*Rollen

Zwijgend ging ze op het houten plateau zitten en stak een sigaret op. Links van haar, bij de kabelbaan, maakten drie jongens koprollen in het zand – overduidelijk geïnspireerd door de meest recente actiefilm. “Jordi! Hey Jordi! Kijk man!” Een van hen probeerde de leider van het groepje te imponeren. Hij nam een aanloop, sloot zijn ogen, maakte een sprong en rolde over zijn ellebogen door het zand. Zijn poging kon Jordi niet echt bekoren: hij begon hard te lachen op het moment dat de schouder van de durfal de grond raakte en de rol via een soort geknikte bocht tot een duikvlucht afzwakte. Het zag er ook wel wat knullig uit, moest ze toegeven.

Jordi was overduidelijk de meest atletische, en waarschijnlijk daarom tot leider gebombardeerd. Of was het simpelweg zijn voorkomen? De donkere huid toonde een mooie man in wording. Zijn kroeshaar in vernuftige piekjes gedraaid, nonchalant naar alle kanten van de wereld uit zijn hoofd spattend. Zijn lichaam wat groter en volwassener dan de andere twee jongens, zijn kleding net iets wereldser dan de afgetrapte spijkerbroeken om hem heen. Zijn stem dieper, zijn zelfvertrouwen groter. De durfal van daarnet, een flinke hoeveelheid gel in zijn haar, probeerde stoer mee te lachen om zijn flater. Dat kostte hem zichtbaar moeite. De derde jongen leek wat minder vatbaar voor Jordi’s charmes, hij ging dan ook gewoon zijn eigen gang op de kabelbaan. Toch riep ook hij op gezette tijden zijn vriend, om diens sleutels terug te gooien, om zeker te weten dat hij zijn ruige afdaling niet zou missen, om na te gaan of hij nog in de buurt was terwijl hij zelf naar de overkant zoefde.

Ze bekeek het tafereel met gemengde gevoelens. Het waren nog jongens, dat zouden ze ook nog wel een aantal jaren blijven. Een mengelmoes tussen kinderlijk speels en puberaal bewust. Toch heerste hier al overduidelijk een hiërarchie, een onderverdeling van zij die de wereld runnen en zij die volgen. Jordi speelde zijn macht al slim uit. Midden in een spel liep hij gewoon weg, de andere twee vertwijfeld achterlatend, verderop zogenaamd niet met hen bezig zijnd maar ondertussen wachtend, controlerend of ze zouden volgen. Dat deden ze, keer op keer. Ze begreep het wel, op die leeftijd zochten kinderen naar hun plaats in het geheel. Toch maakte het haar ook kwaad. Twee jongens zo zien zwoegen om in de gratie van een derde te komen, hun eigen wil onderdrukkend en zich naar die ander voegend. Jongens die eigenlijk geen leider nodig hadden, zelf al mans genoeg waren om hun weg te gaan. Ondertussen de derde die al aardig het idee begon te krijgen dat hij het centrum van de wereld was.

Jordi sprong over balken, rende tussen schommels door, beklom palen en bepaalde de route. Hij stortte zich keer op keer met perfecte motoriek in een koprol om de denkbeeldige gangsters te ontduiken. De andere twee volgden en poogden, bleven om een blijk van goedkeuring smeken, bleven zich uitsloven om Jordi te evenaren. Zelfs wanneer dat zou lukken zou Jordi geen krimp geven, bedacht ze treurig glimlachend. Het leven in een notendop. Zou Jordi ooit op zijn bek gaan? Ze kende genoeg mensen die voor altijd Jordi’s gebleven waren, simpelweg omdat ze niet beter wisten dan dat de wereld op hen zat te wachten. Toch kende ze ook een aantal voormalige Jordi’s, die gaandeweg hun zelfvertrouwen waren verloren en nu niet meer dan een schaduw van hun jongere zelf waren. En de andere twee, zouden die hun eigen groep gaan vormen, gevuld met mensen die tegen hén opkeken? Of zouden ze meelopers blijven, zich koesterend in de wetenschap dat ze misschien niet zoveel erkenning zouden krijgen als ze wensten, maar daardoor ook minder druk zouden hebben en minder hard zouden kunnen afgaan?

Jordi zette weer een nieuwe ronde in: hij nam een aanloop, gooide alles in de strijd, ontweek obstakels, dook over een dwarsbalk en nam zijn onderhand befaamde sprong. Zijn lijf plooide zich in de lucht, zijn armen beschermend boven zijn hoofd. De andere twee keken ademloos toe. Daar vloog hij, het zand tegemoet, ditmaal nog enthousiaster dan de eerdere keren. Iets te enthousiast, zo bleek: met een klap kwam hij plat op zijn rug terecht. Een kreun, zijn handen voor zijn gezicht. Het was stil in de speeltuin. Toen een ontladende, bulderende lach vanaf de grond, die direct tweestemmig werd bijgevallen: de andere jongens grepen hun kans alle opgekropte spanning er hortend en stotend uit te gooien in een gierende lachstuip. Ze lachten net iets te hard, net iets te graag, om de mislukking van Jordi’s laatste sprong. En toch was hij ook tijdens dit voorval de leider gebleven, geen kik van de andere twee tot hij zelf begon te lachen.

Gel-kopje liep op hem af, stak zijn arm uit. Jordi greep zijn hand, liet zich overeind trekken. Gedrieën analyseerden ze omstandig waar het misgegaan was, ondertussen naar de rand van de speeltuin lopend. Daar nam Jordi breeduit en overdwars op een van de banken plaats, de andere twee dwingend het bankje ernaast te nemen. Hij had overduidelijk pijn maar probeerde niets te laten merken. De andere twee zwegen erover, praatten eroverheen, deden moeite om deze ongemakkelijke situatie op te heffen vanaf hun zijdelingse positie. Ze blies de laatste rook van haar sigaret uit, bekeek het drietal nog eenmaal. Glimlachte toen om de wereld, om dit rollenspel, om haar eigen positie hierin, om het leven, om het zand in haar schoenen. Tijd om naar huis te gaan.

17 Reacties

Er zitten een aantal herkenbare elementen in je schrijven. Eén ervan, ‘ze stak een sigaret op’….

Een leuk en herkenbaar onderwerp. Ik kijk altijd naar groepen, gedragingen. De leiders die leider blijven, anderen, eeuwige volgers. Weer anderen, kijken alles aan. Ik heb het hier niet staan, maar heb er ooit ook iets over geschreven.. De verhalenverteller.. Setting anders, rollen deels hetzelfde..

Mijn rol, afhankelijk van de situatie en het gezelschap. Nooit een volger geweest, wel iemand die observeert.. Leiderschap, in eerste instantie afwachtend, maar veelal de lijnen uitzettend en het heft in handen nemend!

Fijn weekend alvast Wenz….

Geplaatst op 17 augustus 2007 om 14:35

Lijkt het maar zo of ga je helemaal los met de lengte van je logs nu je lekker je eigen plekkie online hebt?
Los in logs, ghihi =:~) (sorry, ben een beetje aangeschoten)

Geplaatst op 17 augustus 2007 om 23:50

Heel herkenbaar voor mij.
Ik ben eigenlijk heel mijn leven een volgeling geweest.
Maar dat lag ook een heleboel aan de opvoeding.
Zonder protest moeten doen wat mijn ouders van mij verlangden, had ik protest, was ik of brutaal, of ik had er geen verstand van en moest mijn mond houden.
Eerst veel later heb ik geleerd om een bijna Jordi te worden.
Ik heb geen volgelingen of zo, maar leef zoals ik het wil.

Geplaatst op 18 augustus 2007 om 07:40

Goedenmorgen :D

Rollen, tsja… Hier het stukje tekst.. Geschreven uit oogpunt consultancy…

Plots schrik ik wakker, de klokken van de kerk gaan tekeer alsof het de laatste keer is dat ze die herrie mogen produceren. Dit geluid gaat langzaam over in geschreeuw en gejuich van een luidruchtige menigte. Daar wordt hij binnengehaald, als een held, een held waarvan niemand de daden kent.

Het duurt niet lang of het dorpsplein is gevuld, iedereen is uitgelopen voor de woorden van deze man, de vreemdeling van verre. De boodschapper van het nieuws, de ontwikkelingen en verhalen die zich in het koninkrijk afspelen. Op het dorpsplein aangekomen zie ik de menigte tezamen, gekluisterd aan de lippen en woorden van de boodschapper. De mensen werpen hem vele muntstukken toe voor zijn verhalen, hopend op nog meer spanning en vermaak.

Achter de onze boodschapper bevind zich de groep van de dorpswijzen, samen met een schrijver. Alle ontwikkelingen worden genoteerd en geanalyseerd, wat moeten wij als dorp doen, welke weg moeten we inslaan, volgen we de ontwikkelingen?? Dit terwijl de dorpelingen lachen en feestvieren en genieten van de meest bizarre verhalen.

Sceptisch kijk ik naar het spelletje, de verhalen verteller die alles zegt om geld te krijgen; de wijzen die het lot van het dorp bepalen; de volgelingen van de wijzen welke tot het uiterste gaan om waardering te krijgen. Tot slot zijn er de dorpelingen, wiens lot wordt bepaald door verhalen van vreemden en besluiten van wijze mensen.

De verhalen brengen verandering, een verandering waar niemand om vraagt, een verandering die leidt tot spanning en ontwikkeling. Echter is het de vraag welke ontwikkeling wordt nagestreefd? Welk thema staat hierbij centraal, de ontwikkeling van het individu, de leiders, de praters, de mensen of gewoon de toekomst en het geluk voor iedereen?

Wat is jouw rol en welke ontwikkeling streef jij na???

Geplaatst op 18 augustus 2007 om 07:57

Duidelijk fictie…niemand rookt zo langzaam.
Wel weer een mooi geschreven verhaal Wenz!

Geplaatst op 18 augustus 2007 om 17:13
Plien

Mooie observatie, ik denk nu hevig na in welke categorie ik thuis hoor. Ik denk beiden. Voorganger en volgeling, maar dan ook “all the way”. Het ligt aan de situatie. Als er iets te organiseren valt sta ik vooraan. Als ik iets wil leren luister ik en volg de “beterweter”.Blind. Ook niet goed denk ik. Enfin, je zet me in een proces, ik ben hier niet helemaal uit.

Geplaatst op 19 augustus 2007 om 22:34

Marijne, dat lijkt maar zo. :)

Ja BFD, welke rol en welke ontwikkeling streven wij na? Onze logs sluiten op elkaar aan. Enne… ‘Ze stak een sigaret op’ is de rode draad in mijn leven, waar vanuit alle situaties ontspringen. ;) Jordi zal later waarschijnlijk de dorpsspreker zijn. Of juist de wijze?

Mieke, dat is een heel proces geweest. Mooi dat het je gelukt is je aan de opgelegde rollen te onttrekken, en goed dat je niet totaal naar de andere kant bent doorgeslagen maar gewoon nu jezelf volgt, doet waar jij zin in hebt.

Arno, overpeinzen gaat sneller in je hoofd dan ‘op papier’. ;) (En ja, in fictie kan ik non-stop roken, mooi hè? ;))

Plien, inderdaad, de ‘leraar’ blindelings volgen lijkt me ook niet de allerbeste manier, al is het wel al mooi dat je kunt wisselen van rol en niet maar één kant hebt. Als je eruit bent laat je het weten? :) Succes.

Geplaatst op 20 augustus 2007 om 08:18

mooie observatie gevat in een fictief verhaal, heel beeldend. De wisselwerking tussen de rollen in een groep zijn buiten gewoon fascinerend (vind ik) en je zet het goed neer, de leider, de volgeling, het zwijgen als iets niet lukt.

Geplaatst op 20 augustus 2007 om 11:16

Ik moet bij rollen altijd denken aan een liedje van Erlend Øye. “Every party’s got a winner and a loser,I’m jumping out of the game by being a referee” Die rol heeft me altijd wel aangesproken. Ik ben geen gangmaker, al kan ik het wel zijn, ik heb gewoon geen zin om mee te gaan met haantjesgedrag. De observeerder die op het juiste moment de juiste opmerking weet te plaatsen. “Who’s there with whom? Who failed to show? Who’ll leave alone?”

Geplaatst op 20 augustus 2007 om 22:58

Daar heb ik me gelukig altijd wel aan kunnen onttrekken, overal en ook nergens bij horend. Maar toch erg herkenbaar, het gebeurd.

Geplaatst op 21 augustus 2007 om 03:48

Niets zo moeilijk en fascinerend dan de psyche van een groepsproces. Toch is dit een mooi echt Wenziaans verhaal naar de realiteit.

Geplaatst op 21 augustus 2007 om 19:24

De observator. Ook een mooie rol.

Geplaatst op 22 augustus 2007 om 23:54
Jonas Bananen

Hoi Wenz
Puur toeval heeft mij hier geleid, maar ik heb een uur gefascineerd zitten lezen -tijdens werktijd. Je hebt het talent anderen de wereld te doen vergeten!
Je vindt het vast niet erg als ik nog eens een keertje wat kom lezen?

Geplaatst op 23 augustus 2007 om 15:10

De observator inderdaad, Sem en Jaco. Dat ligt ons alledrie wel, geloof ik. :)

Klopt Cin, het gebeurt overal. Zelfs in de speeltuin. :) Oef.

Inderdaad marius, zo complex en toch universeel, zo uniek en toch identiek.

Van meelezend fruit is er nooit genoeg op mijn log, dus Jonas Bananen, je bent meer dan welkom. ;) (Misschien maar niet onder werktijd doen? Voor de eerste schadeclaim mijn richting op komt? :P)

Geplaatst op 23 augustus 2007 om 22:50

Hey, mooi geworden na je verhuizing! congrats!

Geplaatst op 23 augustus 2007 om 22:55
E

dag Wenz

je blog net ontdekt, en kijk, ik ben blijven lezen. Je laatste stukje is inderdaad herkenbaar, ik kan er niet veel meer aan toevoegen na alle reacties, behalve dan dat ik heel blij ben het puberschap al een tijd ontgroeid te zijn. Ik was nooit een volger, ben altijd vrij eigenzinnig geweest, maar ben ook geen leider (hooguit een touwtrekker of soms een inspiratiebron). Het lijkt me dat zoiets in de wereld der volwassenen veel meer aanvaard wordt.
Goed als ik je link toevoeg op mijn blog?

E

Geplaatst op 26 augustus 2007 om 13:24

E, Het puberschap ontgroeien is een van de fijnste dingen die er bestaan. ;) Dat heeft overigens niets te maken met speels blijven. In de wereld der volwassenen lijkt het mijns inziens niet meer aanvaard te worden, maar minder betwistbaar te zijn dan bij pubers. Die vechten nog erom, hoe ouder men wordt, hoe meer men gaat ‘voelen’in welke categorie men behoort zonder enige optie open te laten dat er gekozen kan worden, zoiets.

Leuk dat ik je aan het lezen kan houden. :) :) :) En mijn overtuiging wat linken betreft: iedereen mag iedereen linken als hij of zij daar zin in heeft, mijn links staan er ook voor mijn handigheid, dus vragen hoeft nooit wat mij betreft. Kortom: prima hoor. :D

Thanks, Gras. :)

Geplaatst op 26 augustus 2007 om 13:42