*We shared a moment

Als de zon op de afgevallen bladeren zou schijnen zoals hij nu in mijn achtertuin schijnt, zou ik schrijven over het roestkleurige uitzicht, en de gevoelens die dat op zou roepen; zonder dat het goedkoop zou klinken. Ik zou schrijven over mijn lieve vriendinnetje, hoe ze vecht en vooruitkomt. Hoeveel ik van haar houd, en hoe ik haar waardeer om wat ze voor elkaar krijgt. Hoe ik me verheug op een ouderwetse avond vol praten en zwijgen, hoe zeker ik weet dat ze trots op zichzelf mag zijn, ook al zal ze nog fouten maken. Ik zou schrijven over die avond, tientallen bezoekuren geleden, en het verschil ten opzichte van gisteravond.

Ik zou vertellen van het nachtelijke smsje, een uur voor de klok een uur achteruit ging. Dat ik door dat berichtje een lus in de tijd legde en me realiseerde dat ik hem nu al acht jaar ken. Acht van de zesentwintig. Dat ik blij ben hem in mijn leven te hebben, maar dan in minder clichématige woorden omschreven. Dat het me met terugwerkende kracht spijt. Ik zou proberen om zijn humoristische opmerking in een logje te verwerken, niet alleen omdat het grappig was maar ook omdat het slachtoffer van ons sarcasme te diepgeworteld is om onbesproken te laten. Ik zou me plots herinneren dat ik vandaag nog niet gesport had, en mijn woorden even laten voor wat ze waren om kortstondig mijn lichaam te laten spreken.

Ik zou terugkeren, weer plaatsnemen achter deze laptop, aan deze keukentafel, in dit huis, in dit land. Ik zou nog een blik op de tuin werpen, nadenken over alle hectiek in een mensenleven terwijl ik natuurlijk mijn eigen leven zou bedoelen. Ik zou een zin typen die ik weer weg zou halen, mijn wijsvinger stevig op de backspace-toets. Ik zou om onbekende redenen beladen muziek opzetten, om er bij liedje nummer drie achter te komen dat de tranen achter mijn ogen brandden. Ik zou nadenken over hem, de zoveelste ‘hem’ in dit logje, en inzien dat ik hem opzoek in mijn hoofd zodra het leven onprettig is. Ik zou me realiseren dat hij een personage in mij geworden is, iemand die mij oppept wanneer alles uitzichtloos lijkt, waarmee ik denkbeeldige gesprekken heb die voldoen aan wat ik denk niet in mijzelf te kunnen vinden.

tekening.jpg

Ik zou geruisloos overstappen op een volgend onderwerp en tegelijkertijd een lus in het log leggen. Over mijn lieve vriendje, nog een ‘hem’, hoe hij vecht en vooruitkomt. Hoeveel ik van hem houd, en hoe ik hem waardeer om wat hij voor elkaar krijgt. Hoe hij probeert zijn ontplofte beeld van de werkelijkheid te internaliseren. En hoe hardnekkig de personages in zijn geest zijn, en hoe dat bij iedereen het geval kan zijn. Dat de rauwheid van dit besef bijna tastbaar in de kamer hangt. Ik zou schrijven dat ik zo graag naar haar, de reden van zijn problemen, zou stappen en haar wakker zou willen schudden. Zie hem daar staan. Zie hem nu eens eindelijk, verdomme. Is hij niet prachtig in zijn zijn? Waarom mag hij niet gewoon bestaan zoals ook jij bestaat? Sluit hem in je armen, pretentieloos, verwachtingloos, vol overgave. Hij is geen verlengstuk van jou, ook al heb je hem dit willen doen geloven. Ik zou weten dat dit geen zin heeft, dat ieder zijn eigen visies en drijfveren heeft, dat het niet anders kan – en dat zou ik bij voorkeur in volzinnen verwoorden.

Ik zou proberen om het onderwerp dat het hardst in mij schreeuwt te negeren. Ik zou geen woord schrijven over dat wat als een tumor in mijn hoofd bonkt, bang dat ik daarmee de beerput zou openen. Ik zou uit alle macht negeren dat iedere minuut in deze wachtkamer een eeuwigheid duurt. Ik zou elke impuls tot vluchten onderdrukken maar tegelijkertijd mijn ogen neerslaan om niets en niemand recht in de ogen te hoeven kijken. Ik zou moe worden van mezelf. Ik zou een blik werpen op de houtskool-en-krijt-tekening aan de wand en begrijpen dat de kans er dik in zit dat ik helemaal nooit heb willen zijn wie ik ben. Ik zou schrijven over de herfstkleuren in mijn hoofd, in de tuin, waar dan ook.

Ik zou hele verhalen kunnen vertellen als ik in een andere stemming zou zijn. Mooie, samenhangende woorden waar degene die het leest iets mee zou kunnen, waar ik zelf iets mee zou kunnen. Maar zo voel ik me niet, dus het heeft geen zin, niet nu. Losse flarden zouden onder mijn vingers kruipen, schreeuwend om aankleding die er niet zou komen, gegoten in ruimte die ik niet heb, overladen met conclusies die er niet zijn.

21 Reacties

Geef mij deze stemming maar, vertel mij dit verhaal maar. Onsamenhangend is ook samenhangend, de juiste stemming is stemmingmakerij. Ik hoef er niets mee te kunnen, een schot hagel is ook een schot.

Prachtige slotzin. En dat is – wel – een conclusie.

Geplaatst op 30 oktober 2007 om 22:53

Prachtige volzinnen in dit log! Daar houd ik van!

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 00:05

Je klinkt wat herfstig en verloren, daarom van Hans Warren:

Voor jou

Ben jij het die dit leest? Heb je net
je astrakan muts afgezet, en vallen nu
je zwarte krullen warm naar het papier?
Slaat het licht van deze bladzij
op in de goudspikkels van je ogen,
glimlach je gelukkig, nu je merkt
dat ik dit weet, en breng je ook
je donkere lippen zo dicht bij de woorden
dat het lijkt of je ze gaat kussen?
Leg je, toch even onzeker, je vinger
tussen de bladzijs, druk je het boek
tegen je borst, waar het ritselt
door het bonzen van je hart?
Ben je nòg mooier nu, kijk je door het raam?
Wees gerust: dit is werkelijk voor jou geschreven.

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 00:32

hopelijk weet je snel meer.

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 03:40

Oj Wenz,
Moet ik je weten wensen? Of beterschap? Inzicht of nog iets anders? Wijsheid? Waarheid? Winterzon?
Wat je ook nodig hebt, ik wens het je, ik wens het je.

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 09:49

Dae, wat een mooi gedicht, lief, bijzonder perspectief. Dankjewel. (Hans Warren, vanaf nu in mijn gedachten de dichter die ik met Dae associeer. :))

Een schot hagel is ook een schot. Sem, als geen ander kun jij in zeven woorden zoveel duidelijk maken.
Ik wist dat de slotzin aan jou niet verspild zou zijn. :) Thanks.

Martine, jouw reactie leest ook haast als poëzie. Ik weet het ook niet precies, maar ik wens met je mee. :)

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 10:58

Een schot hagel is ook een schot…(en raakt zoveel meer). Prachtig verwoord inderdaad, Semtex. Het denken deed geen zeer, maar onderzocht elke hoek in mijn hoofd en hart..

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 12:37

ik weet niet wat ik moet zeggen. ik ben er gewoon een beetje ondersteboven van…

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 15:19

In, spin, de boog gaat in, uit spuit de boog gaat uit …
Zorg goed voor al die ongeboren kindjes …

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 18:55

De afbeelding bij dit stukje intrigeert me…
Een eigen tekening?

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 19:29

Herfstblues. Chaos in je hoofd en in de rest van je wezen. Waarschijnlijk zwaar om te dragen, maar mooi om te lezen!

Geplaatst op 31 oktober 2007 om 23:54

Ja Yad.

Geplaatst op 1 november 2007 om 09:23

“Waarom mag hij niet gewoon bestaan zoals ook jij bestaat? Sluit hem in je armen, pretentieloos, verwachtingloos, vol overgave. Hij is geen verlengstuk van jou, ook al heb je hem dit willen doen geloven”

Een mooie wijsheid in een stuk dat pretentieloos alle pretenties draagt die in mensenleven nodig zijn om vooruit te komen.

Geplaatst op 2 november 2007 om 09:05

Prachtig Wenz, alles goed met je? (Lang geleden..) Kan ik contact krijgen met jouw vriendje de webmaster? Fride vertelde over hem en zijn talenten..
Groetjes,Sandra.

Geplaatst op 2 november 2007 om 11:50

Toch wel mooie woorden ondanks de borderline inspiratie.

Geplaatst op 2 november 2007 om 23:15

Zonder samenhangende woorden een prachtig stuk geworden ..

Geplaatst op 3 november 2007 om 05:55

Alleen deze ene regel kan mij al kippenvel bezorgen:
‘Ik zou me realiseren dat hij een personage in mij geworden is, iemand die mij oppept wanneer alles uitzichtloos lijkt, waarmee ik denkbeeldige gesprekken heb die voldoen aan wat ik denk niet in mijzelf te kunnen vinden.’

Prachtig!

Geplaatst op 3 november 2007 om 16:44

jij hebt duidelijk meer dan één talent…. :)

Geplaatst op 3 november 2007 om 18:35

Plien, jouw laatste zin hier is er eentje om in te lijsten. :)

Haha Yad, klopt: ik kan ook heel lekker koken. ;)

Geplaatst op 4 november 2007 om 13:28

goh, ook dat nog! :)

Geplaatst op 4 november 2007 om 16:20

Wenz universalis?
Ik kan het niet uitleggen, maar door de onsamenhangendheid kwam dit log erg dichtbij. Wachtkamers, acht jaar samen, vechtende, vooruitgaande vriendinnen. Door een hoop andere onderwerpen niet té dichtbij om het onaangenaam te maken gelukkig :). Prachtig log, waarin jouw veelzijdige schrijfstijl weer uitstekend tot zijn recht komt. Hoeveel hiervan zou fictie zijn en hoeveel niet?

Geplaatst op 4 november 2007 om 19:28