*Guur

Kijk haar lopen op de kade, ze heeft het warm, ze heeft het koud. Ze stapt stevig door. Niet wankelen – dan volgt de val al snel. Ze oefent het leven, het lopen, het hier zijn, op de stenen rand van dit bestaan. De enige plek om haar gedachten aan te meren, zo lijkt het: te verankeren in de grond van wie ze is, wie ze moet zijn, ergens, op een of andere manier.

Wat bleef er over? Haar bestaan brokkelde af, ze struikelde over het puin. Op haar knieën gezeten bekeek ze haar handpalmen, ruw en rood, de schaafwonden van de realiteit. Tranen hielpen niet, wat ze nodig had was een besef, een weten, een omvatbaar geheel dat ‘ik’ genoemd kon worden. Haar leven bleek een zijweg.

Ze heeft haar huis gemaakt van het dwalen, haar beeld opgebouwd uit de splinters van haar logica. Permanent ontheemd, nergens naar terug te keren dan naar dáár waar ze nog nooit is geweest, nooit zal aankomen. Wie brengt haar de zin, de reden? Wie vertelt haar waarom het is zoals het lijkt te zijn? Maar hoe maak je iemand die jou onmogelijk kan snappen duidelijk hoe het werkt?

Terwijl ze verder loopt ziet ze al haar tentakels, haar hele bestaan, met haar stappen mee golven, klampend, te kort, te dun om houvast te vinden. En toch mag ze niet stilstaan, niet wachten. Ze werpt een blik op de rivier naast haar, de stroom die zijn weg feilloos weet. Ligt hier de oplossing? Meedrijven vergt geen kracht. De steen binnenin haar lijkt te groeien. Ze probeert te springen, het diepe in, maar haar benen weigeren.

De andere kant op dan? Het droge op? Daar waar het te dor is om te groeien? Waar het leven voor ademnood zorgt? De steen wentelt zich in haar binnenste. Haar benen weigeren ook hier dienst. Onrustig kijkt ze om zich heen. Wat blijft er over? Haar bewegingsvrijheid lijkt zich tot de kade te beperken. Is dit dan de weg? Deze smalle strook in dit immense bestaan?

Als ze even niet oplet, stuwt het water metershoog langs haar schouder omhoog, woest, zo vastbesloten haar mee te voeren dat er geen opening lijkt te zijn in de ondoordringbare muur van vocht. Aan de andere kant stormt de woestijn haar ogen dicht, vult haar neus en oren met zand, schampen dorre takken haar arm in een poging haar mee te sleuren. Ze staat stokstijf, doodstil, hier is geen doorkomen aan.

Recht vooruit blijft het pad vrij. De grote stenen dragen haar gewicht met gemak, maar haar uitzicht is beperkt. Ze wil meer dan dit. Er moet meer mogelijk zijn. Toch lijkt het onmogelijk, voor haar, voor dat wat ze blijkbaar is, of vooral níet is. Haar tentakels krullen om haar heen, omarmen haar veilig op haar weg, dringen door tot het midden van haar bestaan, zuigen zich vast aan de steen. Ze is stil vanbinnen. Ze sluit haar ogen. De tentakels fluisteren haar vooruit.

14 Reacties

“Ze oefent het leven, het lopen, het hier zijn, op de stenen rand van dit bestaan”

“Waar het leven voor ademnood zorgt”

“De tentakels fluisteren haar vooruit.”

Zucht…
Zo. Ongelofelijk. Mooi.
Bedankt.

Geplaatst op 4 september 2007 om 22:28

Lieve Wenz.
Wat heb je dit prachtig mooi omschreven.
Ik denk te weten over wie jij hier schrijft en het werkelijk is zo als jij het neerzet.
Ik denk dat we allebij graag zouden willen helpen, maar dat onze hulp alleen tot zover rijkt, dat we er zijn voor hem/haar.

Geplaatst op 5 september 2007 om 07:51

Mieke, het vreemde aan dit verhaal is dat het symbool staat voor zowel mijzelf als degene waarover jij het hebt. Het is vanuit mezelf geschreven, maar gaat voor die ander ook helemaal op. Beiden op een andere manier.

En inderdaad, er voor iemand zijn is het enige maar ook meteen het meest waardevolle dat we kunnen doen.

Yad, jouw poëtisch taalgebruik kan zich zo te zien helemaal vinden in bovenstaand logje. :)

Geplaatst op 5 september 2007 om 10:19

Tentakels.
Los van je mooie stukje doet dit woord me denken aan
1) Day of the Tentacle (oud computerspel,erg grappig)
2) Legend of the Overfiend (oude manga met veel tentakels)

Maar de bedoeling die jij ermee hebt, in mijn optiek dingen die doorwerken tot het heden, is duidelijk

Geplaatst op 5 september 2007 om 12:05

Een tekst uit het de werkelijkheid, met mooie metaforen. Wie het al niet snappen kan, is gebaat met nabijheid, trouwe nabijheid voor hoelang het ook nodig is.

Geplaatst op 5 september 2007 om 12:12
poetry4soul

Het bestaan-
Teveel pijn
Schreeuw het uit
Sla wild om je heen
Vernietigende kracht
Zoals in elke oorlog
Burgerslachtoffers
Geen winnaars
Angst
Geen trouw
Achterhoedegevecht
Tegen de realiteit

Geplaatst op 5 september 2007 om 12:26

Was die kade maar wat breder, kende zij maar een ruimte waar je schuilen kon zonder angst om dan te vallen in de stroom naast haar of in de struiken vol doorns die in een dorre woestijn kunnen overleven. Was er maar een adempauze van de kade. Misschien als we onze tentakels samenvoegen kunnen we om de beurt even rusten.

Geplaatst op 5 september 2007 om 13:40

Dit is een stukje dat ik nog vele keren zal lezen…en iedere keer zal ik er andere dingen in zien. Tastend en zoekend…en groeiend in een volgende stap. Dank! (alweer)

Geplaatst op 5 september 2007 om 22:34

Na al die poezie klinkt het wat plat maar het is mijn enige gedachte: zo modder je vanzelf door ..

Geplaatst op 6 september 2007 om 05:39

Hey Wenz… Er is ook een balans… Helaas.. I don’t blame you… Toen ik je berichtje zag dacht ik echt, alsof ze het aanvoelde…. Zoals je in het andere bericht kunt zien, het is mooi geweest.. Vond je geintje goed.. Toeval bestaat? Balans bestaat?
Tot later meis,X

Geplaatst op 6 september 2007 om 17:32

Wow BFD. Ik moest even nadenken wat je nu allemaal zei hier, maar ik snap het. Zie dat je oma is overleden, gecondoleerd. Dat kwam overduidelijk onverwacht. Zo heb ik mijn grapje over je goeie week in balans houden nooit bedoeld natuurlijk, woorden bevatten nooit de macht over leven of sterven. Heel veel succes jij.

Geplaatst op 6 september 2007 om 17:52

Nee, weet ik wenz, die toevalligheid kwam ook ongelukkig uit. Evenals ik gister op mijn werk kwam en zei, om 3 uur ben ik weg.. Opmerking, oh, gaat dat altijd zo hier.. Ik, nou, dit is de laatste keer dat ik mijn oma in leven kan zien, dus nee, dat is niet iedere dag het geval…

Geloof me Wenz.. I don’t blame you, zie er zelfs wat macabere humor in… Thanx for your message…

Geplaatst op 6 september 2007 om 19:14

Heel mooi, heel intens, en op sommige momenten voel ik me ook zo. Maar dat gaat bij mij gelukkig altijd weer over. Al weet ik dat dat voor sommige mensen anders is.

Geplaatst op 6 september 2007 om 22:13

Mooi…

Geplaatst op 6 september 2007 om 23:24