*Prooi

Nu was het moment. Voorzichtig, geruisloos, met ingehouden adem verplaatste hij zijn lichaam centimeter voor centimeter. Een beeld van vroeger drong zich aan hem op: met zijn buurjongetjes speelde hij altijd een spel waarbij je dichterbij de muur moest zien te komen zonder dat de ander je daadwerkelijk zag vooruit gaan. Een avontuurlijk soort pantomime-spel, dat stond of viel bij hoe onopvallend je kon bewegen: zodra de ander omkeek bevroor je jezelf in de laatst gemaakte stap.

Hij voelde een zelfde soort spanning in zijn lijf, al waren de omstandigheden ditmaal heel anders. Niet de veilige omgeving van spelende kinderen, maar een zaak op leven en dood, welhaast. In de tussenliggende jaren had hij genoeg geleerd om zichzelf te handhaven, maar was het ook genoeg om te overleven? Met een omtrekkende beweging cirkelde hij op zijn doel af. Al wekenlang had hij voorbereidingen getroffen, onderzoek gedaan, zichzelf proberen te wapenen tegen de confrontatie.

Die confrontatie leek, met terugwerkende kracht, onvermijdelijk. Als iemand hem een half jaar geleden ernaar gevraagd had, zou hij met grote, onschuldige ogen onwetend hebben gereageerd. Maar nu hij eindelijk had ingezien waar de schoen knelde, leken de afgelopen jaren een tijdbom. Klaar om in zijn gezicht te ontploffen als hij niet snel iets ondernam. Hoe heldhaftig hij zichzelf ook had voorgenomen niet te vluchten, onder geen enkele omstandigheid, op dit moment leek iedere vezel in zijn lichaam ‘rennen!’ te schreeuwen.

Hij negeerde die innerlijke roep en sloop verder vooruit. De aders in zijn slapen leken een complete djembé-sessie te roffelen, de auditieve ondersteuning van zijn oerdans. Even overwoog hij terug te gaan en zijn gezicht te beschilderen met oorlogskleuren, maar hij bedacht zich direct weer. Dat zou onder de juiste omstandigheden indruk maken, maar in dit geval hoogstens hoongelach opleveren: het zou ernstig detoneren met zijn maatpak. Hij onderdrukte een zenuwachtige grinnik. Concentreren! Blijf gefocust.

Voor hem doemde de deur naar de rest van zijn leven op. Hij kon rechtstreeks erop af, maar dan zou hij hem zien aankomen door de ruit. Hij maakte een scherpe bocht naar links en sloop de hoek om, en nog een hoek, en nog een hoek, tot hij bij de laatste hoek aankwam. Hij ademde diep in, rechtte zijn rug, trok zijn mondhoeken in het gareel en sloot zijn lippen zorgvuldig. Hij was nu een paar stappen verwijderd van de deur. Niets meer dan een muur scheidde hem nog van zijn noodlot.

Niet naar je voeten kijken. Niet aan je adamsappel pulken. Niet aan je mouwen frunniken. Niet te snel spreken. Niet haperen, niet twijfelen, niet grijnzen. Hij stootte zijn kin de lucht in, geen weg meer terug nu. Zo zelfverzekerd als mogelijk onder deze omstandigheden liep hij de hoek om, naar de deur toe, legde zijn hand op de klink. Shit. Eerst kloppen? Gewoon binnenstormen? Maar wat nu als er anderen binnen waren? Als hij in bespreking was? Dan zou hij niet zomaar zijn zegje kunnen doen. Shit. Paniek overviel hem, zijn adem stokte in zijn keel. Waarom had hij hier niet over nagedacht?

Ondertussen stond hij al secondenlang met zijn hand op de klink, zich omdraaien en weglopen zou zonder twijfel gemeen gegniffel onder zijn collega’s opleveren. ‘Doe iets!’ beet hij zichzelf in gedachten toe. Hij probeerde een combinatie van kloppen en de deur openen, wat een halfslachtig gerommel aan de klink opleverde dat alles behalve kalm en zelfverzekerd overkwam. Hij voelde hoe de moed hem in de schoenen zonk, en schoorvoetend ging hij de ruimte binnen. Verwoed probeerde hij zijn duizendmaal ingestudeerde woorden terug te halen achter de mantra die op dit moment zijn gedachten vulde. Shit. Shit. Shit. Shit. Hij voelde hoe zijn wangen warm en rood werden, de woorden waren nergens te vinden. 

"Kom je van het uitzicht genieten of heb je iets te melden?" Hij schrok op, keek in het intimiderende gezicht van zijn baas. "Nnn… ik… uh… jawe… nou uh, ik bedoel, ik kwam… ik wil… ik heb nagedacht en…" "Als je denkt zoals je spreekt dan heb je er een hoop tijd aan besteed, niet?" onderbrak zijn baas hem met een gemeen lachje. Nu! Zeg het gewoon! Wat heb je te verliezen! "Ik kwam alleen even vragen… of… er nog problemen met die order zijn geweest na vorige week." Shit. Shit. Shit. Dit ging niet goed. "Nee hoor, de tegenpartij accepteerde de hogere prijs. Niets aan de hand dus. Dat was het?" Nu! In gedachten duwde hij zichzelf in de rug, struikelde hij naar voren. Zeg het! "Ik… ik… nee, dat was het." Shit! Lafaard! "Prima dan, zorg je dat de invoeren voor drie uur zijn verwerkt? We hebben nog meer te doen vandaag." Hij knikte en schuifelde de deur uit. Teleurstelling vermengde zich met woede terwijl hij zich terug naar zijn bureau sleepte. Zijn ogen brandden, zijn blouse was doorweekt. Hij plofte op zijn stoel, staarde wezenloos naar zijn scherm. "Volgende week maandag ga je het écht doen!" beet hij zichzelf verbitterd toe, en slikte zijn tranen weg.

15 Reacties

Dit is dan het in extreme opgeschreven, maar zo ongeveer wel hoe het in mijn kop voelt waarom ik nog werk waar ik werk.. :(

Terwijl tientallen mensen zeggen dat ik er weg moet, en ik dat zelf ook vind. Mezelf zwaar over de kop werk (combi 40 uur + studie), heb ik ook nog niet de moed bij elkaar geraapt.

Raar dat sommige mensen zo’n impact op je kunnen hebben. Want niet al dit gedrag komt uit lafheid voort..

Even terug naar jouw verhaal. Het lollige was dat ik de hele tijd me zat te bedenken waar hij naar toe sloop..
De militair, op oorlogspad, een kerel die bij zijn vrouw weg wilt, en jawel daar kwam de baas om de hoek kijken. Maar gezien mijn persoonlijke herkenning (helaas), goed geraakt!

Geplaatst op 12 juni 2007 om 11:21

Realistisch en uit het dagelijks leven geplukt. Dit soort dingen gebeuren continu. Nu kan een baas ook wel erg imposant zijn, vooral als hij/zij 120 kilogram is en dreigt bovenop je te gaan zitten … :)

Geplaatst op 12 juni 2007 om 14:43

Wat gaattie doen, wat gaattie doen…oh wat een spannend verhaal! Prachtig!

Geplaatst op 12 juni 2007 om 15:52

Misschien moet hij een tijdje fantaseren over hoe snel, gemakkelijk en geruisloos hij zelf op de keien gesmeten zou worden als die baas van hem af wilde, in plaats dat hij van z’n baas af wil.

Geplaatst op 12 juni 2007 om 20:16

Ik dacht dat het om een jong katje ging dat voor het eerst een muisje ging vangen.
Ach gossie.

Geplaatst op 12 juni 2007 om 20:33

Wat wilde hij nou eigenlijk? Opslag vragen?

Geplaatst op 12 juni 2007 om 20:34

Haha, ik was tijdens het verhaal al druk aan het fantaseren wat de ontknoping zou kunnen zijn. Maar deze had ik niet bedacht.

Geplaatst op 12 juni 2007 om 23:09

Verschrikkelijk, zou de man wel fictief door elkaar willen rammelen .. En wat wilde hij nou zegen?! Arghhhhhhhh

:D

Geplaatst op 13 juni 2007 om 04:17

zo gaat het vaak, zeker met een autoritaire baas, daar zal de kneep wel zitten. Een vervolg hoeft niet, wel spannend zo om er een eigen invulling aan te geven! Knap werk Wenz!

OT: doe je nog mee met het collectief? Er ligt een aanschrijvertje op je te wachten. ik krijg geen reactie op de mails…:( Hoeft niet hoor, maar we hebben je er graag bij! ;) Laat je even iets horen?
groetjes
Plien

Geplaatst op 13 juni 2007 om 10:02

Klinkt extreem vertrouwd, vooral de schrik vooral, maar (schouderklopje aan mezelf), het is me wel gelukt om ontslag te nemen (en wonder de gevreesde “erge” reacties). Dus aan allen die met dit probleem worstelen, gewoon doen, de opluchting achteraf compenseert het wrange gevoel in de maag heel goed.
(I know, nu, achteraf, heb ik makkelijk praten – of het de colgende keer beter zal lukken zullen we dan wel zien)

Geplaatst op 13 juni 2007 om 12:41

Dan wacht ik maandag rustig af ;-)

Geplaatst op 13 juni 2007 om 13:44

Ik denk dat dit knulletje eindelijk voor zichzelf wilde opkomen. Niet iedere vorm van nieuwsgierigheid hoeft bevredigd te worden in een verhaal, Wenz doet het bijzonder kunstig ;)

Geplaatst op 13 juni 2007 om 14:30

Een beetje een schlemiel is hij wel hoor! Volgens mij moet iemand hem even een duwtje geven, met publiek durft ie vast niet meer weg te lopen..

Geplaatst op 13 juni 2007 om 22:23

Kijk, de volgende keer als hij weer naar zijn baas loopt, dan moet hij die persoon voorstellen hoe zijn baas op de WC zit.
Een baas zittend op de WC.
Kannie beter?
Ik denk ook aan zulke dingen als ik naar iemand toe moet waar ik bang voor ben en het helpt.

Geplaatst op 14 juni 2007 om 08:27

Ah, de toilet-truc Mieke! Die schijnt inderdaad goed te werken. :)

Martine, haha, een schlemiel! Wat een woord. :D En natuurlijk vindt hij het eng, met zijn karakter, die baas is ook erg intimiderend in zijn ogen. Gelukkig ben jij zo te horen een stuk zelfverzekerder. :D

Geplaatst op 14 juni 2007 om 14:52