*It takes a lot of love

Indrukken. Intensief. Hoeveel plaats is er in mijn lijf, in mijn hoofd, in mijn leven? Hoeveel woorden, daden, gevoelens, gedachten kan een persoon opwekken, verwerken? De auto in, het water, de oever aan de overkant, de belofte aan een zijden draadje. Nee. On the contrary, my dear. De belofte als een stevige heipaal verankerd in het moeras van de dag, mijn eigen invloed aan een zijden draadje, wapperend in de storm. Wat kan ik? Ik kan alles, daar schuilt nu juist het gevaar in. Wat wil ik kunnen? Langetermijndenken is een goede truc maar een schrale troost. Wat kan ik weerstaan?

Wat kan ik weerstaan. Ik loop het rijtje af, streep weg en kijk wat overblijft. Je hand in de mijne. Ja. Je hand draagt de sporen van groene verrotting. Je gezicht op mijn kussen. Ja. Je ogen spuwen vuur, blussen zichzelf met tranen. Je leven hakend aan het mijne. Ja. Je leven staat haaks op het mijne. Maar is dat genoeg? Wat te doen met de adem langs mijn oor? De tintelende trillingen van je vingers? De warme borstkas waar je klanken uit opstijgen, de beschermende wellust in mijn schoot? De bijna geruisloze overgave aan dat wat nog steeds onaantastbaar is? Ik raak in conflict met mezelf, mijn handen verkrampt, mijn gedachten botsend en buitelend, mijn ogen brandend, mijn huid schreeuwend. Krijsend. Smekend. Ik schipper tussen mogen en moeten. Have a cigarette, love. Ik win.

Ik win? Is dat wel het geval? Is er iets te verliezen wanneer alle opties in mij liggen, alle afwegingen van mij zijn? Is er iets te winnen wanneer ik weersta wat ik wil? Wanneer ik stop, om vervolgens de eeuwige droom in stand te houden? Ja, ik win vertrouwen bij het thuisfront. Ik win het doorwaakte weekend vol liefhebben. The bed is the best medicine. Ik win mijn eigen respect. Kortstondig. Tot de gedachten terugkeren, schreeuwend. Krijsend. Smekend. Ik baal. Hoe sterk is de geest? Hoe sterk de dwingende gedachten? Hoe sterk de wil? Ik doe mijn best. Mijn best lijkt karig. Het leven blijkt niet volgens het protocol te werken, het laveert tussen ideaal en idioot. Maar mijn spottende lach kan mijn gedachten niet verdringen, niet uitwissen, niet lamleggen, niet. Het kan niet. Niet.

Niet of wel? De eeuwige spiegel in mijn hoofd. Links wordt rechts, boven beneden. Als, en wanneer, en dan. Ja. Wat dan. Dan rest het loslaten. Onmogelijk, voorlopig. Ik zing mijn wil in kronkelende banen, praat mijn lust in nette hokjes. Laat mijn handen wapperen, steek mijn armen uit de mouwen, zet mijn schouders eronder, alles om te negeren wat er broeit. En dan het witte scherm, het ultieme niets. Wat de leegte vult ben jij, come in and have a seat, de vrijheid over alles te praten maar jij domineert mijn typende vingers, mijn bandeloze schrijven, mijn uitzicht op wat binnenin mij leeft. En dat blijk ik te koesteren. Goed. Zo is het, nu althans. Een troost dat ik meer dan dit ben. Dat warme gevoel na een van de gezellige avonden afgelopen week, er bestaan meer mensen dan jij en ik; veel lachen zet een hoop in perspectief, vriendschap werkt louterend. En toen het weerzien, het thuiskomen, de staalkabel die liefde heet. Zo oprecht dat het doet huilen, doet groeien.

Groeiend verlangen. Thuiskomen kan op meerdere manieren, op meerdere plaatsen. Schokkend maar bekend. Verwacht. Het blijkt naast elkaar te kunnen bestaan. Het liefhebben en het grenzeloze lichamelijke, het goede en het onweerstaanbare. Zonder tekort te komen wil ik nog meer. Is dat ondankbaar? Onlogisch? Onzinnig? Oneerlijk? Het is wie ik ben. Het is wat ik niet kan ombuigen, wat ik niet kan begrijpen maar wel omarm, wat ik niet wil loslaten. Het is wat mij maakt tot wat ik nooit heb willen zijn. Ik trek me eraan op, reken me erop af. Ik besta teveel. I’m not a hero. Dat is geen verrassing, voor mij althans. Ik doe mijn best. Ik doe mijn best. Maar hoe te werk te gaan wanneer het zo lijkt te kloppen? Hoe te handelen wanneer de richtingaanwijzers windgevoelig blijken? Ik doe mijn beste best, maar ik ben geen coherent geheel. Rent mijn ene been vooruit, graaft mijn andere been zich diep in de grond. Kijkt mijn ene oog naar alles dat mooi en goed is, huilt mijn andere oog. Maar. Ik doe mijn best. Nu nog beslissen waarvoor ik mijn best ga doen – sociaal onacceptabele woorden, dat kan beter. Opnieuw dus. Ik doe mijn best. Ik wil dit kunnen. Ontkrachten.
Ont-moeten.

15 Reacties

*Zucht*
Als ik dit soort stukken van jou lees overweeg ik altijd om te stoppen met schrijven. Niets meer toe te voegen. Wat ben jij goed.
O.T: Intrigerend en treurig to the max. Wil je hem hebben?

Geplaatst op 23 juli 2007 om 11:07

Haha Polle, het mooie is dat wanneer ik jou lees, ik altijd versteld sta van hoe scherp jouw pointes altijd zo krachtig uit de hoek komen. :) Laten we zeggen dat we elkaar scherp houden, deal? :)

O.T: Nee dank je. Klinkt als een onder-de-huid-kruiper-die-er-steeds-helemaal-naast-zit. Beetje eng, verstikkend. Hoe is dat zo gekomen? Hm, beter o.t. houden, msn binnenkort. :)

Geplaatst op 23 juli 2007 om 11:16

elk woord, elke zin, elke leesteken is op zijn plaats. het leest als een verhaal, maar is een gedicht. mooi. mooi. inspirerend ;-)

Geplaatst op 23 juli 2007 om 13:42
Plien

Prachtig Wenz! Zucht…..

voor even sta ik stil bij jouw woorden
die rijmen als een gedicht en
vederlicht tot mij komen
zullen wonen achter mijn gezicht
waarin de ogen slechts kunnen dromen
over woorden die nimmer
uit het duister worden opgelicht

Geplaatst op 23 juli 2007 om 15:23

Heel mooie tekst Wenz, zo op je nieuwe log ga je geweldig van start. *Gob laat de champagne kurk knallen, inwijding van de nieuwe virtuele woning*

Je nieuwe log is als geheel ook mooi en voelt toch als vanouds.

Welk script heb je gebruikt om van de web-page een web-log te maken? Als ik vragen mag?

Geplaatst op 23 juli 2007 om 16:03

Ja Wenz, ik heb je verhalen zeker gemist, wat weer prachtig.

Lang (ge)verwacht en hier is de site, blij te lezen, blij te bezoeken!!!

Geplaatst op 23 juli 2007 om 16:29

@ Wenz > Ik doelde op het script van het log zelf: dus dat men kan posten en de velden naam, email gecheckt worden dat ze ook echt zijn ingevuld. Maar ik geloof dat je dat al heb gezegd op mijn log. :)

Geplaatst op 23 juli 2007 om 16:55
Fride

Wauw, dit is zo zo intens zo voelend zo wanhopig en zo mooi beschreven…
“Levensconflict”
Mooi

Geplaatst op 23 juli 2007 om 16:59

@Gob, ja veel googlen op alle mogelijke functies die je wil hebben en die integreren en aanpassen. :)
Plien, mooi! Dat inspireert mij dan weer tot meer woorden. :)
Jaaaaaaaaa BFD, ik ben ook blij dat ik weer kan loggen. :D
Thanks GdeB en ja Fride, ik ben blij weer te kunnen schrijven.

Geplaatst op 23 juli 2007 om 17:00

Knuppel in het hoenderhok, ik begrijp er maar weinig va. Zoveel mooie woorden dat de strekking me ontgaat, tenzij het over stoppen met roken gaat … :)

Geplaatst op 24 juli 2007 om 04:12
Mick

Wooow … adembenemend mooi …
Wenz is back! :D :D

Geplaatst op 24 juli 2007 om 08:33

Cinner, haha, is het weer zover! :D Nee, stoppen met roken is het probleem niet hier. Maar lees er gewoon maar in wat jij erin ziet, dat doet iedereen en dat maakt de helft van het verhaal. :) Wat het voor mij is, is eigenlijk onbelangrijk.

Mick, thanks. Ja, ik ben terug. :) En blij terug te zijn!

Geplaatst op 24 juli 2007 om 11:22
Margarita

De eerste reply op de log was eigenlijk ook meteen mijn gedachte. Ik stop ermee.
Wat heb ik te vertellen en hoe kan ik het ooit zo mooi neerzetten?

Doe het niet hoor want daarvoor vind ik het veel te leuk om mijn onzinnige verhalen neer te pennen.;-)

Hoe dan ook…petje af,
ik voelde
wat jij denkelijk bedoelde.
:-)

Geplaatst op 24 juli 2007 om 12:00

Grijns, Margarita, het kan nooit mijn bedoeling zijn anderen te ontmoedigen. Pff, dat zou zelfs ronduit stuitend zijn. :D Nee, iedereen moet zijn eigen stijl behouden en waarderen.

Thanks voor je mooie woorden, ik bedoelde hoogstwaarschijnlijk wat jij zojuist voelde. :)

Geplaatst op 24 juli 2007 om 13:00

Het was al gezegd, maar het is wat in mij opkwam, Wenz is weer helemaal terug.

Geplaatst op 26 juli 2007 om 21:06