*Buitelend

Dat nog opzoeken, en dat nog bestellen, dat annuleren, dat nalezen, dat navragen, dat uitzoeken. Dat doorbladeren, dat niet vergeten. Vergetelheid. Niet weten. Zij zit nu op het puntje van haar stoel op nieuws te wachten, ik denk aan haar tussen de bedrijven door. Zijn woorden proberen me in een hoek te duwen, in de haast stem ik bijna toe. De afwas geeft me de ruimte die ik nodig heb om juist te reageren. Haar moet ik nog mailen, we zien elkaar zaterdagnacht. De nacht, zijn wij vrienden? Soms wel, soms niet. Wakend wel, slapend niet. Zij hebben lieve woorden gestuurd toen ik ze nodig had, dat wil ik ze nog zeggen. Hij belt met de mededeling dat hij straks in de buurt zal zijn en of hij langs zal komen, een vriend heeft een ernstig ongeluk gehad hier in de buurt en ligt in het ziekenhuis: hij gaat langs, het kan de laatste keer zijn. Rotwereld. Muziek, nu. Hij heeft ondertussen twee maal gebeld, bizar toeval dat ik van plan was hem te bellen, na ruim twee maanden kiezen we dezelfde dag. Dag. Van de miljoenen woorden die wij gewisseld hebben is dat het enige woord dat we niet kunnen uitspreken. Ondertussen verder zoeken, plannen, hoe opgeruimd moet het huis zijn morgen? Morgen. Niet vandaag. De bel. Ik doe open, word genaaid waar ik bij sta. Sukkel die ik ben. Boosheid, telefoontjes, hopeloos. Laat maar. Laat maar los, je kunt niet alles goed doen. Ik type op tien sites hetzelfde woord in, maar een enkele keer raak. Spaak lopen. Waarom, hoe loopt iets spaak? Lopen krabben spaak? Fietsen? Ik ga weer naar mijn vertrouwde site, dan maar zo. Hem moet ik nog sms’en, niet vergeten. Nu tijd om terug te bellen, ik stuur kleine pakketjes ik door de lucht, de landsgrenzen over. Hij mailt met een vraag over zijn boek, ik lees maar doorzie het nog niet. Nadenken, later. Is achterdocht abstract? Zij is weer terug op de logs, ik sta versteld van haar nieuwe invalshoek. Maar kom, weer verder. Dat nog opslaan, dat opschrijven, dat niet vergeten te vragen, dat meenemen in mijn gedachten. Is daar nog plaats? Wanneer komt die bestelling eigenlijk aan? Het zal toch niet te laat komen? Paniek, rekenen, nalezen. Adem uit. Ik heb het nog nooit zo druk gehad met niets doen. Twee sms’jes. Ik lees, ik reageer. Mail, zoek je dat nog even uit? Dat doe ik. Telefoon, bijna een normaal gesprek. Bijna; het laatste woord verraadt oude levens. Ik ben moe. Kan de muziek nog harder? Ja. Mijn hoofd is vol, mijn voeten koud. Waar is Kittycat eigenlijk? Ik plof naast haar op de bank, een aai. Ze kruipt op mijn buik, we rusten even samen uit. Haar slaapgeluidjes en -bewegingen kalmeren me. Toch nog iets waarvan ik kan genieten. Geniet. Geniep. Wat sluipt er allemaal in wanneer je niet oplet? Ik heb het aan den lijve ondervonden, een lange weg terug. Ik steek een sigaret op, laat het slapende bolletje warmte op de bank achter. Bekijk de woonkamer door de ogen van vreemden. Zal het gaan lukken?

schaar.jpg

Kom, laat ik weer aan de slag gaan. Eerst de vriezer, dan de wasmachine, dan weer de sociale wereld. Hem moet ik nog zeggen dat dat logje niet op hem sloeg. Straks, straks, straks. Strak. Gespannen. Geef me een kruisboog, ik weet er wel raad mee. Een graai in het medicijnkastje, is het al zo laat? Laat. Laatst. Melaats. Laat me met rust. Nee, ik hoor graag hoe het gaat, maar spreek onderling even af voortaan, niet allemaal tegelijk. Niet alles tegelijk. Degelijk. Zal het voldoen? Hoe noem je een vrouwelijke boekhouder? En houden ze eigenlijk nog wel boeken tegenwoordig? En ik, wat zal ik houden? Wie ben ik, over een jaar? Laat me leven. Zeg dat honderd keer tegen de spiegel en je voelt nog niets. Lach er dan maar te hard om. Hardop. Zijn dvd’s niet vergeten mee te nemen. Zal zijn vriendin al bijna emigreren? Vragen. Vraag. Traag. De tijd vliegt, ik pers mezelf tussen de wijzers door. Laat me erlangs, ik heb haast. Mijn hoofd gezwollen tot luchtballonproporties, hoeveel kan een mens onthouden? Multitasking bestaat niet, je kunt hoogstens dertig dingen afwisselend doen, maar echt tegelijk – dat is een illusie. Kan die muziek in godesnaam zachter? Teringherrie. Ik hoor de tijd weer wegtikken, of zijn het mijn handen op het toetsenbord? Balans, is dat abstract? En berusting? Durf? De ingesleten paden in mijn hersenen zijn niet om over naar huis te schrijven. Een brief aan jezelf, is dat ook nieuws? Nieuw. Is dat een toverwoord? Ik moet de uitgang van deze bunker echt eens gaan zoeken. En dan, de wereld. Hoe leer je lachen om je haat? Je angst, sukkel. Haat staat tot angst als het deksel tot de put. Dit zijn interessante tijden. Ik kokhals. De tijd is de tijd, de wereld is de wereld, jij bent zelf het probleem. Maar waar was ik? Mailen. Hoe focus je wanneer er sirenes loeien achter je oogkassen? Koeien. Tot scheldwoord verheven. Evenals kut. Waarom eigenlijk? Mooi kut. Stelletje koeien die dat verzonnen heeft. Stelletje. Kom maar binnen, kijk rond. Ja, daar was ik. Binnenkomen. Maar niet tegelijk, niet alles tezamen. Muziek, geef me muziek als drijfveer. Kan dat harder? Ja. I don’t trust myself with loving you. Te interpreteren als intern gesprek, misschien vind ik het daarom zo’n lekker nummer. Ik heb honger. Nog even dat laatste afmaken, niet aan jezelf denken, niet aan niet aan niet aan denken. Ik vertrouw mezelf voor geen meter, ken mezelf voor geen meter. Niet. Aan. Denken. Tijd voor een lijstje. Zo’n fijn geel blaadje met punten die je af kunt strepen. En dan als laatste punt jezelf zetten. De voldoening wanneer je dat uiteindelijk kunt doorkrassen. En dan een fris nieuw memootje. Insert sarcastic grin here. En dan, uit het niets, een zucht. Back to the drawingboard. Waar was ik? Ohja, haar nog sms’en. Mijn vingers reiken naar de telefoon, blijven boven de muis steken. Denkendoetgeenzeer – dashboard – nieuw bericht. Ik ratel. En dan, bij deze regel, voel ik de rust. Tijd om te gaan koken, morgen is er weer een dag. Clichés. Alles komt goed. Achter de wolken schijnt de zon. Hoop doet leven. Laat me niet lachen. Of weet je wat? Laat me wel lachen. laat me lachen tot ik er zelf in geloof, tot ik er weer lol in heb. Just keep me where the light is. Come on, keep me where the light is. Het was een drukke dag.

14 Reacties

Denken doet geen zeer? Als ik dit zo lees, kan je er af en toe flink koppijn van krijgen. Maar goed dat het je lukt om een beetje uit je hoofd op papier/beeldscherm over te zetten.

Geplaatst op 14 januari 2008 om 20:28

Elk zinnetje een touwtje aan je parachute voor een zachte landing.

Geplaatst op 14 januari 2008 om 21:08

een stomende posting,
om de druk van de ketel te halen.
het blog als veiligheidsventiel.. ;)

Geplaatst op 14 januari 2008 om 23:47

PPPPPFFFFFFFFFFFFFFFFFF
Meis wat een wirwar.
Als dit jou denken is overdag, dan heb je het best wel moeilijk.
Ik raak er helemaal depri van.

Geplaatst op 15 januari 2008 om 07:39

Is dit wat men leegschrijven noemt?

Geplaatst op 15 januari 2008 om 13:11

Hoe kwam jij in mijn hoofd terecht?

Geplaatst op 15 januari 2008 om 14:13

‘Het was een drukke dag’ dat kun je wel stellen
en morgen weer eentje?? ;)

Geplaatst op 17 januari 2008 om 13:05

Maar had je nou nog opgeruimd de volgende dag?
Moest het huis zo nodig schoner zijn?
Funny, ik zocht een bepaalde regel terug in de tekst en ontdekte dat ik gewoon tijdens het lezen hele stukken van je dag had overgeslagen. Heus niet omdat ik lui van nature ben, al is het zo, maar het was me blijkbaar te druk. Oh ja, ik weet het alweer, ik ging zoeken hoe je Cittykat schreef omdat ik wilde vragen of ze nu nog vaker bij je was.

Geplaatst op 17 januari 2008 om 18:32

O mijn god, jij bent proza pur sang. Ik weet het, ik wist het en besef het steeds weer.

Geplaatst op 17 januari 2008 om 22:15

Hahaha Carol, dan zoek je het speciaal op en dan nog wissel je de c en de k in Kittycat om! :P :D Ze is er nog steeds, sterker nog: een grote variant van haarzelf komt tegenwoordig ook af en toe binnen neuzen. Ze lijken erg op elkaar, alleen is Kittycat mini en zij/hij niet. :D

En het huis had ik nog een beetje opgeruimd ja. ;)

Geplaatst op 18 januari 2008 om 16:12

:D

Geplaatst op 18 januari 2008 om 19:32

Ja nou ja, daarom wilde ik ook die regel terugvinden maar verdwaalde ik in ander druk gedoe en toen was ik het alweer vergeten en weet ik veel.

Geplaatst op 18 januari 2008 om 19:33

Als ik moe word van mezelf denk ik wel eens dat ik liever even in het hoofd van een ander zou zitten. Helpt niks zo te zien ;-)

Geplaatst op 19 januari 2008 om 21:43

‘verlangt naar alinea’s’
=:~}

Geplaatst op 21 januari 2008 om 14:51