*Voorwaarts

Niets moeilijker dan jezelf werkelijk iets leren. Niets moeilijker dan jezelf afvallen. De blinde vlek voor je eigen tekortkomingen is zo oneindig groot dat je er een heel leven in kunt leiden. Een redelijk goed leven zelfs. Maar wanneer het gaat wringen, is er maar één juiste oplossing. Zoek een plek waar je veilig kunt vallen. Smijt jezelf door de ruimte en stort neer. Kijk geschokt om je heen. Laat je tranen de ruimte.

Toegeven dat je ergens in de verte wel ongeveer inderdaad misschien wellicht vreemde mechanismen in jezelf hebt zitten, lukt nog wel. Erkennen dat het een en ander beter zou kunnen, is nog te doen. Maar werkelijk jezelf openrijten, tot op het bot gaan en jezelf deels laten doodbloeden, is een heel ander verhaal. Niet alleen voelen de kromme mechanismen in jezelf zo vertrouwd, ze voelen ook erg juist. Ze zijn daar tenslotte niet voor niets gegroeid.

Hoe eerlijk kun je zijn? Hoe balanceer je tussen zelfbehoud, egostrelerij en jezelf tekort doen, nodeloos de grond in stampen? Waar ligt je waarheid, en hoe weet je dat je hem gevonden hebt? Honderden radertjes schieten in werking wanneer je een interne fout dreigt te onthullen, manshoge breekijzers zijn er nodig om je eigen psyche te doorgronden. En wanneer dat onverhoopt toch lijkt te lukken, moet je maar hopen op het goede spoor te zitten.

De mens is van nature geneigd zich boven de rest van de populatie te stellen. Ondertussen zijn we stuk voor stuk vleesgeworden tekortkomingen, verpakt in iets dat voor een bovengemiddeld mens kan doorgaan. In onze eigen ogen, welteverstaan. Geef ons een spiegel en we zien wel dat we een puist op onze neus hebben, maar niet dat die neus midden in een schijnheilige rotkop staat. En we kunnen het onszelf niet eens verwijten.

We kunnen amper goed zijn omdat we niet weten wat slecht is. We kunnen amper breken omdat we niet heel zijn. Maar laat dat nooit een reden zijn om het te laten. Stort geregeld neer. Na verloop van tijd verdwijnt de elasticiteit, de souplesse waarmee je weer opstaat. Beurse plekken en schaafwonden worden zichtbaar. Dat is het moment om jezelf neer te halen: in het beste geval kun je wezenloos naar de brokstukken staren.

25 Reacties

En hoe waar…
Compliment voor hoe je het verwoord,je hebt absoluut gelijk.

!!

Geplaatst op 7 oktober 2007 om 19:57

Blijkbaar doet denken af en toe wel degelijk zeer

Geplaatst op 7 oktober 2007 om 21:19

Acht keer vallen, negen keer opstaan. Zo gaan de dingen.

Geplaatst op 7 oktober 2007 om 21:39

dit is geen fictie toch? :-)

maar ondanks deze constatering zou ik graag wel de simpele vraag stellen: waarom jezelf openrijten? wat is het hogere doel hiervan?
en denk je niet dat het een illusie is te kunnen ontkomen aan zelfopgelegde hypocrisie en verschoven schijnheiligheid?

Geplaatst op 7 oktober 2007 om 22:47
E

Dag Wenz, hetvolgende stukje vind ik heel mooi:
“Maar wanneer het gaat wringen, is er maar één juiste oplossing. Zoek een plek waar je veilig kunt vallen. Smijt jezelf door de ruimte en stort neer. Kijk geschokt om je heen. Laat je tranen de ruimte.”
Wat als er geen veilige plek is? Wat als die veilige plek er wel is maar je toch niet durft springen/vallen? En wat zegt dat over jezelf als je niet durft/kunt vallen, ondanks de wetenschap dat alles dan, uiteindelijk, beter zal zijn?

Geplaatst op 7 oktober 2007 om 23:08

pijnlijk herkenaar… ;)

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 03:53

Openrijten tot op de botten.
Oh ja, heel herkenbaar.
Jaren geleden toen ik in therapie was, had ik vaak het gevoel dat mijn botten te zien waren.
En de spiegel, daar kijk ik nog heel vaak in hoor.
Let er maar op, als iemand iets doet wat jou niet bevalt, heeft het meestal iets met jezelf te maken.
Als je dat door hebt, liggen je botten ook bloot.

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 07:31

kRonkel, het hogere doel daarvan is dat je op die manier eerlijker naar jezelf kunt kijken. Dat je op die manier af kunt rekenen met mechanismen in jezelf waar je eigenlijk helemaal niet achter staat.
Het hele leven is een illusie, maar binnen die nooit-weten-wat-waarachtig-is kun je wel jezelf ten doel stellen zo objectief mogelijk te handelen, jezelf af en toe werkelijk zien. Dat vergt een hoop inspanningen. Zie bovenstaand logje. :)

Klopt Mieke, het cliché is waar: dat wat je in een ander irriteert, is vaak in jezelf een probleem.

E, jij legt ongewild bloot wat ik vaak heb ervaren: wat als er geen veilige plek is? Wat als je de ruimte niet hebt neer te storten? Misschien is dat precies waar de crux zit: die is er altijd. Wanneer je die niet ervaart, is het angst, bang zijn om jezelf te zien zoals je bent, bang dat je dan niet meer kunt functioneren zoals gewend, terwijl je omgeving het niet toelaat tijdelijk out of order te zijn. Maar ondertussen gaat het meer en meer wringen, en uiteindelijk moet je niet vergeten dat de mens zich aan nieuwe omstandigheden aanpast: je overleeft het wel, je richt het zo in, dat het lukt. En dat wat niet lukt, blijkt achteraf zo’n ramp niet. Zoiets.Wanneer je het niet durft, wil dat denkelijk zeggen dat je nog een paar keer zult moeten storten, minstens totdat er schaafwonden zichtbaar zijn. Dan kun je eraan wennen. :)

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 09:39

Ja zeg, ik ga me daar helemaal nix open lopen rijten hoor. Ik doe er niet aan mee. Laat mij maar lekker achter mijn illusies staan dan. :P
Ik ben briljant. En er straalt zonneschijn uit mijn kont.
Zo.
:D

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 11:52
Mick

Alweer een verdomd mooi log.

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 14:13

Mensen die zulke dingen kunnen schrijven zijn van harte welkom om in mijn tuin te komen wonen! ;-)

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 14:36

‘We kunnen amper goed zijn omdat we niet weten wat slecht is?’ We weten donders goed wat slecht is, maar de vermoorde onschuld past ons en zit zo lekker…

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 23:16

Amen. Vier letters voor instemming, geloof, hoop, liefde en respect.
‘Our greatest glory is not in never falling, but in rising every time we fall’ – Confusius.

Geplaatst op 8 oktober 2007 om 23:21

De eerste zin klopt volkomen:’Niets moeilijker dan jezelf werkelijk iets leren. Niets moeilijker dan jezelf afvallen.’ Het is als je eigen leraar en leerling tegelijkertijd te zijn. Je geeft jezelf huiswerk, maar vaak alleen dat waarvan dat je weet dat je het aankan. Mooi beschreven!
En om even op je reactie op mijn log terug te reageren, over je vraag. Ja dat gevoel heb ik inderdaad gehad :)

Geplaatst op 9 oktober 2007 om 13:20

hmmm…ik twijfel enigszins Wenz.
Ik heb het gevoel dat veel mensen toch vanalles kunnen breken…en dan heb ik het niet alleen over botten.

Vertrouwen is iets wat beschadigd en zelfs gebroken kan worden, een wil, liefde, en natuurlijk een hart om maar enkele dingen te noemen. Maar als je hartelos bent, of een ‘koude kikker’ dan kun je je daar wellicht wel gemakkelijk overheen zetten inderdaad

Geplaatst op 9 oktober 2007 om 16:50

Voorwaarts, dat dacht ik ook, denken deed zeer :P

Hope you are fine Wenz!!

Geplaatst op 9 oktober 2007 om 22:19

“Geef ons een spiegel en we zien wel dat we een puist op onze neus hebben, maar niet dat die neus midden in een schijnheilige rotkop staat. En we kunnen het onszelf niet eens verwijten.”

Niets rotkop, een heel leuk hoofd. Beetje te dik misschien en gerust een aantal angsten, boosheden of verdriet verbergend maarreuh .. ook weer niet een geheel aan onaangenaamheden. Maar er zit wat in, dat is ook weer zo.

Geplaatst op 10 oktober 2007 om 03:42

Gob, jij hebt het over wat de ene persoon de ander kan aandoen. Maar daar doelde ik niet op. Ik heb het over zelfkennis, over je eigen patronen doorzien, de doorzichtigheid van je handelingen, gedachten. En hoe moeilijk dat is.

Cin, je hebt gelijk hoor. Niet alles is schijnheilig aan onszelf. Maar op dat vlak, op die enorme blinde vlek die we voor onszelf hebben, gaat het wel op.

Hee Marcel! Onze wereldreiziger. :)

Ghahahaha Gerhard! Dat doet me deugd. Ik zal me daar kiplekker voelen. ;)

Dae, natuurlijk weten we wat verkeerd is en doen we alsof, maar gedeeltelijk doe je zelfs zo alsof dat je je niet meer bewust bent van het waarom en het hoe. Patronen, mechanismen, die gevormd zijn om je bewuste handelingen heen. (o.t. Ik zag van een bepaald automerk een sticker met “Holidae” en moest aan jou denken, haha.)

Confucius, daar sluit ik me bij aan AnamCara. :)

MUHAHAHAHAHAA Carol! Die zonneschijn gaat echt te ver, ghahahahaa. :P Wat ben je toch een heerlijke idioot. :D

Geplaatst op 10 oktober 2007 om 07:57

@ Wenz > ik weet dat je het daar over had, het was ook niet mijn bedoeling om te polariseren, noch om te bestrijden dat het (vaak) moeilijk is om zaken te doorbreken, doorzien of in te zien. Wat ik wilde zeggen is dat ieder mens iets kan breken…of bij hem/haar gebroken kan worden. Dit kan leiden tot zelfkennis.

Maar er lopen ook veel mensen rond die onzeker zijn, onterecht onzeker. Zij breken zichzelf. Soms door zich te spiegelen aan een ideaal beeld, soms door zich anders voor te doen dan ze zijn, soms door iets wat is gebeurd, of wat buiten hen ligt…maar het resultaat blijft hetzelfde.

Geplaatst op 10 oktober 2007 om 10:36

De woestijn in onszelf Wenz willen we het liefst mijden, maar het is de enige weg om tot zelfkennis te komen. Ik ben door menig woestijn gegaan, maar trof ook weer oases.

Geplaatst op 10 oktober 2007 om 14:58

Gob, dat klopt. Onterecht onzeker heeft ook eigenlijk niets met werkelijk zelfinzicht te maken. Dat wat jij zegt, is nu precies wat ik hier schrijf: “Hoe balanceer je tussen zelfbehoud, egostrelerij en jezelf tekort doen, nodeloos de grond in stampen? Waar ligt je waarheid, en hoe weet je dat je hem gevonden hebt? “

Mooi omschreven Marius, de woestijn en de oases. Een geruststelling dat wij met z’n allen die eenzame weg moeten gaan. :)

Geplaatst op 11 oktober 2007 om 08:33

Ik hoop aan de andere kant te zitten. Tekortkomingen zijn erg zichtbaar. Ik moet juist weer opkrabbelen, maar je stukje deprimeert me ;) Gelukkig staat het in fictie ^_^

Geplaatst op 11 oktober 2007 om 16:20

“Hoe eerlijk kun je zijn? Hoe balanceer je tussen zelfbehoud, egostrelerij en jezelf tekort doen, nodeloos de grond in stampen? Waar ligt je waarheid, en hoe weet je dat je hem gevonden hebt?”

Nog een keer gelezen en er toch wat ‘positiefs’ uit gehaald :D Van mijn knalroze vrolijke weblog naar jouw log en schrijfsels maakt dat mijn weblog haast oppervlakkig lijkt ;)

Geplaatst op 11 oktober 2007 om 16:22

Het inderdaad zo dat het moeilijk is om de eigen gebreken te zien en te onderkennen. Nog moeilijker is het om ze te veranderen, ookal is de wil wel aanwezig. Na jarenlang een bepaald patroon te hebben gevolgd, is het moeilijk om niet iedere keer weer dat automatische stemmetje te volgen. Als je bewust leeft, lukt het wel, maar op het moment dat je het ‘bewuste leven’ even laat varen, sluipt er meteen weer het automatisme in. En ik ben er nog niet achter hoeveel tijd er nodig is om een automatisme te vervangen voor een ander, hopelijk beter. Erg lang, dat weet ik wel… Mooi beschreven trouwens, zoals altijd, natuurlijk…;)

Geplaatst op 12 oktober 2007 om 10:47

Oh Yoeri, dat is ook zo moeilijk eraan: je automatismen spelen valse spelletjes met je! Ook ik heb nog geen idee hoe lang het duurt voor je zoiets werkelijk totaal omgevormd hebt, als dat ooit al bereikt kan worden.

Hahaha Wen, precies, dat schreef ik dus al en die regel heb je ook gevonden. :) Jouw log is misschien wel knalroze, oppervlakkig is hij niet hoor. :) (Maar dat roze… pfff. :P)

Geplaatst op 14 oktober 2007 om 17:53