*Ademtocht

Het was warm en zonnig en je liep een pas voor me, starend naar standjes vol boeken en het leek alsof het nooit meer maandag zou worden en mijn sigaret smaakte uitzonderlijk goed en ik had zojuist een nieuw truitje gekocht en je leek mijn beste vriend en ik wilde nooit, nooit meer wakker worden en ik kneep mijn ogen even dicht, heel hard, alsof ik daarmee de tijd kon stilzetten, en het leek te lukken, en het voelde alsof het lukte en het lukte.

En toch werd het avond, en werd het nacht, en werd het ochtend, en wat gisteren nog draaglijk leek bleek in de ochtend onoverkomelijk en ik sleepte me naar de keukentafel en ik staarde voor me uit en jij was er niet en het water leek als stroop aan de kook te raken en de krant had alleen slecht nieuws en de lucht was grauw en ik wist niets, totaal niets tegen mezelf te zeggen dat me uit de lethargie zou sleuren en de klok gaf een veel te vroeg uur aan, maar mijn sigaret smaakte nog prima, ook zonder glans deed de nicotine zijn werk.

Ik negeerde mezelf en ging douchen, ging ontbijten, ging doen wat er gedaan moest worden maar steeds opnieuw liep ik tegen mezelf aan en al struikelend probeerde ik de uren te overbruggen, deze dag aan elkaar te rijgen tot een doorsnee geheel, door de vloer aan te vegen met mijn gedachten en de was op te hangen met mijn venijn, ik zette de deur open tegen beter weten in en de zon nam een loopje met me en mijn mondhoeken daalden verder naarmate de ochtend vorderde en het leek me nergens, nergens op slaan om nog vreugde te herbergen en ik leek maar wat lamlendig in de marges van het leven te peuteren en toen wist ik dat ik aan de slag moest.

Ik greep me bij mijn haren en sleurde me naar mijn evenbeeld en ik probeerde boos te kijken en ik sprak mezelf vermanend toe maar het enige effect dat dit had was dat de spiegel besloeg en ik voelde me stompzinnig, ik liep weg en liet me op bed ploffen en probeerde mijn gedachten te ordenen en te begrijpen wat onbegrijpelijk was en ik hoopte een moment op verlossing maar niemand, absoluut niemand kwam me redden en dat leek me ook maar het beste en ik schoot in de lach en toen drong het tot me door; ik had graag kippenvel gekregen om het moment kracht bij te zetten maar mijn leven was geen film en er waren geen close-ups.

Opeens leek mijn bloed weer te stromen en leken mijn ogen weer te zien en leken mijn handen weer te voelen en een breekbare opgewektheid maakte zich van mij meester en ik stond op en liep de trap af en ik keek om me heen en ik zag weer waar ik was en waarom, en waar ik vandaan kwam en wat ik zoal had gedaan om te komen tot deze verrotte dag en hoe weinig er in een mensenleven nodig is om na een verdroomde nacht als een uitgehold schelpdier te ontwaken en hoe dat je geest kan ondermijnen.

Ik kneep mijn ogen dicht en ik begreep dat er iets fundamenteels aan mijn leven ontbrak en ik stak nog een sigaret op en die smaakte voortreffelijk nu ik wist dat het simpelweg rust was, dat al die tijd had ontbroken aan mijn bouwpakket, en ik zag de stapel papier voor me op tafel, en ik zag de wallen onder mijn ogen en ik zag de brokstukken van mijn leven en ik besloot appeltaart te eten en wat meer te leven en wat minder te razen, te duwen, te pushen in de hoop het leven te versnellen – het gaat toch niet verder vooruit dan het binnen de grenzen van de tijd kan gaan, ongeacht mijn inspanningen – en dat maakte me blij en ik belde je op en ik vertelde je dat gisteren zo leuk was en ik vertelde je dat vandaag wat minder was en ik vertelde je dat ik op je zou wachten en ik vertelde je dat morgen nog veel beter zou gaan zijn.

21 Reacties

Mooi beschreven, maar de link met de foto ontgaat me. Een uitlaatklep nodig? ;-)

Geplaatst op 5 juni 2007 om 13:24

Of, qua foto, meerdere opties maar slechts een staat er open?

In alle gekheid: dit is een oprecht stuk, uit het hart. mooi heb je de sprongen die de geest soms maakt gevangen in woorden.

Geplaatst op 5 juni 2007 om 13:33

*Gob geeft een mysterieuze wink vanaf een schoon toetsenbord ;) *

Geplaatst op 5 juni 2007 om 15:13

De foto is ondergeschikt. :) Maar vooruit: stoom afblazen, de machine een tandje lager zetten, niet alle kleppen tegelijk gebruiken, zoiets.

Haha mooi zo Gob, houden zo ditmaal. ;)

Geplaatst op 5 juni 2007 om 15:18

en ik voelde me bij het lezen, van vooral de eerste alinea, even net zo gelukkig als jij… (nu ik even genieten en vast houden)

Deze manier om het gehaaste, alsof je af en toe een sprintje moet trekken om je eigen leven bij te houden, werkt goed!

In alinea 1 voelt het bij mij als overwelmend geluk..dat je zelfs even wilt stilzetten om er extra van te genieten. mooi, en in de laatste voelt het juist aan als gehaast ongeduld, ongeduldig nog een sigaret..

Geplaatst op 5 juni 2007 om 15:59

Bijna ademloos gelezen in de onmogelijke traagheid. Maar het zal hopelijk nu al wel weer beter gaan Wenz.

Geplaatst op 5 juni 2007 om 19:49

Mijn redactrice vind het erg fout als iemand te lange zinnen schrijft zonder punt. Jij doet dit ook. Zal ik daar iets van zeggen: Ja, dat doe ik. Ik vind het namelijk geweldig. Laat ze zelf ook gewoon staan.

Ze zit nu vast met haar nagels in het bureaublad als ze dit leest.

Geplaatst op 5 juni 2007 om 21:56

Die en en en geeft mooi de drukte weer ^_^

Geplaatst op 5 juni 2007 om 22:50

Ik heb nog nooit zo’n mooie tabaksreclame gelezen =:~)

Geplaatst op 5 juni 2007 om 23:35

P.S. Ik reageer niet veel, maar ik lees alles.

Geplaatst op 5 juni 2007 om 23:36

Briljant. Negentig procent herkenning, de rest is een mooi groepje cherries on teh cake!

Geplaatst op 6 juni 2007 om 11:45

Ik word altijd erg druk van hele lange zinnen zonder punten en en en en .. even rust en appaltaart eten lijkt dan een xra goed idee (Hoewel, ik hou het maar bij een glaasje optimel en een stuk meloen)

Geplaatst op 6 juni 2007 om 16:16

Ademloos! Heerlijk tempo, heerlijk ritme, en wat kan mij het verdommmen dat die zinnen maar nooit ophouden.
Ik verlang zowat naar een ouderwetse kutdag. Zal ik aan de drank gaan en het lot een handje helpen?

Geplaatst op 6 juni 2007 om 22:16

Het is je weer gelukt, ik heb het verhaal in èèn keer gelezen en vandaag nog eens een keer.
Heel mooi.

Geplaatst op 7 juni 2007 om 07:55

Goed gedaan. Juist door die lange zinnen zit er een vette vaart in. Het heet ook ademtoch! Met zulke ademtochten rook je zeker niet zoveel ;). Sterke laatste allinea; dat ze het wel een beetje zegt, maar toch ook weer niet. Dat ontroert.

Geplaatst op 7 juni 2007 om 08:52

Ik las het weer helemaal verkeerd: “starend naar boeken vol standjes”… :P Later kwam ik weer in het verhaal.

Je hebt volgens mij zo’n periode gehad… Uiteindelijk een knoop doorgehakt en gegaan… Dit is het proces van ordenen, een besluit nemen, en genomen, nu ervaren. De dag van morgen zal mooier zijn!

Geplaatst op 7 juni 2007 om 12:27

Ha Fausto, inderdaad, de titel. :) Ik rook wel veel, maar ademen lukt nog prima. ;)

Ghahahaha BFD, het weekend nadert weer voor jou, zo te horen. :P :D Jij leest gewoon wat je wilt lezen. ;)

Hahaha Marijne en Erwin! :P :D

Ja, die lange zinnen vol ‘en’ versterkt het geheel. Min of meer toevallig ontstaan, maar achteraf blijkt het weer eens helemaal in het verhaal te kloppen. :)

Grinnik, Jack, je gaat verlangen naar een onvervalste kutdag? Hmmm, sorry? :D Ghahaha, nee ga maar niet aan de drank, die kutdagen komen vanzelf wel weer. :P

Geplaatst op 7 juni 2007 om 12:33

De therapeutische uitwerking van een eenvoudige appeltaart. ‘t Is me wat waard.

Geplaatst op 7 juni 2007 om 21:24

Complimenten voor opbouw, woordkeus, vorm en ritme (helemaal passend dat en-geratel). Wenz, wat ben je toch goed! Maar zeg NOOIT dat zo’n geniale tekst min of meer toevallig ontstaan is. Je bént niet toevallig.

Geplaatst op 8 juni 2007 om 19:55

Ik ben niet toevallig, maar de lange zinnen die de inhoud versterken ontstonden zonder mijn bewuste medeweten. :D Dat dat goed uitpakte, lijkt mij toch echt toeval. :P
Maar dank voor het compliment. :)

Geplaatst op 11 juni 2007 om 08:32

Het doet ook wel een beetje aan J.J. denken, die jij vast wel kent: Joyce hanteert de Stream of consciousness- ofwel interior monologue-techniek, een schrijfstijl die aspireert de gedachten van de personages op natuurgetrouwe wijze weer te geven.

Geplaatst op 11 juni 2007 om 20:47