*Wezenloos (3D-verhaal deel III)

Het was een vochtige avond, voorafgegaan door een druilerige dag. Dit soort dagen konden hem niet snel genoeg voorbij gaan; zulke dagen maakten hem altijd een beetje ongedurig. Gisteren was een goeie dag daarentegen: gisteren was zijn grijze pak opnieuw gestoomd en geschrobd, hij kon nu weer smetteloos door het leven, voorlopig dan. Hij begreep nooit zo goed wat deze wereld bezielde, waarom het nodig leek om uitgerekend zíjn voorkomen te moeten bezoedelen.

Niet dat hij er veel aan kon doen, stilzwijgend liet hij alles gebeuren. Maar soms, diep vanbinnen, zou hij willen schreeuwen, huilen, bijten zelfs. Maar dat was allemaal niet voor hem weggelegd. Het was eenzaam, vaak. Hij had zojuist contact proberen te maken met de rijzige dame die, zo leek het wel, al eeuwen naast hem stond, net zo doelloos, wachtend, als hijzelf, tot de avond zou vallen. Het bleek zinloos: er kwam geen enkele respons op zijn pogingen.

Mokkend, met tegenzin, had hij het opgegeven. Naarmate de uren gevorderd waren, was hem een licht opgegaan. Misschien moest hij wel meer berusten in zijn lot, maar dat leek hem simpelweg onmogelijk. Door mist omhuld leek het eens zo frustrerend, dit leven. Hij hield van de zwoele zomeravonden, de vroege herfstwarmte, of zelfs de ontdooiende lenteochtenden. Maar dit weer kon hem absoluut niet bekoren.

Alhoewel, het had zijn voordelen, deze mistige avond: er waren minder mensen op straat, dus ook minder viervoeters. Wat had hij een gloeiende hekel aan die beesten! Al konden de mensen zelf er ook wat van, hoor: zonder enige vorm van gêne leken ze hem tot het interieur van hun wereld te rekenen. Vervelend, dat was het. Kijk, daar kwamen er alweer twee aanlopen. In de loop der tijd was hij meesterlijk goed geworden in het inschatten van de onderlinge banden.

Tussen deze twee exemplaren leek een muur te staan. Een metershoge, onoverbrugbare muur. Zie, hij bleef plots staan, terwijl zij doorstapte. Pal voor hem stond hij nu, dat vierkante lichtgevende kastje in zijn handen. Een mobiele telefoon, had hij geleerd. De vingers vlogen over de kleine toetsen, zijn gezicht alles behalve ontspannen. Zij riep iets in zijn richting, hij reageerde niet. Nee, die twee leken verdwaald bij elkaar.

Een moment was hij bang dat dit exemplaar zijn frisse grijze pak meteen zou doen verzuren, maar hij bleek niet de intentie te hebben zijn rits te openen. Opgelucht wachtte hij tot de twee hun weg weer zouden vervolgen. Tegenwoordig keek hij niet meer op van mensen. Dat was vroeger wel anders geweest: niets snapte hij van hen. Hun vel, soms gebruind, soms flets, altijd tot de nok gevuld met lichaam. In honderden uitvoeringen, en toch allemaal gelijk. Zij hadden benen, konden gaan en staan waar ze wilden, maar bleken toch maar al te vaak steeds in hetzelfde straatje te willen blijven: ’s ochtends de ene richting op, ’s avonds de andere.

Kijk, daar maakte hij alweer aanstalten zich bij haar te voegen. Die twee leken tegen elkaar te willen schreeuwen, leken helemaal niet naast elkaar te willen lopen. Toch liepen ze daar, vechtend tegen wat ze eigenlijk wilden. Dat stemde hem eigenlijk wel vrolijk, wetende dat zelfs zij, die wel konden schreeuwen, bijten, huilen, het niet voor elkaar kregen zich te uiten. Net als hij leken zij gevangen in hun bestaansvorm, in hun gedachten, in deze omstandigheden. Hij keek hen na terwijl ze buiten het bereik van zijn licht de mist in verdwenen. Hij bleef weer achter zoals altijd: kaarsrecht en grijs, het gelige schijnsel op de stoep rondom hem werpend, en mijmerend over het leven.

15 Reacties

Toen de rits dichtbleef, tóen had ik ‘m..
Leuk verhaal. Ik vind het knap hoe je iedere keer weer zo’n verrassend onderwerp weet te bedenken. Hoe gaat dat? Gaat er ineens een lampje branden met daarop volgend een onbedwingbare schrijfdrang, of heb je een boekje vol invallen, of zit je er tijden op te broeden? Misschien vraag ik nu te veel..

Geplaatst op 30 juli 2007 om 07:27

Kuddedier MENS

Geplaatst op 30 juli 2007 om 08:41

Ja, ik had hem door :)
Heel vlotjes geschreven, leest weer lekker weg.

Geplaatst op 30 juli 2007 om 10:19

Je log is veranderd, mooi, maar jij niet, en dat is mooier.

Geplaatst op 30 juli 2007 om 12:04

Martine, (Ja die rits was de eerste echte hint, pikte je goed op! :))veelal ga ik achter de pc zitten en komt het verhaal vanzelf. Heel soms heb ik een bepaald iets, een onderwerp, een zin, in mijn hoofd en ga ik daarmee aan de slag.

Dankjewel Marius, dat is een lief compliment. :D

Geplaatst op 30 juli 2007 om 13:36

Leuk, vooral dat willen daten met die rijzige dame, ik hoor ze allebei af en toe een beetje kraken om dichter bij elkaar te komen maar ze blijven eindeloos kaarsrecht hard to get spelen natuurlijk.
Ik ben gewend dat jij de fouten uit mijn stukjes haalt, maar deze moet ik even zeuren, twee keer “zo’n” in het begin klopt niet met de rest van de zin.

Geplaatst op 30 juli 2007 om 20:27

Lijkt me eigenlijk wel mooi, een wezenloze wereld. Zang en schoonheid zou in wezen nooit zonder ouders mogen zijn.

Geplaatst op 30 juli 2007 om 23:51

Ja idd, mensen doen ook dag in dag uit hetzelfde eigenlijk .. Saaiheid van het leven.

Geplaatst op 31 juli 2007 om 04:24

Oei Jack, ik deed het weer. Ik had me nog zo voorgenomen die fout nooit meer te maken, hahaha. (De laatste keer wees Epi me erop: “Zo’n truien heb ik ook” zei ik toen. Ongewild maar waar: ik maak me schuldig aan streekgebonden fout taalgebruik. :P) Thanks!

Hahaha, ja hard to get zijn ze wel, voor elkaar. ;)

Geplaatst op 31 juli 2007 om 07:24

Ik zou zelfs zeggen dat ‘hard to get’ een geheel nieuwe definitie krijgt door dit stukje :)

Geplaatst op 31 juli 2007 om 12:20

Is het saai van mij als ik dit schrijfsel weeral prachtig vind? ;)

Geplaatst op 1 augustus 2007 om 10:09

Ik heb er persoonlijk weinig problemen mee, David. ;)

Grinnik, Gob, :P inderdaad.

Geplaatst op 1 augustus 2007 om 21:48

Prachtige visie vanuit een dood object.

Geplaatst op 2 augustus 2007 om 23:55

Nice weer!

Geplaatst op 5 augustus 2007 om 11:02

Benieuwd hoe die piept als er een shovel op ‘m afgestuurd wordt (ipv een man die z’n rits dicht houdt) : -)
Leuk, beschouwende wezenloze dingen.

Geplaatst op 8 augustus 2007 om 22:46