal uit. :)

Mieke, ik ken het gevoel. Sommige dingen kunnen je zo aangrijpen terwijl je er niet veel aan kunt doen. Toch is dat een moeilijk iets. Je moet inderdaad je ogen er niet voor sluiten, maar kiezen. Ofwel kijk je ernaar en probeer je er iets aan te doen, ofwel weet je dat het er is maar voel je je te machteloos om er iets aan te doen en kies je ervoor om het dan niet te bekijken. Wij zijn tenslotte menselijk, hoe je het ook went of keert, iedereen heeft zijn eigen lijf en leven, en iedereen beslist zelf wat hij/zij wel en niet wil.

Sem, ik weet niet of je mijn woorden goed hebt gelezen. Ofwel ben ik onduidelijk, ofwel heb jij een kater. ;) Dat ik een voorkeur voor wat jij ‘freakshow’ noemt, heb, dat moge duidelijk zijn. Maar dat ik ergens beweer dat wij onze standaarden moeten opleggen, dat is nu juist wat ik betwist. Enerzijds interesseert het me om te zien wat de mens eigenlijk is, kan zijn, wil zijn en doet. Dat kinderen in het wild nachtogen ontwikkelen, zoals katten, dat hun reuk duizenden malen beter is dan de onze, dat ze 45 km/u kunnen rennen omdat ze moeten, dat vind ik iets bijzonders. Dat geeft voor mij aan dat de beschaving waar wij nu in leven een rare is. Wij onderdrukken zovele dingen die natuurlijk mogelijk zijn omdat we het allemaal niet meer nodig hebben. Maar ondertussen is het lichaam helemaal niet helemaal aangepast aan ons tegenwoordige leven. Bij stress bijvoorbeeld maakt het lichaam zich klaar om te vluchten, te rennen voor het leven, terwijl we bijvoorbeeld alleen maar een presentatie moeten geven. Dat klopt niet, van geen kant. Bij de wolfskinderen zie je dat ze eigenlijk een natuurlijk leven leiden, waarin het lichaam weer mag functioneren zoals het bij andere beesten ook doet. Ik zeg dan ook dat ik betwijfel of die wilde kinderen wel naar onze beschaving gehaald moeten worden omdat we zogenaamd het beste met ze voor hebben. Het leven dat ze hadden was prima, misschien zwaarder, lichamelijk, maar is dat zo slecht? Zoals ik al zeg, kinderen die mishandeld worden moet je redden, ja redden. Die kinderen worden gedwongen in deze maatschappij te leven, maar zonder de voordelen. Dat is heel iets anders dan in het wild leven. De kinderen die ze op een zolderkamer opsluiten vanaf hun geboorte, die zijn de dupe van zieke geesten. Daar wil ik niet aan tornen, die moet je een kans geven hun eigen leven te gaan leiden. Maar de kinderen die in het wild leven, die wil ik juist niet onze maatschappij opdringen. Dat recht hebben we inderdaad niet, en het slaat daarbij nergens op. Ik durf bijna te beweren dat wolfskinderen een gelukkiger leven leiden dan wij. Omdat het, naar mijn mening, natuurlijker is. Zoals ik al hierboven zeg: wij leven tegenwoordig alleen in ons hoofd. Wat Valentijn betreft: dat stinkt. :)

Geplaatst op 17 februari 2008 om 15:10

Dat klopt kRonkel, deels uit (on)gemak, dat is een mooie. De beschaving moet overleven ja, zo zit het inderdaad, maar tegelijkertijd denk ik: is het begrip ‘onze beschaving’ niet voorbij aan het gaan aan de mens? Is er nog iemand die zich bij de kudde wil voelen? Is er nog iemand die zichzelf een normaal mens vindt? Is er nog iemand die het eens is met de regels van ‘de beschaving’? Het ding lijkt een eigen persoon te zijn geworden, daar hebben we het al eens ooit over gehad geloof ik, dat ‘de norm’ iets lijkt te zijn dat uit het niets ontstaat en waar iedereen zich aan probeert te conformeren terwijl er niemand is die die norm werkelijk IS, dus die zogenaamde norm is geen norm aangezien het niet het merendeel meer is van de mensheid. Maar zo dwalen we nog verder af, pfff, nog niet vaak zoveel lange en inhoudelijk interessante reacties gehad zeg. Ik wil over alles nadenken nu. :D

En inderdaad kRonkel, ik had ook het idee dat ik duidelijk liet merken dat ik die opgelegde ‘levensstandaard’ juist zorgt voor een hoop problemen, en dat de mens eigenlijk maar een zelfingenomen iets is dat zichzelf over al het andere verkiest.

Wat Sem zegt klopt absoluut: er wordt alleen vanuit de eigen interpretatie gehandeld en niet vanuit die van degene waar we hem aan opleggen. Maar om nu te zeggen: ‘zet de gekken bij elkaar, daar voelen ze zich lekker’ dat is evengoed een aanname ten eerste. Wie zegt dat ze gelukkig zijn? Maar dat terzijde, wat ik wilde zeggen is dat die zogenaamde gekken helemaal niet gek waren toen ze nog niet in dat Bulgaarse weeshuis zaten, en door toedoen van de mens juist zo zijn geworden. Dat is iets kwalijks, die kinderen kunnen een voor hen bevredigend leven leiden, iets dat ze ten tijde van het filmen absoluut niet deden.

Geplaatst op 17 februari 2008 om 15:18

nog even in dit kader Wenz,
‘we hebben elkaar nodig om onszelf te blijven’
ik weet niet of je van ‘monster’ films houdt…maar kijk eens naar de film The Mist (nu uit) en dan vooral naar het gedrag van mensen onder elkaar

Geplaatst op 18 februari 2008 om 13:01

@ kronkel & wenz

Niet onduidelijk, de pointe is me ontgaan. Dus we zeggen hetzelfde. Dus een overbodige reactie minnerzijds. Dank voor de aanvulling cq correctie.

Eindelijk weer eens een knappe inhoudelijke discussie, goed werk Wenz.

Geplaatst op 18 februari 2008 om 22:32
Michael

Er is ooit een film gemaakt van Oblomov van Gontsjarov. Dat begint met een heel erg gelukkig jongetje in een heel erg mooie omgeving.

Ik heb de DVD nooit kunnen vinden, helaas.

@Wenz; ook onder TL licht kunnen mensen totaal zichzelf zijn, maar gevolg is wel dat ze met heel erg veel kleine kutmanagers ruzie krijgen. Het gaat natuurlijk om de mensen die het werk doen.

God! Wat haat ik mensen die macht willen!

Geplaatst op 19 februari 2008 om 23:42