*Schimmendans

In de schemering kon ze haar auto niet meteen ontdekken, ze wandelde de straat in en tuurde de rij geparkeerde wagens af. Hier ergens bij de oversteekplaats had ze hem toch gezet vanochtend? Het leek wel of iedereen met een grijze Golf vandaag in deze straat geparkeerd had. Terwijl ze haar blik op de hoedenplanken fixeerde op zoek naar haar paarse shawl die als herkenningsteken kon dienen passeerde ze een portiek. “Achuttegut toch, kan ballerina haar sleutel niet vinden?” Ze schrok op, draaide zich naar de deur achter haar. Niets te zien. “Hoger, ballerina. Op de tippen van je tenen kun je me vinden!” Verward hief ze haar hoofd op naar de tweede verdieping, om daar een grijnzend gezicht uit het raam te zien steken. “Jaaaaaaaa, ze heeft ‘em hoor. Nou nou nou, dat is even schrikken hè? Maar goed. Wat ga je doen?” De pratende man verlaagde zijn stem een octaaf en sprak verder: “Hoe gaat ze dit probleem oplossen, dames en heren? Zal ze de eindstreep halen vóór de krokodillen haar te grazen nemen? Zal haar parachute blokkeren op het cruciale moment? Blijkt haar voet niet meer te redden? Zal ze een black-out krijgen op het podium? Sterft haar hond in haar armen? Zal ze nietsvermoedend het gif drinken? Volgende week meer, dus kijk zeker weer! Hahahahahaha!”

“Pardon, ik begrijp er niets van, waar heeft u het over?” Geïrriteerd plantte ze een hand in haar zij. “Ik ben geen ballerina, en ik ben ook mijn sleutels niet kwijt. Ik loop gewoon naar mijn auto, dus als u me nu met rust wilt laten.” Met een ferme knik probeerde ze haar woorden nog kracht bij te zetten. “Ha! Een ballerina in vermomming! Geweldig. Overweldigend geweldig! Dat je op het punt staat in je auto te stappen, dat deert me niet. Maar dat je denkt de sleutel te hebben? Woehahahaha, laat me niet lachen ballerina!” De man hikte van de lach. “Meneer, ik wens u een fijne avond verder, maar ik moet nu echt door.” Hoofdschuddend zette ze de pas er flink in. “Ballerina, u bent verdwaald!” riep hij haar na, maar ze wandelde stoïcijns door. “De weg kwijt! Verloren! Zoek de sleutel voor het te laat is!” Wat een idioot. Moet mij weer gebeuren hoor. Ah! Daar was haar shawl, en dus haar auto. Ze nam haar sleutel en opende het portier, stapte snel in en sloot de deur met een knal. “Verdwaald zeg ik u!” de woorden galmden door de stille straat. Terwijl ze haar auto startte klikte ze voor de zekerheid alle deuren in het slot. Je wist maar nooit tenslotte. Wat een gek.

Ze draaide de straat uit en zette koers naar de snelweg. De vergadering was natuurlijk weer uitgelopen, dus de supermarkt zou al dicht zijn als ze thuiskwam. Verdomme. Morgen moet ik zeker op tijd vertrekken, anders hebben we echt niets meer te eten de rest van de week. Met een diepe zucht zette ze de radio aan. Flink hard, op het kanaal waar ze non-stop oude rocknummers draaien. De laatste helft van Radar Love schalde door de auto. Ze draaide de verwarming wat hoger en ontspande een beetje. Haar handen op het stuur, haar blik op de auto’s voor haar gericht. “BALLERINA!” Ze schrok zich wild, haar adem stokte, in een reflex kruiste ze haar armen voor haar gezicht. Waar kwam dat vandaan?! Een luide claxon liet haar handen weer naar het stuur vliegen, ze stuurde de auto weer naar de rechterhelft van de weg. Haar hart klopte in haar keel. “Ballerina, je bent je sleutel kwijt…” Trillend keek ze over haar schouder, maar de achterbank was leeg. “Nee schattebout, ik kom uit je boxen. Wat ga je doen ballerina? Je bent verdwaald… kwijt! De weg kwijt, dat zeg ik je!” Hysterisch schreeuwde ze dat hij haar met rust moest laten, en draaide de radio uit.

Ze trapte het gaspedaal diep in, vloog naar de linkerhelft en begon alle auto’s naast haar in te halen alsof iets haar op de hielen zat. Dit was onmogelijk. Dit sloeg nergens op. Bij het eerstvolgende tankstation zette ze haar auto neer en veegde het zweet van haar armen terwijl ze zichzelf moed insprak: “Rustig blijven. Je bent zo thuis. Gewoon even wat drinken, dat zal je goed doen.” Diep in- en uitademend stapte ze uit. De frisse lucht deed haar goed. Ze raapte zichzelf bij elkaar en stapte zo beheerst mogelijk het tankstation binnen. Ze greep de eerste fles water die ze zag en liep naar de kassa. “Navond.” “Goedenavond. Deze graag.” Ze gaf de fles water aan de bediende. “Twee veertig alstublieft.” Ze haalde een briefje van vijf uit haar zak en legde het op de toonbank. Haar handen trilden nog een beetje. “En nog twee zestig voor u.” Ze nam het geld en het water en draaide zich om met een ‘goedenavond’. “Dag, goede reis nog. Ballerina.” Haar lichaam stokte. “W… Wat zei u daar?” Ze draaide zich weer half om. “U bent uw sleutel kwijt, slimmerd. GA! GA HEM ZOEKEN VOOR HET TE LAAT IS! Maak haast ballerina, de tijd dringt!” Haar onderlip trilde, ze kreeg geen woord uit haar keel. Met een ruk draaide ze zich om, begon naar de deur te rennen, struikelde nog bijna over een rek vol chocola en liet haar water vallen, stormde toen naar buiten. Ze trok een sprint naar haar auto, stak de sleutel in het portier en rukte aan het handvat.

Buiten adem sloot ze de deur en startte haar auto opnieuw. Volledig in paniek scheurde ze de straat weer op, racete de rest van de weg honderdveertig per uur, haar vingers om het stuur geklemd. Wat was er aan de hand?! Ze hyperventileerde bijna toen ze haar wijk in reed, de tranen brandden achter haar ogen. De laatste paar straten nam ze op de automatische piloot, haar hart bonkte nog steeds in haar keel. Ze stuurde de oprit op en struikelde de auto uit. Rennend legde ze de laatste paar meters af tot aan de voordeur. Trillend probeerde ze de sleutel in het slot te steken. “Verdomme, verdomme…” mompelde ze opgejaagd. “Psss…. ballerina…. je bent iets kwijt hè….? Hihihihi!” Ze slaake een gil, de deur vloog eindelijk open. Ze struikelde de hal in, trapte de deur achter zich dicht en stormde de woonkamer in. Trillend zakte ze neer op een stoel. Argwanend keek ze naar de ramen en deuren, maar nergens was iets verdachts te zien. Langzaam begon haar ademhaling weer te vertragen, ze legde haar trillende handen in haar schoot.

“Joris…?” Het kwam er hees uit. Ze schraapte haar keel en riep ditmaal iets harder. “Joris? Ben je in de keuken?” Ze hoorde wat gerommel, haar lichaam verstrakte weer, tot ze zijn vertrouwde stem hoorde. “Ik kom er zo aan lieverd, hoe was je dag?” Ze zuchtte een paar keer diep, probeerde haar spieren te ontspannen. De tussendeur ging open, en hij kwam opgewekt binnen. “Ik heb de schotel in de oven gezet, over een half uur kunnen we eten. Ben je moe? Je ziet er niet zo best uit.” Ze maakte een ach-het-is-niets gebaar en probeerde een glimlach. “Oh trouwens, Rosalie was nog langsgekomen, je had je medicijnen blijkbaar daar vergeten afgelopen weekend. Ze had ze op de logeerkamer gevonden. Kijk je wel uit daarmee, lieverd? De dokter zei toch dat je anders weer psychosen krijgt…” Bezorgd keek hij haar aan. Een moment staarde ze voor zich uit, toen schudde ze haar hoofd: “Niets aan de hand hoor, drukke dag gehad. Waar heb je mijn medicijnen gelegd? Dan neem ik er meteen eentje in…” Ze stond op, nog wankel, en gaf hem een kus.

12 Reacties

het ontbreken van dit geneesmiddel kan uw rijvaardgheid beinvloeden… ;)

Geplaatst op 16 december 2007 om 22:08

Tja, wat moet ik daar nou op zeggen.
Dat ze het zelf niet gemerkt heeft, is wel heel onverantwoordelijk.
Het lijkt me vreselijk om zulke stemmen te horen.

Geplaatst op 17 december 2007 om 08:16

Oww, wat een bekend gevoel en wat haat ik dat gevoel, goed getroffen en er komt vast een vervolg log op want zomaar weggaan doen ze niet, die mannetjes in je hoofd. :)

Geplaatst op 17 december 2007 om 10:49

Een mooi verhaal voor ‘The Twilight Zone’! Ik miste gewoon even de donkere mannenstem aan het eind met de moraal van het verhaal…

Geplaatst op 17 december 2007 om 10:52

2.40 voor een fles water? afzetters! mooi verhaal.

Geplaatst op 17 december 2007 om 12:50

mooi verhaal, leu kopbouwend. Je wilt weten hoe het zit.

Wel een beetje sneu dat mensen haar zonder medicijnen op pad sturen ;)

Geplaatst op 17 december 2007 om 13:30

Duivels geloofwaardig, kennelijk leeft ze normaal haar leventje met haar Joris, maar al die gezapigheid is bij de gratie van haar medicijn. Ballerina is trouwens ook een mooi en beetje manisch liedje van Van Morrison

Geplaatst op 17 december 2007 om 20:10

‘Bij de gratie van haar medicijn’: inderdaad, mooi omschreven Jack.

Frommel, 2,40 is nog goedkoop in een doorsnee tankstation! :D

Gewebkijk, inderdaad in dit geval is dat meer dan waar. :)

Geplaatst op 17 december 2007 om 23:17

Ik dacht echt: Hoe ga je je hier uitschrijven? :D

Geplaatst op 17 december 2007 om 23:25

Ik had toevallig net vanmiddag een discussie met een collega over het innemen van medicatie tegen MVP. Stel dat je drie persoonlijkheden hebt, moet elke persona dan een derde van het medicijn nemen? En wat als één van de stemmen in je hoofd zegt dat je je medicijnen niet moet nemen tegen stemmen in je hoofd? Dilemma’s voor een ballerina.

Geplaatst op 18 december 2007 om 22:26
jonas

hallo Wenz,
mooi verhaal!
Ik schrijf ook wel eens wat en zie dat ik nog een hoop kan leren. inspirerend.
als je trouwens nog een leuk (hand)boek wilt lezen: Over leven en schrijven van Stephen King (of On Writing)

groeten jonas

Geplaatst op 20 december 2007 om 07:25

Waar haal je het vandaan? Fascinerend. En een heel mooie draai aan het eind. Je staat in 1 keer weer met beide voeten op de grond.

Geplaatst op 23 december 2007 om 11:59