*Hoe de zee groeit in mij

“Ik zocht iets om sneller
te groeien. Weg van dit teveel
te weinig mij. De zee vond
mij.

De zee is zo’n lang verhaal,
ik lees het met al mijn vingers.”

fragment uit ‘hoe de zee groeit in mij’ van Daniël Billiet

En toen was er eindelijk rust.
Ze ademde uit, voelde nu pas hoe moe ze was van dit ‘teveel, te weinig mij’.
Even, heel even, ging ze bijkomen.

26 Reacties

Prachtig, ik ben gek op de Zee, vooral gedichten erover. Kom jij maar fijn bij, laat de Zee in je komen.

Geplaatst op 7 november 2007 om 15:34

“Teveel, te weinig mij”, trekt je leeg. Ik dobber midden op de zee die daar verandering in aanbrengt. Jij ook zo te horen.

Geplaatst op 7 november 2007 om 22:49

Heerlijk uitwaaien daar aan de zee. Goede manier om bij te komen.

Geplaatst op 7 november 2007 om 22:52

Wat een verrukkelijk gedichtje. Ik voel als het ware de zilte zeespetters op mijn huid.

Geplaatst op 7 november 2007 om 23:57
joost

‘t is maar wat je bijkomen noemt… :-)

Geplaatst op 8 november 2007 om 14:13

Mooi Wenz. Soms is er de stem van de zee die zegt, geef het teveel maar aan mij.

Geplaatst op 8 november 2007 om 20:16

Sem wilde uitgebreid bijlezen op je log maar zat vervolgens een uur lang een spelletje te doen. Nu gaat hij maar slapen :-)

Geplaatst op 9 november 2007 om 01:49

“De zee is zo’n lang verhaal, ik lees het met al mijn vingers”. Met al mijn vingers? Ik weet het niet hoor…

En waarom gaat ze maar heel even bijkomen? Zou ze zichzelf niet wat meer kunnen geven?

Geplaatst op 9 november 2007 om 14:07
Plien

de zee, daar kan ik ook wat mee…
rust lekker uit hoewel hij nu wel erg woest is! Lekker binnen met een warme choco en een boek, goed idee?

Geplaatst op 9 november 2007 om 20:51

Prachtig gedicht, maar ook goed om even aan jezelf te denken.

Geplaatst op 10 november 2007 om 12:45

Heb dat gedichtgedoe niet zo gelezen maar blijf wel druk bezig met dat bubbelspel. :)

Geplaatst op 10 november 2007 om 20:38

Mooi gedicht. Niet té lang bijkomen hè?

Geplaatst op 10 november 2007 om 21:10

Ik ben ondertussen toch ook alweer even, heel even, aan het bijkomen/bubbelen geslagen :)

Geplaatst op 10 november 2007 om 23:35

http://img228.imageshack.us/my.php?image=73460gd0.png

nu even bijkomen.
wie volgt…?

Geplaatst op 11 november 2007 om 20:08

92230

http://img406.imageshack.us/my.php?image=92230qz0.png

en nu heb ik een zere pols.

Geplaatst op 12 november 2007 om 00:05

hoi Wenz,

ik ben er weer :)

dit is een mooi gedicht, het is goed om je weer te lezen.
als altijd :)

Geplaatst op 12 november 2007 om 13:00

Oops, dat was dus helemaal verkeerd lekker, dat spelletje ;-)

Geplaatst op 12 november 2007 om 16:21

Woew Sem, goed bezig! Grinnik, die zere pols ken ik. Zo’n simpel spel, en toch blijf ik het spelen. :D

Hahaha, ja bijna iedereen, het is verslavend hè, dat spelletje. :D

(Sem, ik ben al tweemaal verder geraakt: je krijgt steeds minder kleuren zoals jij ook al gezien hebt, dan uiteindelijk krijg je een scherm met maar 1 kleur, dan 1 bal, die schiet het hele scherm leeg en je score wordt verdubbeld, en je hebt het spel uitgespeeld, verder dan dat kan niet. Maar dat maakt niets uit, dan begin je gewoon weer opnieuw. :D Ik zal kijken of het me nogmaals lukt, dan printscreen ik ook wel even.)

Ik ben weer bijgekomen en helemaal terug. :) Nu jullie nog allemaal bijlezen, dan voel ik me weer helemaal internetcompleet. ;)

Geplaatst op 12 november 2007 om 16:47

Sem, ik ben niet tot 1 kleur geraakt, bij 2 kleuren schoot ik het scherm al per ongeluk leeg, maar toch. Hier te zien, score verdubbeld, lekker makkelijk punten halen zo, haha.

Geplaatst op 13 november 2007 om 12:29

Dat spelletje is was verslavend, maar denk dat ik er nu mee ga stoppen. Ben wel tot aan 250660 geraakt (stoef, stoef)

Geplaatst op 14 november 2007 om 20:05

Haha stoefer! ;) Ikke had lekker meer punten… (=Overtreffende stoefer/opschepper!) :P

Geplaatst op 14 november 2007 om 23:43

bewijzen wil ik zien! de dubbel is binnen
http://img229.imageshack.us/my.php?image=204580se6.jpg

*blijft oefenen, voorlopig geen nieuwe logs op windowpane*

Geplaatst op 15 november 2007 om 01:16

Sem, klik op de *hier* twee reacties geleden van mij (“hier te zien, score verdubbeld…”) daar vind je mijn screenshot. :)

Ghahahaha, hmz, weet niet of ik zo blij ben dat ik je die link heb gegeven, als dat betekent dat je geen nieuwe logs meer schrijft voorlopig. :P

Geplaatst op 15 november 2007 om 10:39
Niemand

Beste Wenz,
Hoe gaat het daar? Ik schrijf, na lange tijd, een brief. Omdat het buiten mijn raam Utrecht is en ik niet simpelweg naar het bos kan gaan lopen om in het bos te lopen nu ik graag in een bos zou lopen. Er zijn op dit moment namelijk twee keuzes voor me: in een bos lopen/een brief schrijven. Er is hier wel een Amsterdamsestraatweg en een Julianapark, maar geen bos zoals er een bos is waar ik vroeger woonde. Er is van alles anders.
Inmiddels.

Wat vind jij van dat alles? En wat ik graag nog wilde vragen: hoe lang duren daar de dagen? Ben jij waar je al langer was? Hoe bevalt het leven vandaag of hoe deed het dat gisteren? Gaat het goed? Dat hoop ik. Heb jij soms ook heimwee naar iets in de tijd, iets als drie kwart jaar en zeven uur geleden? Of leef je in een nu dat erg leuk is? Ik wens het je.

Met ouderwetse groetjes van Niemand

Geplaatst op 27 november 2007 om 13:54

Lieve Niemand,
Een teken van leven van de dame met de gouden pen, hoe blij ik daarvan word. Een bos is nooit zomaar een bos, een bos is pas een bos als het jouw bos is geworden. En helemaal geen bos om jouw bos te maken, dat is een traan waard. Misschien wel zesendertig tranen, afhankelijk van de onafhankelijkheid.

Er is van alles anders. ‘Inmiddels’ – daar ren je altijd achteraan. Je lichaam is er al tijden maar je geest zoekt nog naar oude patronen, ergens waar het veilig was. En stil.

De dagen hier worden langzaam korter, soms zelfs voorbij voordat ik wist dat ik hier was, vandaag. Een bunker in de tijd, alleen voor mij. Ik ben waar ik nog nooit was, waar ik niet wil zijn, waar ik niet kan blijven, waar ik blijven zal totdat ik weer thuis ben, waar ik hoor, waar ik mezelf hoor. Waar ik beweeg en denk zonder terughoudendheid, later, ooit, dan.

Kun jij je draai vinden in de tornado van de werkelijkheid? Lijkt het soms zo loos, vervreemdend zelfs wanneer je nadenkt over waar je voeten gaan en waar je geest?

Mijn nu is leuk, mijn soms is moeilijk, mijn over het algemeen is goed te doen en toch een beetje… een beet in wie ik was, of dacht te zijn. Maar worden, dat is wat ik wil. En blijven, wanneer ik daar ben. Maar nu ben ik hier, en hier zal ik mijn daar moeten maken. Mij waar moeten maken. Mij waar zonder z moeten voelen. Heimwee is het niet, al koester ik mijn hart. Het is een onbekend terrein, vragend om nieuwe ogen, een nieuwe stem. Vragend om wie die ik is, diep vanbinnen. En of die ik wat ruimte mag.

Buiten mijn raam is de wereld. Hoe inhaleer je die? Hoe eet je die, hoe drink je die? Hoe laat je die naast je aan tafel zitten in de schemering?

En toch wil ik nergens anders zijn dan hier. Ik ben er nu toch, laat ik ervan genieten, toerist in mijn eigen leven. Misschien kun jij dat ook. Misschien weet jij net als ik dat woorden in je hoofd een andere betekenis hebben dan op de deurmat, in de weerspiegeling van het raam, uit de holte in je keel. Jij daar, ik hier, wij zoeken en wij zijn. Ben jij gerust als je ‘s avonds je tanden poetst?
Het leven is van jou.

Geplaatst op 28 november 2007 om 15:45
Niemand

Dag Wenz,

Dit is iets als over en weer. Er komt namelijk weer een antwoord terug, nee sterker nog: hier is het al. Je kunt nog terug door niet verder te lezen. Zoiets lijkt op vergeten. Maar je hoeft niet terug.

Het is lastig als de dagen soms zo snel wisselen dat je er morgen pas achterkomt dat vandaag voorbij is. Zoiets lijkt op in de spiegel kijken en daar jezelf met een oude broek zien staan. Het lijkt op ons geheugen.
Word jij er gelukkig van als je een oude broek weer past? Ik weet niet waar het waar is, dat waar waar jij niet wilt zijn noch kunt blijven. Als het er maar veilig is en als het maar voor even is, dan hoop ik dat het meevalt. Het gebruik van de werkwoorden mee- en tegenvallen (waarvoor overigens nauwelijks gewerkt wordt, de dingen gebeuren zomaar, ze vinden zomaar ineens plaats. Zoals ik dat ook wel eens doe, met name ’s ochtends. Dan vind ik ineens plaats. Doe ik mijn ogen open en zie een bed in een kamer met rode muren en buiten staat mijn fiets als hij ook die nacht niet gestolen is. Er is zoveel plaats voor plaatsen, er is zoveel zoveel.) heb ik nooit begrepen. Wanneer valt iets mee en wanneer valt iets tegen? Of verandert dat ook, afhankelijk van waar op de wereld je je bevindt? Aan de onderkant, aan de bovenkant. Aan de zelfkant?

Ik feliciteer je met je leuke nu en hoop dat je soms snel gemakkelijker wordt. Beten in wie je was zijn vervelend, maar misschien altijd nog beter dan gebeten worden in wie je nu bent. Soms stuiten op bepaalde evidente feiten:

1. Het is hier koud en al een tijd.
2. We weten op dit moment niet goed hoe de wereld te inhaleren. En we kennen geen wie die bestaat uit de persoon die dit ons wil leren.
3. De wereld zit soms naast ons aan tafel en haalt dan bij wijze van groeten de schemer naar binnen. Wij kloppen hem dan op zijn rug en zeggen: wist je maar hoe je zinnen te verzetten.

P.S. Als ik ’s avonds mijn tanden poets, vergeet ik soms te controleren of het licht op de gang uit is. Soms is het dan al veel te laat.

Geplaatst op 28 november 2007 om 17:53