*Dwars

Ik praat ik praat, kijk op, zie mijn natte wangen, voel mijn tong branden: snijdende, schroeiende woorden uit mijn keel, het vat weer geopend, geen houden aan, toch wel, toch wel. Ik sluit geruisloos de spelonken, fluister me weer dichterbij, aai mijn wangen droog, lik mijn wonden met diezelfde tong. Dralend stagneert de diepte in mij, ik duw ik duw het heeft geen zin, ik wijk geen millimeter. De worm snapt mij meer dan wat als mens door het leven gaat: het is overleven wat de klok slaat, dag in dag uit. Breng mij niet de boodschap van de dagelijksheid, hij glijdt gestaag mijn ruggengraat langs, geen plaats hier, geen tijd. Kan het echt zo zijn dat alles bestaat, dat deze wereld zomaar is, zo simpelweg is, en ik daarin beweeg? Alsof twee lagen beeld over elkaar gelegd zijn: ik ben er wel, ik hoor er niet, leef er niet, begrijp er niet. Het ziet er goed uit, van een afstandje, niet te onderscheiden van de rest, maar het klopt niet, het klopt niet. De gillende onrust in wat ik als ik beschouw, trillend verlangen op te gaan in gehelen, in delen van wat laag over laag is samengevoegd. Mijn geest, het rijk voor zich alleen, de beelden overlappen maar spreken niet dezelfde taal, hoogstens een beleefd knikken waar onbegrip zijn intrede doet, maar zie, maar zie, ik heb een lichaam, ik strooi het rond. Deze borsten, ze zijn van mij, deze handen, deze buik, mijn knieën, dit lichaam kan ik bieden, raak me aan, dat lijkt wel wat op samenzijn, laat mij ergens samen kunnen zijn, zie mij dit lichaam delen, neem wat je behoeft, wat ik behoef. Verscheur mij, kraak mij, dring mij om je heen, laat mij delen wat niet deelbaar is. Lief geeft zacht maar in mij is geen lief geen zacht maar schreeuw en vuur en bonkende vuisten tegen het beslagen glas dus breek mij, ruw mij opdat ik voelen kan wat gebroken is, opdat ik delen kan in ondeelbaarheid, opdat ons samenzijn de schijn van eenheid krijgt, met dit gevoel als brug tussen geest en wereld, tussen ik en hier, laat dat een reden zijn om door te gaan. Ik duw ik duw mijn nagels in mijn palm het lukt het helpt ik ga vooruit, zie mij, zie mij de deur openen, de stenen onder mijn voeten klaar om mij te dragen. De straat, de stoep, de wereld waar ik over loop, de wereld waar ik overloop, ik lek mijn zelf in kleine plasjes op de ruwe tegels. Ik snuif, zie mij ademen, zie mij hier staan, alsof het klopt, alsof het niet anders had kunnen zijn, ik ben er toch, zie eens, ik ben er toch. De voet voor voet naar verderop, het niets dat mij omringend perst naar daar waar ik mag zijn, schuif nog even tot het beeld klopt, laat los en zie hoe ik vervaag in dit geheel. Dan stap voor stap de straathoek dichterbij, ik nader, zie mij gaan, mijn wimpers trillend in de wind, mijn lijf vooruit vooruit ga door. Dan hoofd raakt grond, bloed uit mijn oor, bloed uit mijn neus, wat gaat er mis wat is er wat gebeurt er, de wereld is gekanteld, maar ik sta nog rechtop, ja, ik sta hier toch zeker, zeker, ik ben niet gevallen, enkel de wereld is gekanteld, zomaar, plots, geniepig zonder aankondiging. De ruwe stenen in mijn wang, ik voel ze schrapen, duwen, schouder rauw. Ik weiger dit, ik ben er net, ik ging zo goed, zie mij hier lopen, ik ben er toch. Ik zet een stap, ga door, ga door, mijn voet mijn knie mijn heup schraapt stoep maar het is niet wat het lijkt, het is niet wat het lijkt. Ik sta hier nog rechtop, gewoon, gewoon, ziet u: de wereld is gekanteld, slagzij overboord mijn zijn. Stil, zo stil, mijn vluchtende geest voorop, ik kom er wel, de deur – ik zie hem al. Wat kijken jullie vreemd, zo vreemd, laat mij maar lopen, verder, verder, weg van jullie allemaal, ik heb een doel, ik ga vooruit, de voet voor voet ik kom er wel raak mij niet aan til mij niet op ik ben nooit gevallen, het is de wereld die is gekanteld.

20 Reacties

Indrukwekkend mooi!

Geplaatst op 21 september 2007 om 16:53

*Gob gaat stil zitten, neemt een whiskey zonder ijs, kijkt in de verte. Denkt. Gaat op zijn zij liggen en ziet de waarheid ervan in*

Geplaatst op 21 september 2007 om 19:37

Mooi. Heftig. Sprakeloos. Ik voel de pijn.

Geplaatst op 21 september 2007 om 21:19

*kijkt verschrikt toe maar durft niet te helpen, voelt het schrijnen, machteloos*

Geplaatst op 21 september 2007 om 22:36

Een achtbaan van emoties. Kopje onder. Onderdoor.
Ik slik en schud het hoofd. Wat een trip. Ik slik en slik opnieuw.
Heftig. IJzersterk.

Geplaatst op 21 september 2007 om 23:27

Op een bepaalde manier iets te dichtbij, dus even geen reactie ..

Geplaatst op 22 september 2007 om 04:46

Hier ben ik even stil van en weet niet goed wat ik er van zeggen moet.
Het is zo herkenbaar van de tijd dat mijn leven opstaan en heel diep vallen was.
Je hebt dit zo mooi beschreven, er komen bij mij weer gevoelens los van toedertijds.

Geplaatst op 22 september 2007 om 08:04

Elke keer koop ik een Wenzkaartje, stap in haar achtbaan en geniet altijd weer van de woeste rit der woorden ;-)

Geplaatst op 22 september 2007 om 11:57

Mooi. Vraag me af hoe het zonder de punten zou zijn. Beter?
Deed me denken aan ‘Not I’ (zie: http://youtube.com/watch?v=l8C4HL2LyWU)

Geplaatst op 22 september 2007 om 21:25

WoW…….

Geplaatst op 22 september 2007 om 22:20

Onontkoombare wanhopigheid. Zó goed geschreven.

Geplaatst op 23 september 2007 om 08:56
broer Aap

Weer een sterk staaltje woordwisseling!

Geplaatst op 23 september 2007 om 12:07
E

Ik vind het heel inspirerend hoe je met taal (en lay-out) speelt, hoe je woorden zo een nieuwe dimensie geeft. Krachtig stukje!

Geplaatst op 23 september 2007 om 21:16
Mick

Ben er stil van …

Geplaatst op 23 september 2007 om 21:30

Ach, Wenzz, wat te zeggen. How I wish you were here … (Pink Floyd). Werkelijkheden lopen voor mij dooreen. Ik zag ooit één gekanteld liggen op het fietspad met de helm langszij, de brommer gebutst, een autobestuurder in hyperventilatie, de ambulance niet ver … , maar dat is mjn inkleuring. Goed geschreven!

Geplaatst op 24 september 2007 om 18:16

Dae, probeer ergens de tekst van dat toneelstuk van Beckett te vinden, maar lukt tot nu toe nog niet. Wel beklemmend, dat stuk, die mond.

Geplaatst op 25 september 2007 om 09:26

“MOUTH: . . . . out . . . into this world . . . this world . . . tiny little thing . . . before its time . . . in a godfor– . . . what? . . girl? . . yes . . . tiny little girl . . . into this . . . out into this . . . before her time . . . godforsaken hole called . . . called . . . no matter . . . parents unknown . . . unheard of . . . he having vanished . . . thin air . . . no sooner buttoned up his breeches . . . she similarly . . . eight months later . . . almost to the tick . . . so no love . . . spared that . . . no love such as normally vented on the . . . speechless infant . . . in the home . . . no . . . nor indeed for that matter any of any kind . . . no love of any kind . . . at any subsequent stage . . . so typical affair . . . nothing of any note till coming up to sixty when– . . . what? . . seventy?. . good God! . . coming up to seventy . . . wandering in a field . . . looking aimlessly for cowslips . . . to make a ball . . . a few steps then stop . . . stare into space . . . then on . . . a few more . . . stop and stare again . . . so on . . . drifting around . . . when suddenly . . . gradually . . . all went out . . . all that early April morning light . . . and she found herself in the–– . . . what? . . who? . . no! . . she! . . [Pause and movement 1.] . . . found herself in the dark . . . and if not exactly . . . insentient . . . insentient . . . for she could still hear the buzzing . . . so-called . . . in the ears . . . and a ray of light came and went . . . came and went . . . such as the moon might cast . . . drifting . . . in and out of cloud . . . but so dulled . . . feeling . . . feeling so dulled . . . she did not know . . . what position she was in . . . imagine! . . what position she was in! . . whether standing . . . or sitting . . . but the brain– . . . what?. . kneeling? . . yes . . . whether standing . . . or sitting . . . or kneeling . . . but the brain– . . . what? . . lying? . . yes . . whether standing . . . or sitting . . . or kneeling . . . or lying . . . but the brain still . . . still . . . in a way . . . for her first thought was . . . oh long after . . . sudden flash . . . brought up as she had been to believe . . . with the other waifs . . . in a merciful . . . [Brief laugh.] . . . God . . . [Good laugh.] . . . first thought was . . . oh long after . . . sudden flash . . . she was being punished . . . for her sins . . . a number of which then . . . further proof if proof were needed . . . flashed through her mind . . . one after another . . . then dismissed as foolish . . . oh long after . . . this thought dismissed . . . as she suddenly realized . . . gradually realized . . . she was not suffering . . . imagine! . . not suffering! . . indeed could not remember . . . off-hand . . . when she had suffered less . . . unless of course she was . . . meant to be suffering . . . ha! . . thought to be suffering . . . just as the odd time . . . in her life . . . when clearly intended to be having pleasure . . . she was in fact . . . having none . . . not the slightest . . . in which case of course . . . that notion of punishment . . . for some sin or other . . . or for the lot . . . or no particular reason . . . for its own sake . . . thing she understood perfectly . . . that notion of punishment . . . which had first occurred to her . . . brought up as she had been to believe . . . with the other waifs . . . in a merciful . . . [Brief laugh.] . . . God . . . [Good laugh.] . . . first occurred to her . . . then dismissed . . . as foolish . . . was perhaps not so foolish . . . after all . . . so on . . . all that . . . vain reasonings . . . till another thought . . . oh long after . . . sudden flash . . . . . very foolish really but– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time buzzing . . . so-called . . . in the ears . . . though of course actually . . . not in the ears at all . . . in the skull . . . dull roar in the skull . . . and all the time this ray or beam . . . like moonbeam . . . but probably not . . . certainly not . . . always the same spot . . . now bright . . . now shrouded . . . but always the same spot . . . as no moon could . . . no . . . no moon . . . just all part of the same wish to . . . torment . . . though actually in point of fact . . . not in the least . . . not a twinge . . . so far . . . ha! . . so far . . . this other thought then . . . oh long after . . . sudden flash . . . very foolish really but so like her . . . in a way . . . that she might do well to . . . groan . . . on and off . . . writhe she could not . . . as if in actual agony . . . but could not . . . could not bring herself . . . some flaw in her make-up . . . incapable of deceit . . . or the machine . . . more likely the machine . . . so disconnected . . . never got the message . . . or powerless to respond . . . like numbed . . . couldn’t make the sound . . . not any sound . . . no sound of any kind . . . no screaming for help for example . . . should she feel so inclined . . . scream . . . [Screams.] . . . then listen . . . [Silence.] . . . scream again . . . [Screams again.] . . . then listen again . . . [Silence.] . . . no . . . spared that . . . all silent as the grave . . . no part–. . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all silent but for the buzzing . . . so-called . . . no part of her moving . . . that she could feel . . . just the eyelids . . . presumably . . . on and off . . . shut out the light . . . reflex they call it . . . no feeling of any kind . . . but the lids . . . even best of times . . . who feels them? . . opening . . . shutting . . . all that moisture . . .but the brain still . . . still sufficiently . . . oh very much so! . . at this stage . . . in control . . . under control . . . to question even this . . . for on that April morning . . . so it reasoned . . . that April morning . . . she fixing with her eye . . . a distant bell . . . as she hastened towards it . . . fixing it with her eye . . . lest it elude her . . . had not all gone out . . . all that light . . . of itself . . . without any . . . any. . . on her part . . . so on . . . so on it reasoned . . . vain questionings . . . and all dead still . . . sweet silent as the grave . . . when suddenly . . . gradually . . . she realiz–. . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all dead still but for the buzzing . . . when suddenly she realized . . . words were– . . . what? . . who?. . no! . . she! . . [Pause and movement 2.] . . . realized . . . words were coming . . . imagine! . . . words were coming . . . a voice she did not recognize at first so long since it had sounded . . . then finally had to admit . . . could be none other . . . than her own . . . certain vowel sounds . . . she had never heard . . . elsewhere . . . so that people would stare . . . the rare occasions . . . once or twice a year . . . always winter some strange reason . . . stare at her uncom-prehending . . . and now this stream . . . steady stream . . . she who had never . . . on the contrary . . . practically speechless . . . all her days . . . how she survived! . . even shopping . . . out shopping . . . busy shopping centre . . . supermart . . . just hand in the list . . . with the bag . . . old black shopping bag . . . then stand there waiting . . . any length of time . . . middle of the throng . . . motionless . . . staring into space . . . mouth half open as usual . . . till it
was back in her hand . . . the bag back in her hand . . . then pay and go . . . not as much as good-bye . . . how she survived! . . and now this stream . . . not catching the half of it . . . not the quarter . . . no idea . . . what she was saying . . . imagine! . . no idea what she was saying! . . till she began trying to . . . delude herself . . . it was not hers at all . . . not her voice at all . . . and no doubt would have . . . vital she should . . . was on the point . . . after long efforts . . . when suddenly she felt . . . gradually she felt . . . her lips moving . . . imagine! . . her lips moving! . . as of course till then she had not . . . and not alone the lips . . . the cheeks . . . the jaws . . . the whole face . . . all those– . . what?. . the tongue? . . yes . . . the tongue in the mouth . . . all those contortions without which . . . no speech possible . . . and yet in the ordinary way . . . not felt at all . . . so intent one is . . . on what one is saying . . . the whole being . . . hanging on its words . . . so that not only she had . . . had she . . . not only had she . . . to give up . . . admit hers alone . . . her voice alone . . . but this other awful thought . . . oh long after . . . sudden flash . . . even more awful if possible . . . that feeling was coming back . . . imagine! . . feeling coming back! . . starting at the top . . . then working down . . . the whole machine . . . but no . . . spared that . . . the mouth alone . . . so far . . . ha! . . so far . . . then thinking . . . oh long after . . . sudden flash . . . it can’t go on . . . all this . . . all that . . . steady stream . . . straining to hear . . . make some-thing of it . . . and her own thoughts . . . make something of them . . . all– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . so-called . . . all that together . . . imagine! . . whole body like gone . . . just the mouth . . . lips . . . cheeks . . . jaws . . . never– . . . what?. . tongue? . . yes . . . lips. . . cheeks . . . jaws . . . tongue . . . never still a second . . . mouth on fire . . . stream of words . . . in her ear . . . practically in her ear . . . not catching the half . . . not the quarter . . . no idea what she’s saying . . . imagine! . . no idea what she’s saying! . . and can’t stop . . . no stopping it . . . she who but a moment before . . . but a moment! . . could not make a sound . . . no sound of any kind . . . now can’t stop . . . imagine! . . can’t stop the stream . . . and the whole brain begging . . . something begging in the brain . . . begging the mouth to stop . . . pause a moment . . . if only for a moment . . . and no response . . . as if it hadn’t heard . . . or couldn’t . . . couldn’t pause a second . . . like maddened . . . all that together . . . straining to hear . . . piece it together . . . and the brain . . . raving away on its own . . . trying to make sense of it . . . or make it stop . . . or in the past . . . dragging up the past . . . flashes from all over . . . walks mostly . . . walking all her days . . . day after day . . . a few steps then stop . . . stare into space . . . then on . . . a few more . . . stop and stare again . . . so on . . . drifting around . . . day after day . . . or that time she cried . . . the one time she could remember . . . since she was a baby . . . must have cried as a baby . . . perhaps not . . . not essential to life . . . just the birth cry to get her going . . . breathing . . . then no more till this . . . old hag already . . . sitting staring at her hand . . . where was it? . . Croker’s Acres . . . one evening on the way home . . . home! . . a little mound in Croker’s Acres . . . dusk . . . sitting staring at her hand . . . there in her lap . . . palm upward . . . suddenly saw it wet . . . the palm . . . tears presumably . . . hers presumably . . . no one else for miles . . . no sound . . . just the tears . . . sat and watched them dry . . . all over in a second . . . or grabbing at straw . . . the brain . . . flickering away on its own . . . quick grab and on. . . nothing there . . . on to the next . . . bad as the voice . . . worse . . . as little sense . . . all that together . . . can’t– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . dull roar like falls . . . and the beam . . . flickering on and off . . . starting to move around . . . like moonbeam but not . . . all part of the same . . . keep an eye on that too . . . corner of the eye . . . all that together . . . can’t go on . . . God is love . . . she’ll be purged . . . back in the field . . . morning sun . . . April . . . sink face down in the grass . . . nothing but the larks . . . so on . . . grabbing at the straw . . . straining to hear . . . the odd word . . . make some sense of it . . . whole body like gone . . . just the mouth . . . like maddened . . . and can’t stop . . . no stopping it . . . something she– . . . something she had to– . . . what? . . who? . . no! . . she! . . [Pause and movement 3.] . . . something she had to–. . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . dull roar . . . in the skull . . . and the beam . . . ferreting around . . . painless . . . so far . . . ha! . . so far . . . then thinking . . . oh long after . . . sudden flash . . . perhaps something she had to . . . had to . . . tell . . . could that be it? . . something she had to . . . tell . . . tiny little thing . . . before its time . . . godforsaken hole . . . no love . . . spared that . . . speechless all her days . . . practically speechless . . . how she survived! . . that time in court . . . what had she to say for herself . . . guilty or not guilty . . . stand up woman . . . speak up woman . . . stood there staring into space . . . mouth half open as usual . . . waiting to be led away . . . glad of the hand on her arm . . . now this . . . some-thing she had to tell . . . could that be it? . . something that would tell . . . how it was . . . how she– . . . what? . . had been? . . yes . . . something that would tell how it had been . . . how she had lived . . . lived on and on . . . guilty or not . . . on and on . . . to be sixty . . . something she– . . . what? . . seventy? . . good God! . . on and on to be seventy . . . something she didn’t know herself . . . wouldn’t know if she heard . . . then forgiven . . . God is love . . . tender mercies . . . new every morning . . . back in the field . . . April morning . . . face in the grass . . . nothing but the larks . . . pick it up there . . . get on with it from there . . . another few– . . . what? . . not that? . . nothing to do with that? . . nothing she could tell? . . all right . . . nothing she could tell . . . try something else . . . think of something else . . . oh long after . . . sudden flash . . . not that either . . . all right . . . something else again . . . so on . . . hit on it in the end . . . think everything keep on long enough . . . then forgiven . . . back in the– . . . what? . . not that either? . . nothing to do with that either? . . nothing she could think? . . all right . . . nothing she could tell . . . nothing she could think . . . nothing she– . . what? . . who? . . no! . . she! . . [Pause and movement 4.] . . . tiny little thing . . . out before its time . . . godforsaken hole . . . no love . . . spared that . . . speechless all her days . . . practically speechless . . . even to herself . . . never out loud . . . but not completely . . . sometimes sudden urge . . . once or twice a year . . . always winter some strange reason . . . the long evenings . . . hours of darkness . . . sudden urge to . . . tell . . . then rush out stop the first she saw . . . nearest lavatory . . . start pouring it out . . . steady stream . . . mad stuff . . . half the vowels wrong . . . no one could follow . . . till she saw the stare she was getting . . . then die of shame . . . crawl back in . . . once or twice a year . . . always winter some strange reason . . . long hours of darkness . . . now this . . . this . . . quicker and quicker . . . the words . . . the brain . . . flickering away like mad
. . . quick grab and on . . . nothing there . . . on somewhere else . . . try somewhere else . . . all the time something begging . . . something in her begging . . . begging it all to stop . . . unanswered . . . prayer unanswered . . . or unheard . . . too faint . . . so on . . . keep on . . . trying . . . not knowing what . . . what she was trying . . . what to try . . . whole body like gone . . . just the mouth . . . like maddened . . . so on . . . keep– . . . what? . . the buzzing? . . yes . . . all the time the buzzing . . . dull roar like falls . . . in the skull . . . and the beam . . . poking around . . . painless . . . so far . . . ha! . . so far . . . all that . . . keep on . . . not knowing what . . . what she was– . . . what? . . who? . . no! . . she! . . SHE! . . [Pause.] . . . what she was trying . . . what to try . . . no matter . . . keep on . . . [Curtain starts down.] . . . hit on it in the end . . . then back . . . God is love . . . tender mercies . . . new every morning . . . back in the field . . . April morning . . . face in the grass . . . nothing but the larks . . . pick it up–”

Zie ook: http://www.english.emory.edu/DRAMA/beckettnoti.html

Geplaatst op 26 september 2007 om 13:12

Dankjewel voor de tekst Dae! Ik ga hem vanavond rustig lezen. Bij deze heb je meteen de trofee voor langste comment ooit gewonnen, denk ik zo. ;)

Geplaatst op 26 september 2007 om 15:35
Daedalus

Onverdiend natuurlijk, ‘t zijn zijn woorden en niet de mijne. Verrrastte me wel dat ‘t paste…

Geplaatst op 26 september 2007 om 20:29

Mooi! Het ik als enige referentiepunt, bijna Descartiaans zo. Eigenwijze donder! Hypnotiserend mooi, daar ligt de link met Becket. “ik lek mijn zelf in kleine plasjes op de ruwe tegels” Petje af, Wenz.

ps. En ook Daedalus voor aanleveren van video en tekst.
pps. En ook Samuel bedankt.

Geplaatst op 14 oktober 2007 om 20:18