*Rommeltje

Het valt me zwaar te loggen. Mijn gedachten worden gedomineerd door mijn zijn, mijn zelf, en de praktische klussen die om aandacht vragen. Weinig plaats over daarbinnen, voor internetelige zaken. Ik gooi de deur maar weer eens open, de enige manier om alle werelden te combineren. Are you one to fly with the creatures that always burn up in the flame, or are you one to sing with the creatures that make up the rules to the game.

Wanneer ik luister lijken alle woorden meer gewicht te hebben, alle klanken dieper te wurmen, alle melodieën mijn vragen te beantwoorden. Het komt binnen, tijdelijk, meer binnen dan eerst. I’ve been waiting on my own, too long. En zo is het momenteel met alles: ik lijk te deinen op het leven, alles wentelt zich in mij, doorklieft iedere andere indruk en zo welt mijn binnenste op tot immense proporties: alles lijkt onvermijdelijk met elkaar te maken te hebben, maar dat maakt het er niet overzichtelijker op. En ondertussen wil ik een rustgevend verhaaltje schrijven hier. Dat idee laat ik maar even los.

Mijn bestaan is altijd al een werkwoord geweest. Het blijft druk. Ieder interval werpt een dozijn gedachten op, ik lijk meer tijd nodig te hebben om te doen wat een mens zoal doet: leven. Geef me een uur met mezelf en ik heb een dag achter de rug. Daar tussendoor wringt zich de afwas, de administratie, de woorden die ik moet schrijven, de mensen die ik moet spreken, de gedachten die ik moet denken, de sigaret die aangestoken moet worden, het vlees dat gegeten moet zijn voor de avond valt. It takes a lot of love these days to keep your heart from freezing. Hoe doet een mens wat hij doet? Momenteel is het mij een raadsel. Ik kan anderen vooruit helpen door simpelweg te zeggen wat ik denk en zie, maar mezelf sturen lijkt even een brug te ver. En ondertussen functioneer ik nog prima, dat is het meest verontrustende.

Integriteit. Een drijfveer, maar het is me soms een raadsel. Als je weet dat je iets moet doen, moet je het ook doen. Daaruit volgt logischerwijze: Als je weet dat je iets moet laten, moet je het ook laten. Maar dat laatste valt me duizend malen zwaarder. Heb ik het nu alweer hierover? Ik begin mezelf te irriteren. Winter howling at my face. En dan is het gisteren: we zitten in de auto, rijden landsgrenzen over, van hier naar daar. (Of is het van daar naar hier? Ik ben er nog niet uit wat nu mijn land is. “U heeft recht op de inburgeringscursus ‘Nederlands als tweede taal’.” Het staat er echt. ‘Wat een grap’, denk ik in het Nederlands: mijn eerste taal.) Een stompzinnige milkshake leidt ons zo af, dat we plots de vangrail voor ons zien opdoemen. Hij en ik begrijpen weer wat schrikken betekent. Nog een paar centimeter te gaan, dan wordt mijn wereld met 120 kilometer per uur verscheurd. Hij reageert sneller dan ooit, en we zitten weer op de weg.

Adrenaline ebt weg, allesoverheersend verdriet maakt plaats. Ik laat het toe, mag van mezelf een moment nadenken over wat er bijna gebeurd had kunnen zijn. Mijn grootste angst: blijven leven, met de pijn van de dood in mijn kielzog. Samen uit, alleen thuis. Dat trek ik niet. Gun me slaap. De wereld moet weer even wachten tot ik mijn beide benen op de grond voel staan. The sidewalks are watching me think about you. Teveel gedachten vechten om deze volgende zin, ik kom er niet uit. Nu blijk ik niets te zeggen. Laat dat dan maar zo zijn. Laat de doden rusten, leg ze naast mij neer op het kussen, ik streel hun herinneringen tot de ochtend valt, tot er weer een dag blijkt te zijn als alle anderen: uniek in zijn soort.

Een intensieve week, gevolgd door de drukte van alledag. Ik verkoop geen boeken meer. Ik praat. Ik denk, ik ben, ik schrijf. Hij laat me schrijven. En hij ook. En zij, zij ook ja. Mijn huis is mijn huis is mijn huis. Niet meer. Over vier dagen woon ik hier 3 maanden, geloof ik. Het kunnen er ook twee zijn, dat moet ik werkelijk navragen. Ik ben niet zo goed in tijd en ruimte. Dit is mijn ruimte, ik neem de tijd. Cause my oh my, you know it just don’t stop. Dit log is te warrig om te posten, ik zal moeten knippen en plakken. Maar ik doe het niet: mijn hoofd is zo warrig als deze tekst, zonder begin en einde. Ik strijd. Nee. Ik lijk in strijd, met mezelf. Maar ik vecht niet, ik ontvang. Alleen wat veel ineens. Alles hoort bij alles. Niets bij niets. En jij? Hoor jij bij mij? Kan zij mij dat vertellen? Kan hij mij dat doen vergeten? Kan ik dat doen veranderen?

Focus nu even. Ik moet mezelf herdefiniëren. Ik moet mezelf een thuis bieden, precies zoals dit huis zo snel mijn thuis is geworden. Ik moet alles toelaten, maar nog niet handelen. Vertel me, vertel me wereld, wie ben ik? Vertel me log, wat schrijf ik? Verwerken is een vies woord, maar ik moet eraan gaan geloven. Geloof ik. Someone tell me where did it go, darling I’m damned if i know. Ik moet leren luisteren, leren zien, ik moet leren dat ik een samenraapsel ben, klaar om uit elkaar te vallen als ik niet snel de lijm ontdek.

Afgelopen nacht een waanzinnige droom, een nachtmerrie. Al mijn angsten kwamen erin voor, al mijn liefde kwam erin voor. Kan de nacht je het licht doen zien? En de droom ging van kwaad tot erger. En nog erger. En daar stond ik, te midden van mijn leven, mijn angsten, mijn mensen, mijn gedachten. En mijn vingers werden een voor een gebroken, langzaam, bewust. Absurd pijnlijk. En dat was nog maar het begin. Na een eeuwigheid schrok ik panisch wakker. And if you ever need my hands, to carry you through heavy times. Heb ik al eens gezegd dat het leven zo leuk niet is? Dat maakt mij niet minder vastberaden, maar vergroot wel mijn allergie jegens mensen die alles willen polijsten. Het is niet erg dat het niet geweldig is, voor leefbaar doe ik het ook. Leg me geen hoger streven op.

Geef me even de tijd, spreekt zij glimlachend. Binnenkort hopelijk mijn eerste persoonlijke videologje: geen idee wat dat precies zal inhouden, maar dit terzijde. Tot die tijd onsamenhangend gebrabbel, excuseer. En toch vind ik het niet erg. Laat alles maar even gebeuren, laat alles maar even voor wat het is, laat alles maar even bestaan. Dit is de eerste keer dat ik een vergunning nodig heb om te mogen verblijven. Onderschat dat niet. En ondertussen lijk ik al mijn gedachten aan eenzelfde onderzoek te moeten onderwerpen. Don’t it just looks so pretty, this disappearing world?

8 Reacties

onsamenhangend gebrabbel. dat vind ik niet erg. zo nu en dan. ik leun achterover en wacht op de dingen die komen gaan (of niet).

Geplaatst op 11 augustus 2007 om 17:47

Geen vreemde invalshoeken of onverwachte wendingen deze keer. Alleen maar ‘Wenz’ schitterend beschreven.
Mooi, ik wil meer!

Geplaatst op 11 augustus 2007 om 19:42

Ik zie mijn mail beantwoord en een hoop herkenbaarheid (en weet je zeker dat je geen ADHD hebt ;)). Doe je ding lieverd, de samenhang volgt wel weer.

Geplaatst op 12 augustus 2007 om 01:44

De vangrail had niet symbolischer kunnen zijn. Eénsporig trajecten beklemmen en jagen de reflectie aan. Zit je wel op het goede spoor?

Geplaatst op 12 augustus 2007 om 12:52

Onsamenhangend?

Vanochtend las ik nog de uitspraak:
‘Orde is net zo vergankelijk als tijd, als liefde. Chaos is juist om het levendig te maken.’

Geplaatst op 12 augustus 2007 om 13:37

Grinnik, Cin, inderdaad. Ik ga binnenkort eens lekker voor je mail zitten, maar voor nu heb je al een aardig idee waarom het even op zich liet wachten lately. :P

Sem, goed punt. Maar beklemmend is het niet, alleen kunnen dingen je vullen, je ‘zijn’ aan het verschuiven brengen, simpelweg door weer eens ernstig de tijd te nemen om je (gedachten)gangen na te gaan en erachter te komen dat je voor een groot deel op mechanismen draait waar je nooit voor gekozen hebt. Behalve mijn leven omgegooid te hebben ben ik dus ook op een punt waarop ik moet gaan overzien en een spoor kiezen, om met jouw woorden te spreken.

Erwin, levendig is het zeker. :D Het is wat er allemaal speelt, in die zin chaos omdat het geen ‘af’ verhaaltje is. Maar fijn te horen dat jij door de bomen het bos blijft zien in mijn woorden. :)

Geplaatst op 12 augustus 2007 om 17:11
Steven

“U heeft recht op de inburgeringscursus ‘Nederlands als tweede taal’.”

Een collega van mij ging in België wonen en kreeg die cursus ook aangeboden. Erg grappig. Hij heeft zich aangemeld omdat dat toch wel erg grappig was. Maar hij mocht niet meedoen. Jammer.

Geplaatst op 13 augustus 2007 om 14:00

De weg die ik zo vaak ga. De vangrail die er soms wel is, maar een enkele keer ook niet…en dan zie ik onder aan het talud wel weer waar ik aanbeland ben (gelukkig niet in het èchte bestaan, slechts in mijn geest)…uiteindelijk levert het varen door deze stromen voldoende op, als je bereid bent een poosje te raften op dit soort golven…

Geplaatst op 13 augustus 2007 om 16:51