*Onuitgesproken overeenkomst

Update: Kittycat in *ahum* ‘actie’… :)

{vidavee id=”3632″ w=”500″ }
Nooit gedacht dat ik een logje zou schrijven over een dier. Ik ben niet zo’n huisdierenliefhebber. Wel bij anderen hoor, maar zelf sta ik er nooit zo om te springen. En toch.Afgelopen zomer stuiterde er een pluizig grijs katje mijn balkon op. Meer dan een paar weken oud kon ze niet zijn. Ze hoorde bij de buren, begreep ik al snel. Zoals een goed kitten betaamt, sprong ze vol overgave op de kwast waarmee ik het houtwerk aan het verven was, viel ze alles wat bewoog aan, liep ze in de weg waar het maar mogelijk was en staarde ze zich een weg mijn hart in met haar veel te grote ogen. Miauwen kon ze toen nog niet, het klonk meer als een rochel van een oude man, maar dat vergaf ik haar.De buurkat en ik, wij hebben zo onze gewoonten opgebouwd in de afgelopen maanden. Iedere ochtend stapt ze zelfverzekerd mijn balkon op, en kijkt even door de glazen wand naar binnen of ik er ben. Dan verdwijnt ze weer. Een uur of twee later staat ze voor de deur een soort papagaai-knikjes met haar kop te maken, ten teken dat ze naar binnen wil. Zodra ik de deur nader miauwt ze een wanhopige kreet, alsof ze al eeuwen niet meer binnen is geweest (terwijl ze zojuist de keuken van de buren heeft verlaten via het raam). Ik open de deur, en zij schiet naar binnen.Stap 1: Zij vertelt me miauwend (wanneer het regent ook niezend) wat ze allemaal heeft meegemaakt de afgelopen uren, terwijl ik door mijn knieën ga en mijn rug tegen de muur laat rusten. Zij zet zich schrap om te springen, ik duw mijn bovenbenen tegen elkaar en creëer zo een ietwat wankel plateau voor haar om op te landen. Ze duikt op mijn schoot, glijdt liefst nog twee keer uit bij haar poging stabiel op mijn benen te staan. Dan volgen drie minuten van onder-haar-kopje-kroelen terwijl zij, als in een soort bevroren houding, haar neus tegen mijn buik duwt en zo doodstil blijft staan spinnen. Zodra ik maar durf een seconde te stoppen wordt dat afgestraft met een miauw, een verwijtende blik en twee pootjes die naar mijn hand graaien.Stap 2: Ze springt van mijn schoot en maakt een rondje door de keuken en woonkamer. Wanneer alles er nog blijkt te staan (wat gelukkig vaak het geval is), volgt er een meerkeuzemoment. Ik zit ondertussen achter mijn laptop aan de keukentafel. De keuze waar te gaan liggen is een moeilijke voor haar. Op mijn schoot? Op de stoel naast mij? Op het puntje van de tafel? Op het numerieke gedeelte van mijn laptop? Achter het scherm? Of toch gewoon in de woonkamer op de bank… Stilletjes miauwend overweegt ze haar keuzen. Veelal wordt het de stoel naast mij, om de zoveel tijd afgewisseld met de andere opties.Stap 3: Tijd voor onze bizarre spelletjes. Zodra kittycat (ik kan haar naam zo aan de buren vragen, maar dat doe ik niet. Voor mij is ze gewoon kittycat, punt.) even afgeleid lijkt, sluip ik de keuken uit en loop naar de trap richting slaapkamers. Rond die tijd heeft ze door dat ik er niet meer ben en begint onze race. We sprinten om het hardst de trap op, duikelen over elkaar en onze eigen voeten/poten om maar als eerste boven te zijn. Bijna altijd win ik, wat resulteert in een vliegensvlug sluiten van mijn slaapkamerdeur terwijl zij nog probeert zich door het laatste spleetje te wringen. Lukt dat, dan gaat ze linea recta achter mijn nachtkastje zitten in de hoop dat ik haar niet weet te vinden. Lukt dat niet, dan heb ik gewonnen en kan ik zonder problemen de andere deuren ook sluiten. Zodra ik terug naar beneden loop probeert ze tussen de spijlen van de balustrade door, mijn hand op de trapleuning te pakken. Helaas weet ik dat, dus ook dat plan is gedoemd om te mislukken voor haar. Wanneer ik zo’n vijf treden ben afgedaald, sprint ze – mij altijd links inhalend – de trap af om toch nog eerder beneden te zijn. Dan duikelt ze om de hoek van de trap en gaat kaarsrecht achter de muur zitten wachten. De bedoeling is dat ik, beneden aangekomen, mijn hand om de hoek steek om haar te aaien. Het is bijzonder om te zien dat ze keer op keer opschrikt wanneer blijkt dat ik haar gevonden heb.
Vervolgens neem ik wederom plaats achter mijn laptop, op de voet gevolgd door mijn vierpotige schaduw. Zij twijfelt even tussen erop of erachter gaan liggen. Wanneer ze erop gaat liggen zucht ze diep en valt in slaap. Wanneer ze erachter gaat liggen steekt ze haar linkervoorpoot om de hoek. Persoonlijk denk ik dat ze dit doet omdat katten geen boodschap hebben aan tijd, en ze op deze manier de klok onderin mijn scherm kan bedekken. Zelf lijkt ze vooral te willen spelen, ik moet dan ook minstens zes keer haar poot pakken en deze weghalen van het scherm, terwijl ik behalve die ene poot en een boven het scherm uitstekende, ijverig heen en weer zwaaiende staart niets van kittycat kan zien. Wanneer ook dit spelletje achter de rug is, is het tijd om nog meer aandacht te vragen in de vorm van geaaid willen worden.

Stap 4: Optionele spelletjes. Soms vergeet ik de slaapkamerdeur te sluiten en sluipt ze ongezien naar boven. Daar laat ze de bedden volledig links liggen en gaat recht op haar doel af: in de inloopkledingkast staat een krukje waar ze kasteeltje kan spelen. Ze gaat onder het krukje zitten en kijkt statig om zich heen. Dat is vaak al fantastisch genoeg voor haar, vooral als ik de kast dan binnenloop en zij me misplaatst trots kan aankijken. Heb ik echter niet snel genoeg door dat ze naar boven geslopen is, dan gaat ze voor optie B: onder de kledingplanken ligt, in een hoekje verstopt, mijn reistas. De kunst voor haar is om er helemaal in te kruipen, en alleen haar neus nog zichtbaar te laten. Zo kan ik haar langer zoeken, met wat geluk zelfs eroverheen kijken en nog een extra ronde door het huis maken alvorens ze weggeplukt wordt en weer naar beneden moet.
Afgelopen dagen was ik bezig de 4-treden-hoge trap tussen de keuken en de woonkamer op te schuren. Dat betekent dat de trap een paar meter verderop omgedraaid in de woonkamer ligt, en er een stoel staat om van de keuken naar de woonkamer te kunnen stappen. Zodra kittycat binnenkomt en haar rondje wil maken, maakt ze een noodstop voor de afgrond. Verontwaardigd miauwt ze me wat verwensingen toe, me ondertussen verbaasd aankijkend. Ik vertel haar opgewekt dat ik de trap niet ga terugzetten voor haar, waarop zij reageert door op de stoel te springen en haar verbale verontwaardiging voort te zetten. Pas wanneer ze doorheeft dat ze vaak genoeg van een stoel gesprongen is, komt het in haar op om de woonkamer in te duiken. Oh, belangrijk: bij het afkrabben van de verf van de zojuist besproken trap, dwarrelen de krullen op de vloer. Wat oppervlakkig gezien een hoop houtkrullen lijkt is eigenlijk, als je goed kijkt, allemaal potentieel voedsel dat krul voor krul besnuffeld en geproefd moet worden, terwijl je, kat die je immers bent, tussen/achter/onder/over de trap kruipt en er alles aan doet om in de weg te lopen.
Wanneer ik sta te koken aan het aanrecht is het zaak dat kittycat rond mijn benen zwiert, ondertussen miauwend om aandacht die ze niet gaat krijgen. Met een beetje geluk valt er per ongeluk eten op de vloer, wat haar zeker vijftien seconden afleidt van haar missie. Kittycat eet bijna alles. Ze eet voedsel, rauw of niet, gaar of niet. Ze eet maanden oude voedselresten die ze achter het fornuis vindt. Ze eet kleine steentjes en stofjes die op voedsel lijken. Ze eet stukjes hout van de plint. Ze eet kitresten tussen de naden van het aanrecht. Ze likt de vloer waar in de afgelopen maanden ooit voedsel heeft gelegen brandschoon. Maar prei weigert ze te eten.
Wanneer een van ons beiden zich verveelt, is het tijd voor het staartspelletje. Zij gaat voor me zitten, ik pak haar staart beet en zwiep hem rond haar poten. Zij kijkt naar haar staart en gebruikt haar spieren om hem weer op zijn originele plaats te krijgen. Ik pak haar staart weer, en herhaal mijn handeling. Zij doet, hoe verrassend, ook weer precies wat ze net deed. Vervolgens begint het puntje van haar staart eerst voorzichtig, dan steeds enthousiaster te ‘kwispelen’. Ondertussen blijft ze strak naar het ding staren. Wanneer ik te lang wacht om hem weer op te pakken kijkt ze verwachtingsvol naar me op. Dan herhalen onze handelingen zich weer ettelijke malen, tot we het uiteindelijk moe zijn. Het klinkt misschien saai, maar dat is het ook. En toch is het leuk. Tja.

Stap 5: Inventiviteit. Soms, wanneer ze al uren binnen is, begin ik me af te vragen of het niet weer eens tijd wordt voor een sanitaire stop voor haar. Meestal gaat ze zelf voor de deur staan om dat aan te geven, maar af en toe is ze te lui. Dan zet ik haar gewoon even buiten, doet ze een rondje tuinen en komt weer terug. Toch blijft ze moeite doen om mij op originele manieren te laten weten wat ze wil. Zo kan ze bijvoorbeeld in de grote bloempot van mijn palm springen en aanstalten maken een kuiltje te graven in de aarde. Dan is het mij verbazingwekkend snel duidelijk dat ze naar buiten moet. Ook kan ze onder de verwarming achter de bank door kruipen en dan vrolijk op mijn schoot springen. De grijze vlokken stof vliegen dan in het rond, waarmee ze mij duidelijk maakt dat ik daar weer eens moet stofzuigen. Ze is meesterlijk goed in het detecteren van een zak M&M’s. Aan haar gekraak weet ik dat ze me duidelijk wil maken dat ik eens lekker wat chocoladenootjes moet gaan eten. Als er iemand is die weet wanneer ik een sigaret rook, is zij het wel. Gebiologeerd staart ze naar de opkringelende rook, alsof het vliegjes zijn die ze over een seconde of drie gaat vangen. Zo vergeet ik nooit dat mijn sigaret brandt. Ze is zo attent.

Kittycat krijgt over het algemeen geen hap te eten bij mij, geen slok te drinken. Ze heeft hier eigenlijk niets te zoeken, technisch gesproken. Maar aandacht, die krijgt ze in overvloed. En ik heb niet de lasten maar enkel de lusten van een kat als parttime huisdier. Wij vinden elkaar lief. ‘s Avonds voor ik ga slapen kijk ik vaak nog een aflevering van Will & Grace op dvd. Dan ligt kittycat meestal ergens tussen een been en een bank te soezen, af en toe haar oren spitsend wanneer Karen op tv iets piept. Nadat ik de tv uitgezet heb, komt het hartverscheurende moment waarop ik haar buiten ga zetten.
Ik draag haar suffe lijfje naar de keuken en open de deur naar de koude nacht.
Half zwabberend verdwijnt ze om de hoek naar haar eigen keuken.
Tot morgen, kittycat.

31 Reacties

Ochossie, wat bizar eigenlijk dat ze liever bij jou is dan in haar eigen huis. En de buren zoeken haar blijkbaar ook niet? Wel gezellig zo en ik kan beamen dat het heel makkelijk moet zijn, wel de lusten en niet de lasten. Wat een lieffie zeg :)

*Sleept zich richting kattenbak om aan de schoonmaak te gaan*

Geplaatst op 19 november 2007 om 18:19

Wat schattig. :)
Kun je een keer een foto van haar maken?

Geplaatst op 19 november 2007 om 19:33

Een halftijds buurkittycatje, zo heb ik er ook eentje!

Volwassen, maar nog steeds hartveroverend ieniemienie, zwart als de nacht en in haar dooie eentje spinnend als een volwaardig textielatelier. Als haar eigen baasje uit werken is, komt madame T. bij mij haar welverdiende aandacht opeisen. En dat doet ze met gratie, het mag gezegd. Dag na dag. Héérlijk.

Zucht. Het is een schatje, echt waar :)

Geplaatst op 19 november 2007 om 20:04

Zo begon het bij onze S. ook hoor, die was van drie huizen verder. Tot iemand ons vroeg waarom wij onze kat niet voerden, en inderdaad, ze was veel te mager. Nu woont ze alweer twaalf jaar bij ons.

Geplaatst op 19 november 2007 om 20:31

Zo stond mijn toenmalige buurman ooit eens voor de deur om te vragen of het goed was als ze bij hem in huis kwam want hij vond het zo gezellig. En dan wilde hij toch ook wel weten hoe ze heette.

Geplaatst op 19 november 2007 om 22:33

Wat zo’n kat er al niet voor over heeft om die eenzame buurvrouw wat te vermaken… ;-)

Geplaatst op 20 november 2007 om 00:06

dat ze bij de buren eet en poept, is volgens mij nog slechts een technicaliteit… :)

Geplaatst op 20 november 2007 om 00:37

Hier heb ik van genoten.
Heerlijk hoe jij het omschreven hebt, hoe eigenwijs en zelfstandig een kat is.
Ik heb een heleboel dingen herkent in het doen en laten van mijn eigen katten.

Geplaatst op 20 november 2007 om 09:15
joost

Een logje naar mijn hart.

Geplaatst op 20 november 2007 om 12:43

OK, je hebt natuurlijk mooi geschreven. Daar ding ik niks op af. Maar katten, ik denk dat aargh er hierboven wel zo ongeveer het maximum verdraagbaar aantal woorden aan heeft gewijd! ;-))

Geplaatst op 20 november 2007 om 19:32

Oei, toen ik dat schreef vond ik het wel lollig, maar nu ik het weer lees vind ik dat helemaal niet. Sorry.

Geplaatst op 20 november 2007 om 21:16

Ghahahaa Cin! Tja, die lasten kunnen toch tegenvallen hè. :P Gelukkig heb je ook de lusten, zullen we maar zeggen. ;)

Aah Gerhard, geen probleem hoor. Als enthousiast kippenliefhebber mag je best een lollige opmerking maken over katten, als je er totaal geen fan van bent. :) (De eerste zin van mijn logje hierboven doet al vermoeden dat zelfs ik niet verwacht had zo’n lap tekst over een kat te schrijven tenslotte. :))

Ik vind het wel echt leuk te horen dat het buurkatfenomeen vaak voorkomt! Op mijn vorige adres had ik er ook een, maar dan een oude en rustige knuffelkat die door het kiepraam naar binnen klauterde wanneer het haar uitkwam. Buurkatten kunnen zelfs blijven plakken, zoals te merken aan Aargh! :) Leuk.

Een foto, ik zal mijn best doen Carol! :)

Grinnik, gewebkijk, ik vond het wel een geslaagd woord. :P

Hahahaha Dae, hoe nobel hè? :P

Geplaatst op 20 november 2007 om 21:29

Ben ik weer eens!
Dat mag je vaker doen hoor, een dierenverhaal. Ik heb er van gesmuld (ook van je andere logs uiteraard).:P
Dat samen spelen is heerlijk hè, dat kan echt met katten. Het doet me wel mijn Lotte weer zo missen, daar speelde ik ook trapopvliegwedstrijden (verloor ik altijd) en tikkertje mee.
Maar waarom monteer je eigenlijk geen kattenluikje? Na overleg met de buren uiteraard, maar het lijkt me dat kittycat gewoon bij jou hoort. Dan heb je helemaal geen lasten maar uitsluitend lusten. Hoewel, je wordt aan het stofzuigen gezet en van de pc gehouden. En er kan soms een prooi naar binnen worden gebracht.
Leuk scrabblewoord trouwens, inloopkledingkast.:)

Tussen haakjes: leef je nog in de zomertijd? Jouw bericht hierboven is gepost op een tijdstip dat ik nog moet meemaken. Of gebeurt alles hier (Achterhoek tenslotte) later? ;) Mm, nee, de preview geeft een uur later dan mijn tijd aan. Naja, het zal iets technisch zijn en je zult het vast wel weten. Doeg!

Geplaatst op 20 november 2007 om 22:17

Wat een prachtig log Wenz. Ik heb katten en ben er heel gek mee. Maar daar hoort het bakken verschonen, dierenartsen bezoeken e.d. ook bij. Dat doe ik natuurlijk graag.. maar een parttime huiskat.. waarom niet?

Geplaatst op 21 november 2007 om 15:15

een kat? toe amar :)
katten zwerven rond, maar ik begrijp dat er toch een kleine kans is dat je een kat gaat namen? :)

en Epi: welkom terug op web-log land ;)

Geplaatst op 21 november 2007 om 16:06

Een mooi verhaal. Jij denkt misschien dat je geen kattenmens bent, maar de Kittycat denkt daar duidelijk anders over.
Alleen…..betaamd? (2e alinea, regel 2)

Geplaatst op 22 november 2007 om 01:44

Oew martine, thanks, aangepast. :)

Epi! Goed je weer eens te lezen! Wat die tijd betreft, ik zal het eens even bekijken. :) Ja, over zo’n kattenluik had ik ook al nagedacht. En Lotte, die zul je nooit vergeen. :) :) :)

Gob, nee, katten komen naar mij toe, vrijwillig, ik ga er geen aanschaffen. :)

Geplaatst op 22 november 2007 om 10:15

Inderdaad, er komt nu een uur teveel te staan omdat recentelijk de wintertijd is ingegaan maar ik dat hier niet aangepast had. :) Thanks Eep!

Geplaatst op 22 november 2007 om 10:18

Haha: ” Ik ben niet zo’n huisdierenliefhebber. ” *proest*
Volgens mij ben je helemaal verkocht! ;-)

Geplaatst op 22 november 2007 om 11:08

Vergat ik helemaal waarom ik hier iets kwam zeggen:
Leuk filmpje! Geen wonder dat Kittycat niet bij je is weg te slaan!

Geplaatst op 22 november 2007 om 11:10

Ben ik ook Gerhard, was ik ook al aan mijn vorige buurkat in mijn vorige huis. :D

Maar nog steeds wil ik zelf geen fulltime kat. :) Oh en wat die opmerking betreft: ik ben opgegroeid met huisdieren, wij hadden altijd wel een kat, hond, vis, vogel, whatever. Alleen kon ik er nooit echt van houden, of om geven. Ik dacht dat er iets mis met mij was, alsof ik een soort menselijkheid miste. Tot mijn broer twee katjes kreeg, waar ik voor het eerst van kon houden. Wel anders dan van mensen hoor, maar toch. Toch kan ik nog steeds vaak niet helemaal bevatten wat mensen bezielt die huisdieren hebben. Hoe leuk ik ze ook vind, ik zou ze niet altijd om me heen willen hebben.

Al vind ik de drie fretten van een vriendin van mij ook helemaal geweldig… misschien ben ik onderhand wel veranderd en heb ik het zelf nog niet door. :D Haha. Ik ga er eens even voor zitten binnenkort, mijn beeld aanpassen. ;)

Geplaatst op 22 november 2007 om 13:09

Dat is echt super super super leuk dat filmpje Wenz. :))
Veel beter dan een foto!
Dank je wel.

Geplaatst op 22 november 2007 om 13:30

Dit was de derde keer dat ik vandaag moest schuddebuiken. De eerste keer was bij een animatiefilmpje over een kat die zijn baas zeer “subtiel” wakker maakt. De tweede keer toen mijn eigen kat weer een nieuw capriool bleek te hebben uitgedokterd. En de derde keer zojuist, tijdens het lezen over jouw op zijn minst malle buurpoes. Mijn buik vindt nu dat hij voor vandaag wel weer even genoeg heeft geschud.

Geplaatst op 22 november 2007 om 13:36

Wat een leuk beestje!

Die lasten vallen eigenlijk wel mee hoor. Enkele dagen geleden ben ik er dan toch eindelijk toe gekomen onze hond Link in bad te tillen en zorgvuldig af te sproeien. Dan staat hij daar zo zielig/koddig magertjes te wezen. =)

Geplaatst op 22 november 2007 om 13:52

Ach gossie.. kittens zijn zoooohooo lief.

Geplaatst op 22 november 2007 om 14:38

Superschattig filmpje! En een mooie poes die Wenz hélemaal om haar pootje windt…

Geplaatst op 22 november 2007 om 20:44

Tja, ze koos jou uit…je bent tot haar veroordeeld…en dat lijkt me geen slechte straf ;-)

Geplaatst op 23 november 2007 om 08:44

Ahum heb geloof ik wel eens wat geroepen over Wenz en stukjes over de poes. Ik en mijn grote mond.
Maar jullie klinken als een goed stel.

Geplaatst op 23 november 2007 om 15:19

Grinnik, ik blijf verbazen hè, Jack? :P ;) :D

Ja Carol, door jouw opmerking kwam het filmpje er uiteindelijk. :) Zo kon ik weer eens aan de slag met adobe premiere elements na lange tijd en kon jij kittycat zien. :)

Hahaha Frankie, ja die ‘wekkerpoes’ heb ik ook gezien laatst, en dan de onschuld zelve spelen. Grinnik. :P

David, ik kan het me voorstellen, hahaha. Dan zijn ze hulpeloos en sneu, en vind je ze om onverklaarbare redenen nog schattiger. :D

AnamCara GdeB en Cat: jullie hebben helemaal gelijk! :)

Geplaatst op 23 november 2007 om 16:27
Mick

Om te smelten …
:-D

Geplaatst op 25 november 2007 om 13:22

The year of the Cat (Al Stewart). Goed verhaal, scherp oog.

Geplaatst op 27 november 2007 om 20:07