*Momentum

Rustig, kom nog even naast me liggen. Laat me je nog een laatste vraag stellen, voor je gaat. Ik begrijp wel dat je weg wilt, ik ken je. Je hebt amper geheimen voor mij. Maar waarom denk je dit niet te kunnen? Laat me even uitpraten, alsjeblieft. Heb je herinneringen aan een onbezorgde tijd? Kun je je nog dat kleine meisje voor de geest halen dat het donkere bos nog niet ingegaan was, dat niet eens van het bestaan ervan wist? Iedereen is veilig geweest in zijn eigen geest, ooit. En niemand verleert dat. Daar waar geen ruimte is voor problemen, overwegingen, consequenties. Denk aan je vroegste herinneringen. Of de latere. Of, als je durft, de recente. Niet de momenten waarop je je klein voelde, maar juist de momenten waarop je je aangenaam groot voelde, of op z’n minst niet gebukt liep. Die zijn er. Hoeveel gewicht leggen die in de schaal? Neem even de tijd, wacht een moment, luister naar me. Daarna laat ik je gaan. Je hebt niets te vrezen, alleen jij en ik zijn hier. Kom wat dichter bij me liggen en denk jezelf op een veilige plaats in de tijd. Denk daaraan, en blijf daaraan denken. En zeg me dan, vertel me dan, in alle oprechtheid, dat dit onmogelijk is.

Ik zie je glimlachen, treurig. Vertel me welke eisen je stelt wanneer je zegt niet goed genoeg te zijn, niet mooi genoeg te zijn, niet menselijk genoeg te zijn, niet noem-maar-op-vul-maar-in genoeg te zijn. Het leven heeft ups and downs, ik weet dat het een cliché is, maar dat deert me niet vanavond. Wil je mijn laatste verzoek in overweging nemen? Kijk naar jezelf alsof je iemand anders bent. Oordeel alsof je naast jezelf ligt, hier, op dit bed. Alsof je je armen warm en veilig om jezelf heen hebt geslagen, de dag nog even overdenkend alvorens in slaap te vallen. Samen. Luister naar jezelf, laat jezelf uitpraten. Bedenk ondertussen wie er aan het woord is. Hoor je onzekerheid spreken? Desillusie? Moedeloosheid? Onwil? Eenzaamheid? Pijn? Onbegrip? Filter deze sprekers eruit, zoals je die ook feilloos bij anderen kunt elimineren. Wat overblijft ben jij, maar dan van een afstandje beluisterd, en dus van een afstandje beoordeeld. Wil je jezelf zien weglopen? En dan nog iets. Je zegt zo oprecht mogelijk te willen leven, zo waar mogelijk. Wordt het niet eens tijd dat beeld aan te passen? Waarheid bestaat niet. Waarheid is een visie, de realiteit is een denkwijze, feiten zijn gevoelens. Ja, jouw waarheid is jouw waarheid – geen speld tussen te krijgen. Of toch, eentje: verander je waarheid dan. Het is warm aan deze kant van het bed.

15 Reacties

“Iedereen is veilig geweest in zijn eigen geest, ooit. En niemand verleert dat.”

Toch bekroop me het gevoel dat ik ergens vergeten ben hoe dat ook alweer ging. Mooi geschreven!

Geplaatst op 12 september 2007 om 03:09

waarheid: iedereen heeft er zijn eigen versie van…en het is allemaal waar.

Geplaatst op 12 september 2007 om 10:25

Deze komt op mijn prikbord! Ik wil af en toe nog wel eens vergeten waarom ook al weer. Thanks for reminding me!

Geplaatst op 12 september 2007 om 20:17

Woorden waar ik aan blijf plakken. Mooi en moeilijk tegelijk.

Geplaatst op 12 september 2007 om 21:49

geheel off-topic: denken doet nu wel degelijk zeer hoor Wenz :)

Geplaatst op 13 september 2007 om 04:59

Wat heb je dit weer heel mooi neergezet.
Ik hoop dat heel veel mensen dit kunnen aannemen en het eens proberen, om alleen het mooie in je leven te bekijken.
Ook al heb je heel veel narigheid in je leven gekend, mooie momenten zijn er altijd wel tussen.
Maar dit telt ook voor jou Wenz.

Geplaatst op 13 september 2007 om 08:19
E

Dag Wenz

mooi en ook wel herkenbaar. Kijken naar jezelf alsof je iemand anders bent is een kunst, maar ook iets wat iedereen zou moeten doen af en toe. het helpt je de dingen in het juiste perspectief te zien!

Geplaatst op 13 september 2007 om 22:33

Heel goed beschreven, bijna zen zelfs. Die veilige plaats is er op elk moment, maar niet noodzakelijk in je geest en herinneringen, eerder in je bewustzijn en nu. ;-)

Geplaatst op 14 september 2007 om 09:35
broer Aap

Heel mooi geschreven weer, zusje! Zelfreflectie vanuit andermans ogen.

Ook Probaat greep me erg aan. Moet wel zeggen dat ik het met een van de reacties eens ben: de “gedupeerden” bereik je er waarschijnlijk niet mee. Nooit mee. Maar “ons” maak je er net weer even op attent, en misschien dat wij, met zijn allen, dan weer WEL hulp kunnen bieden aan “hen”.

Na dat zware log kon ik gelukkig weer even hartelijk lachen om Graag gehoord (:

Geplaatst op 14 september 2007 om 09:49

En wanneer ga je de hele zooi nou eens bundelen en een boekje uitgeven Wenz?

Geplaatst op 14 september 2007 om 13:53

Inderdaad, je kunt je waarheid veranderen… Het leven, een ontdekkingsreis.. Het is moeilijk om verandering te ondergaan, aan jezelf, je omgeving. Tegenslagen te overkomen. Toch… Blijft daar… Het licht, jouw waarheid, jouw toekomst.

Geplaatst op 14 september 2007 om 15:34

Inderdaad Marleen: daarom ook weer. :) Zoals Cinner ook al zegt: soms lijk je het te vergeten. Dat is denk ik ook de reden van plakken Emme: het klopt, en toch is het moeilijk, precies zoals E zegt. :)

Mieke, precies. Ik schrijf vanuit mezelf, maar ook voor mezelf. Alle gedachten die je aan anderen besteedt gaan ook voor jezelf op. Het vergt lef om jezelf met zachtheid te bekijken.

Klopt David: je geest is, als het goed is, in het nu. ;) In je bewustzijn, in je verleden, in wat je bent door alles wat je bent. Zoiets. Zen ja. :) Het leven is een ontdekkingsreis, zoals BFD al zegt. Het licht, jouw waarheid, dat kan moeilijker zijn. Af en toe lijkt jouw waarheid alles behalve licht. Daarvoor zijn dit soort logjes handig. ;)

Aapiebroer, met Probaat bereik ik inderdaad de ‘slachtoffers’ zelf niet, maar dat is ook niet de reden van schrijven. Ik schrijf het omdat het in mijn hoofd zit, omdat het mezelf aan het denken zet en inderdaad anderen ook weer op de downside wijst. De balans in het leven vinden gaat voor mij in de breedte en de diepte: door al het leed uit te graven én al het mooie, kom je tot een middenweg qua gevoel. Een middenweg die je dan weer samen met jezelf moet overzien, zoals in dit logje. :)

Hahaha Carol, die hele zooi blijft voorlopig lekker hier staan. Wanneer is jouw volgende expositie? ;)

Geplaatst op 15 september 2007 om 13:54

ik geniet van het momentum ;-)

Geplaatst op 15 september 2007 om 15:57

Wat schrijf je dit weer mooi. Die plek waar geen ruimte is voor problemen, is heel belangrijk. Ik ben hem jaren kwijt geweest, en dat waren niet bepaald de goede jaren.

Geplaatst op 15 september 2007 om 19:49

Ontroerende laatste zin.

Geplaatst op 16 september 2007 om 15:54