*Typerend

Haar tante Pauline was, zo vertelde ze mij terwijl we op onze maaltijd wachtten, het type vrouw dat op exposities altijd een ellenlang gesprek met de galeriehouder stond te voeren (terwijl de overige gasten beleefd van doek naar doek schuifelden of zo veel mogelijk gratis hapjes probeerden te verorberen en ondertussen zo geïnteresseerd en geïnformeerd mogelijk probeerden te ogen) om achteraf altijd even enthousiast te zijn over ‘het initiatief’, ‘het vak’ en ‘het wereldje’ zonder ook maar één blik op de daadwerkelijke kunst of zelfs kunstenaar geworpen te hebben. "Ze is zelfs al eens tweemaal naar dezelfde expositie op verschillende locaties geweest, zonder dat ze het heeft gemerkt!" Ik hoopte dat het eten nog lang op zich zou laten wachten. Ik had haar tante Pauline nog nooit van mijn leven gezien, maar had nu al het idee haar te kunnen herkennen wanneer ze hier toevallig het restaurant in zou stappen.

Details, echte menselijke details, hoorde ik altijd graag. Al had je iemands fotoalbums, Curriculum Vitae en stamboom, dan nog kon iemand nooit zo dichtbij komen als wanneer je de dagelijkse kleine (on)hebbelijkheden van iemand kende. Over tante Pauline bleek gelukkig nog veel meer te vertellen. "Ze jaagt mijn oom elke zondag de voortuin in om de rozen en de coniferen bij te snoeien. Dat doet ze niet omdat ze graag een verzorgde voortuin heeft, maar zodat zij om het half uur naar buiten kan lopen en op aanzienlijk volume kan mededelen wat ze allemaal in huis heeft gedaan, de afgelopen minuten. Speciaal voor die zondagen trekt ze kookboeken uit de kast om haar ‘Provençaalse vruchtenvlaai’ wereldkundig te maken, poetst ze ‘die prachtige barokke spiegel die we nog van de graaf geschonken hebben gekregen’ en heeft altijd net die middag een van haar ‘belangrijke, invloedrijke vrienden’ gebeld." Ze gniffelde. "De buren vluchten hun huis in zodra ze haar voordeur horen klikken!" Ik grinnikte en vroeg haar een karakterschets van haar tante te geven.

"Ken je het slag mensen dat liever dood in een schouwburg gevonden wil worden dan levend op een braderie? Nou, zo dus, maar dan nog net iets erger. Ze zal nog liever haar hele maandloon aan een paar laarzen uitgeven om de rest van de maand ondefinieerbare troep uit decennia oude weckpotten uit haar kelder te moeten eten wanneer ze pas aan de kassa erachter komt dat het schoeisel absurd duur is, dan openlijk toe te geven de prijs aan de hoge kant te vinden. Ze is eens met een afgrijselijk dure, pompeuze, geborduurde versie van de Nachtwacht thuisgekomen terwijl ze eigenlijk op zoek was naar twee champagneglazen!" Haar ogen glinsterden toen ze haar verhaal vervolgde: "Om vervolgens het ding nog daadwerkelijk in de woonkamer te hangen ook! Alle meubels moesten herschikt worden om een complete wand vrij te krijgen!" Ze gierde het nu uit. "En ze blééf volhouden dat ze het prachtig vond! Tot ze eindelijk, na een half jaar, een excuus verzonnen had waar ze tot op de dag van vandaag bij blijft zweren: een aardbeving had het doek ‘s nachts van de muur geschud en dat was daardoor pardoes aan de hoek van de salontafel blijven haken en gescheurd!"

Obers zoefden af en aan, maar gelukkig liepen ze tot nu toe onze tafel nog voorbij. Ze was nu op dreef en vertelde enthousiast verder. "Tante Pauline beweert altijd dat ze vroeger voor al haar broers en zussen moest zorgen, en zodoende nooit haar secretaresse-opleiding af heeft kunnen maken. Ze pocht altijd hoe goed ze was in hoofdrekenen, en hoe onberispelijk ze eruit zag iedere dag, ondanks de vette vingers en vieze monden van haar jongere familieleden die ze schoon moest boenen, en hoe ver ze het had kunnen schoppen als ze maar niet al zo jong zoveel huishoudelijke taken had gekregen. Maar weet je, ik heb mijn oma er ooit eens naar gevraagd: ze keek me verbaasd aan alvorens te vertellen dat Pauline haar jeugd in een privé kostschool doorgebracht had waar ze nooit een vinger had hoeven uitsteken, tot de dag dat ze betrapt was met een jongeman op haar kamer en weggestuurd werd wegens ‘onzedelijk gedrag’." Ze keek me triomfantelijk aan. "Heerlijk toch, zo’n eigen waarheid?"

Ik wierp een blik op mijn horloge en zag dat er bijna een half uur voorbij was sinds we besteld hadden. Gehaast vroeg ik dan ook naar het uiterlijk van Pauline, wetende dat de conversatie stil zou vallen zodra het eten opgediend zou worden. "Tja, hoe kan ik dat het beste omschrijven?" Ze dacht even na. "Ze is wat gedrongen, niet echt dik. Ze heeft al sinds mensenheugenis een blonde boblijn die strak langs haar kaak valt en iedere twee weken wordt bijgeknipt. Haar make-up blijft beperkt tot een getinte dagcrème en wat mascara. Ze draagt meestal schoenen met een hak om wat groter en ranker te lijken. Wat haar kleding betreft: ze draagt nooit meer dan twee kleuren tegelijk, dat vind ze ‘zo typisch ordinair’, wat hilarisch is omdat ze met de regelmaat van de klok wel blouses met ruime inkijk en te korte rokken aantrekt. Haar zware boezem zakt altijd over haar buik wanneer ze in een fauteuil plaatsneemt en haar oren zijn wat te groot voor haar ronde gezicht. Het is een bijzonder mens, niet te evenaren!" besloot ze haar uitleg lachend.

"Ik ga nog even snel naar het toilet, bestel jij nog een fles wijn? Wel die dure hè, die is zo lekker." Ik knikte en keek haar na terwijl ze naar de toiletten wandelde. Nu pas zag ik dat ze een rode bh droeg, de achterkant van haar zwarte blouse was van een dun soort gaas gemaakt. Haar laarzen klikten op de stenen vloer, de hakken waren iets te hoog voor haar lengte. Op zich geen probleem, ware het niet dat haar heupen daardoor meer wiegden dan gezond was, wat bijna een uitgebreid zicht op haar flinke kont en dito slipje mogelijk maakte, door de hoge split in haar rok. Dat moest ik haar misschien toch eens zeggen. Haar halflange bruine haren wapperden heen en weer rond haar nek waardoor haar flaporen steeds om beurten te zien waren. Dat had wel iets ontwapenends. Ze verdween de hoek om, ik hield de dichtstbijzijnde ober staande en vroeg om meer rode wijn. Terwijl ik op haar terugkomst en onze bestelling wachtte, mijmerde ik ondertussen nog wat verder. Eigenlijk, bedacht ik me, moest ik haar eens naar haar moeder vragen.

15 Reacties

Je bedoelt toch niet de zuster van tante Pauline? Die altijd op iets te luide toon verhalen over anderen opdist en net de foute kleren draagt, die met die pronte boezem, waar de zwaartekracht steeds meer vat op krijgt en die iets te grote oren? Die toch niet, Wenz?

Geplaatst op 16 mei 2007 om 01:11

Ik ben dan wel weer nieuwsgierig wat ze over jou zou zeggen Wenz .. puur theoretisch dan natuurlijk ;)

Geplaatst op 16 mei 2007 om 04:07

Volgens mij is het andersom. Niet tante Pauline de fantast, die haar leven inkleurt.. maaruh moeders. Bestaat tante Pauline eigenlijk wel? Is zij niet het hersenspinsel om de jeugd van moeders op te leuken. Want volgens mij heeft het ik persoon tante Pauline nog nooit gezien. En het ik persoon heeft ook nooit bij oma na vraag gedaan over de jeugd van tante, maar was dat ook moeders.. hmmm..

Geplaatst op 16 mei 2007 om 10:07
Mick

Haha, ik krijg hier het “Hyacinth-gevoel van”
:D :D :D :D

Geplaatst op 16 mei 2007 om 10:20

‘Keeping up appearences’, maar vertel verder Wenz, zij met haar rode beha achter zwart gaas. Is ze ook een beetje Pauline?

Geplaatst op 16 mei 2007 om 11:28

Als ik de reacties zo lees, dan ben ik niet meer origineel als ik zeg dat Keeping Up Appearances (Schone Schijn, geloof ik in het Nederlands) even door mij heen zoefde.

Maar idd misschien moet je haar eens naar haar moeder vragen…En eens discussieren over hoe mensen omgaan met kritiek en wat haar standpunt daarop is… ;)

Geplaatst op 16 mei 2007 om 13:37

Straks als we zelflerende computers hebben, vinden die vast de zelfafkrakende tantes voor ons uit.
Gebreide versie van de Nachtwacht hahahahaha

Geplaatst op 17 mei 2007 om 14:46

Het blijft familie, nietwaar! Kostelijk verhaal. Vooral dat er een fles wijn doorheen gejaagd is voordat het eten er is ;-)

Geplaatst op 17 mei 2007 om 21:12

Een appel? Is die van Eva of van de boze stiefmoeder van sneeuwwitje? Of is dat hetzelfde?

Geplaatst op 18 mei 2007 om 01:14

Halverwege kreeg ik al het gevoel, dat niet tante Pauline beschreven werd, maar dat de vertelster zichzelf bedoelde.

Geplaatst op 18 mei 2007 om 08:21

Altijd gemakkelijk, jezelf belachelijk maken als zijnde een ander persoon… Mooi verhaal, ik moest er even voor gaan zitten :D

Geplaatst op 18 mei 2007 om 08:52

ahum ik heb geen tante Pauline, wel een moeder die zo heet, maar die is zwartbruin! en zelf mag ik de naam ook dragen, als alternatief dan! ;)

Geplaatst op 18 mei 2007 om 23:12

Mieke! Wat fijn je weer te lezen. *beterschapsknuff*

@Iedereen: ik reageer morgen, nu even te druk. :)

Geplaatst op 20 mei 2007 om 11:14

Waarmee Wenz? ;)

Het lijkt net of hier mijn tante Anna beschreven is. Was ik haar bijna vergeten, krijg je dit.:S

Geplaatst op 20 mei 2007 om 12:03

Hahaha Martine, ja die ja! Ken je haar? ;)

Grinnik, Fausto, de appel valt niet ver van de boom en de andere foto: de pot verwijt de ketel… :)

Ja dus Marius, zij is meer dan een beetje zoals haar tante. :)

Ghahahaha Cin, ik wil het niet weten geloof ik. :P

Jack, ik vond hem zelf ook wel geslaagd. Alleen het idee al, een gebreide versie daarvan, werkt op mijn lachspieren. ;) :D

BFD, ja je moet er even voor gaan zitten, maar met een fles wijn erbij is het zo voorbij, zoals GdeB ook al opmerkte. ;)

Geplaatst op 21 mei 2007 om 16:15