*Tweestrijd

Al jaren komt een jongeman tijdschriften en kranten kopen in onze winkel. Hij is ‘een rare’. Hij heeft, zover wij kunnen beoordelen, weinig (sociale) capaciteiten en reageert daardoor vaak ongepast, ongemakkelijk of zelfs irritant en misplaatst. Hij stinkt altijd naar iets waarmee hij werkt: ongedefinieerd maar penetrant en zijn handen zijn nooit schoon. Hij fietst waarschijnlijk na zijn dienst vaak even langs de boekhandel. Ook vandaag staat hij buiten tussen de kranten te neuzen zodra hij zijn fiets, zoals altijd, tegen de etalageruit op slot gezet heeft…

~~~
Twee agenten naderen, van beide seksen één. Ze lopen recht op de jongen af, die ondertussen de krant doorpluist. De agent neemt het woord: "Jongeman. Wanneer wij je zeggen af te stappen moet je niet snel van ons weg fietsen, dat is niet echt netjes." De jongen knikt ongeïnteresseerd, zijn ogen nog op de krant gericht. De agente zwijgt in alle talen en staat er afwachtend naast. "Wil je me aankijken wanneer ik tegen je praat? Dit is ook onbeschoft namelijk." Ik zie hoe de jongen even opkijkt, om dan nonchalant weer in de krant te duiken. Dat valt niet echt goed bij de agent. "Je krijgt een boete voor fietsen in een voetgangersgebied. Heb je een identiteitsbewijs bij je?" De jongen schudt bijna onmerkbaar zijn hoofd. "Wat is je naam?" De jongen zwijgt. "Heb je iets anders bij je waar je naam op staat? Een rijbewijs? Een pinpas?" De jongen schudt driemaal nee, kijkt even om zich heen, laat dan zijn blik weer op de krant rusten, alsof hij een statement wil maken. Waarom zegt hij zijn naam niet gewoon? Hij lijkt duidelijk zin te hebben de politie op de kast te jagen, waar hij dan ook prima in lijkt te slagen. De agent begint nu echt kwaad te worden. "Je naam en adres!" Ik kijk vanachter de toonbank naar buiten, mijn blik kruist de blik van de jongen. Hij grijnst naar me.

Er staat een dame aan de kassa en ik reken haar spullen af. Wanneer ik de klant een prettige middag heb gewenst, draai ik me weer om en kijk naar buiten. Blijkbaar bleef de jongen weigeren mee te werken, want de agent is bezig hem handboeien om te doen onder de boze, begeleidende woorden "Als je het liever op deze manier hebt, geen probleem hoor!" Dan vraagt hij hem in welke broekzak de fietssleutel zit. De jongen staat nu met zijn rug naar mij toe gedraaid en ik kan niet horen wat hij zegt. De agent daarentegen wel, en hij begint nu bijna te schreeuwen. "Kijk, het is heel simpel: jouw handen zitten op je rug. Of je zegt me nu waar je fietssleutel is en ik pak hem uit je zak om je fiets mee te kunnen nemen, of je blijft moeilijk doen en we laten je fiets gewoon hier staan." Ik begin me af te vragen waarom de jongen niet gewoon normaal mee wilde werken, dan had hij nu niet zo te kijk gestaan midden op straat. Blijkbaar wil hij graag stoer doen, of heeft hij iets te verbergen. De agenten nemen hem mee, ruw aan hem trekkend terwijl hij nors, stug en ongeïnteresseerd blijft doen. Ik hoop dat de jongen snel tot inkeer zal komen op het bureau en gewoon zijn gegevens zal geven, anders is hij echt stom bezig…

~~~
Twee agenten naderen, van beide seksen één. Ze lopen recht op de jongen
af, die ondertussen de krant doorpluist. De agent neemt het woord:
"Jongeman. Wanneer wij je zeggen af te stappen moet je niet snel van
ons weg fietsen, dat is niet echt netjes." De jongen knikt ongemakkelijk, zijn ogen zenuwachtig op de krant gericht. De agente zwijgt
in alle talen maar staat wel fier naast haar collega. "Wil je me
aankijken wanneer ik tegen je praat? Dit is ook onbeschoft namelijk."
Ik zie hoe de jongen even opkijkt, vertwijfeld, onzeker, om dan weer naar de krant in zijn handen te staren. Precies zoals hij zich ook altijd gedraagt wanneer hij aan de kassa komt afrekenen. Dat valt niet echt goed bij de agent, die om onduidelijke redenen een testosteronstrijd is begonnen. "Je krijgt een boete
voor fietsen in een voetgangersgebied. Heb je een identiteitsbewijs bij
je?" bast hij imponerend. De jongen schudt bijna onmerkbaar zijn hoofd, waarschijnlijk afwegend hoe hij nu moet reageren en of hij nu echt een boete gaat krijgen. Terwijl hij nog nadenkt doet de agent er een schepje bovenop: "Wat is je naam?!" De
jongen lijkt totaal niet op zijn gemak, maar de agent geeft hem geen tijd een weerwoord te formuleren. "Heb je iets anders bij je waar je naam op staat? Een
rijbewijs? Een pinpas?" De jongen schudt driemaal nee, kijkt wat angstig om
zich heen alsof hij verwacht dat dit een slechte grap is en er ieder moment iemand met een camera tevoorschijn springt, begint dan de krant op te vouwen om deze terug te leggen. Hij lijkt
duidelijk van zijn apropos door deze plotse ruzie. De agent heeft zichzelf nu aardig opgefokt.
"Je naam en adres!" Ik kijk vanachter de toonbank naar buiten, mijn
blik kruist de blik van de jongen. Hij glimlacht ongemakkelijk naar me, schaamt zich waarschijnlijk dat wij dit kunnen zien en horen.

Er staat een dame aan de kassa en ik reken haar spullen af. Wanneer ik
de klant een prettige middag heb gewenst, draai ik me weer om en kijk
naar buiten. Blijkbaar heeft de agent echt een kort lontje,hij is namelijk bezig de jongen ostentatief handboeien om te doen."Als je het liever op deze manier hebt, geen probleem hoor!"
Dan beveelt hij hem te zeggen in welke broekzak de fietssleutel zit. De jongen
staat nu met zijn rug naar mij toe gedraaid en ik kan niet horen wat hij
zegt, maar ik denk dat de agent naar zijn broekzakken graait, waar hij natuurlijk niet echt van gediend is of zelfs van schrikt. De agent begint nu bijna te schreeuwen.
"Kijk, het is heel simpel: jouw handen zitten op je rug. Of je zegt me
nu waar je fietssleutel is en ik pak hem uit je zak om je fiets mee
te kunnen nemen, of je blijft moeilijk doen en we laten je fiets gewoon
hier staan." Ik begin me af te vragen waarom de agent zo buiten proporties van zich laat spreken terwijl de jongen tegenover hem duidelijk geïntimideerd is.
Blijkbaar wil hij graag stoer doen, of heeft hij iets te vereffenen. De jongen wordt ruw meegetrokken richting politiewagen. Ik hoop dat de agent snel tot inkeer zal komen
op het bureau en zal kalmeren, anders is hij echt
stom bezig…

23 Reacties

Dit verbaast me niks van jou, maar dat hoeft ook niet. :)

Geplaatst op 3 mei 2007 om 18:31

leuk dit tweeluik uit verschillende perspectieven. Het laat goed zien hoe je met kleine woorden iets een totaal andere toon en sfeer kunt geven. Goed gedaan Wenz!

Geplaatst op 3 mei 2007 om 19:51

Grappig, variant op “Terrorists” of “Freedom fighters”, of het gaat er niet om wat je zegt maar hoe je het zegt.

Geplaatst op 3 mei 2007 om 20:40

Die agenten ook van tegenwoordig !

Geplaatst op 3 mei 2007 om 21:04

Mooi Wenz. Erg mooi, om te lezen hoe snel 2 compleet verschillende verhalen van een situatie ontstaan. Mooi zodra je je realiseert dat de niet-objectiviteit van de toeschouwer de toedracht bepaalt.
Daarnaast nog erg boeiend geschreven.. ik hou hier wel van!

Geplaatst op 3 mei 2007 om 21:19

Ik dacht (ook)(alweer) aan een film: Lola rennt, maar dan anders. Daar wijkt het verhaal steeds iets af, hier is dat qua beeld hetzelfde maar door een andere ‘achtergrondmuziek’ beleven we als kijkers de tweede (meer waarheidgetrouwe?) versie totaal anders.

Geplaatst op 3 mei 2007 om 22:26

Uiteindelijk was het gewoon een filmopname natuurlijk, eenmaal om de hoekverdwenen riep de director ‘cut’ en ging iedereen gezellig koffie drinken in de trailor ;)

Geplaatst op 4 mei 2007 om 04:01

Leuk.:)

Geplaatst op 4 mei 2007 om 08:53

daarom is een ooggetuigeverslag lastig om mee om te gaan, de blik vanuit de referentie van de gadeslager is altijd gekleurd! Goed om dit middels twee perspectieven duidelijk te maken!
fijn weekend Wenz!
cu!

Geplaatst op 4 mei 2007 om 09:21

Interessant schrijfsel. Is dit fictie of echt gebeurd?

Geplaatst op 4 mei 2007 om 09:41

Echt gebeurd. Ik zat zelf in tweestrijd hoe ik het nu moest opvatten, vandaar dat ik beide versies heb opgeschreven. :)

Dus Epi, ik weet niet welke versie meer voor de hand ligt, ik kon werkelijk niet inschatten hoe ik het moest interpreteren.

Geplaatst op 4 mei 2007 om 09:44

Misschien ligt de objectieve waarheid er nog ergens tussenin?

Geplaatst op 4 mei 2007 om 09:46

Ik denk dat er niet eens een objectieve waarheid is. :) Maar het verloop zal sowieso ertussenin gelegen hebben ja. Ik denk dat ik het die jongen wel kan vragen als hij weer komt, maar die zal ook een gekleurde versie geven dus dan nog weet ik het niet. :D

Geplaatst op 4 mei 2007 om 09:49
Mick

Scherp neergezet. Het zet je eens temeer aan het denken hoe dingen/gebeurtenissen kunnen worden gekleurd door (eigen) interpretatie.

Geplaatst op 4 mei 2007 om 10:30

Er is sprake van invoering van een speciale pas voor autisten, te tonen in dit soort situaties, zodat misverstanden met het gezag voorkomen kunnen worden. In Engeland bestaat hij al. Aan de ene kant misschien stigmatiserend, aan de andere kant gewoon praktisch.
Daar moest ik aan denken, toen ik dit las. Zal wel beroepsdeformatie zijn…

Geplaatst op 4 mei 2007 om 10:57

*Leest het verhaal, beide verhalen, twee keer, kijkt weg van het scherm. Gluurt nog een keer naar een paar zinnen, kijkt weer weg, de andere kant op. Roert koffie, leest de reacties, schuift heen en weer in stoel, roert nog een keer de koffie al wegkijkend terwijl de koffie niet voor een tweede of derde keer geroerd hoeft te worden. Werpt ondertussen een paar snelle blikken op het scherm, neemt een slok, zet het kopje neer en de hand gaat bijna automatisch naar de muis. Van de muis gaat de hand naar het toetsenbord, alwaar de ander al ligt. Nog een paar vluchtige blikken naar het scherm, dan weer starend naar het toetsenbord met daarop inmiddels twee handen. Kijkt links van het toetsenbord, kijkt rechts van het toetsenbord. Besluit niet te reageren en het wellicht later nog een keer te lezen.*

Geplaatst op 4 mei 2007 om 11:55

*struikelt over het woordje ‘ostentatief’* En het eerste wat IK dacht bij het lezen was: Wat nou als die jongen doofstom is ofzo? Dan schaam je je achteraf ook goed kapot als agent .

Geplaatst op 4 mei 2007 om 12:08

en hoeveel versies zal een rechter moeten horen voordat hij/zij recht kan spreken.

Geplaatst op 4 mei 2007 om 12:12

Hahaha Carol. :D

Nee martine, het is geen autist. Er bestaan ook mensen die gewoon erg beperkt zijn in hun intelligentie en daarom onaangepast overkomen. Hij is er zo een, gok ik. Niet lullig bedoeld, maar dan schat je misschien beter in wie hij is.
Maar los daarvan, weer even terug naar jouw associatie: Ja, moeilijk. Misschien dat Felix hierop wil reageren? Hij zei hier laatst autist te zijn, wie kan nu beter beoordelen of zo’n pas een goed idee is of juist niet dan hij?

Hahaha ja Wen, ook alweer zo’n goeie associatie. Stel je voor, dan sta je ook wel dom te kijken inderdaad, achteraf. :)

Klopt Mick, zo is het met alle voorvallen. Zelfs je geheugen kleurt de boel iedere keer als je ergens aan denkt.

Inderdaad Fride, bijna onmogelijk.

Geplaatst op 4 mei 2007 om 16:36

Interessant te merken dat de eerste versie zich niet goed laat verdringen door de tweede; wanneer de toon eenmaal gezet is, is het moeilijk er een andere melodie van te maken (goh, wat een originele beeldspraak…)

Geplaatst op 4 mei 2007 om 22:37

Ik herken de ervaring van Daedalus. En door een aangeboren afkeer van de politie en fascinatie voor het anders dan gewone lees ik in de eerste versie in gedachte eigenlijk de tweede. Interessant; dat je van een getuigenis al direct een ‘eigen’ subjectieve versie maakt.

Geplaatst op 5 mei 2007 om 10:11

Er zijn al verscheidene gezichtspunten naar voren gekomen en van de twee mogelijke waarnemingen lijkt me de tweede het dichtst bij de realiteit. Een jongen met beperkte mogelijkheden, in een eigen leefwereld, kan dit soort confrontaties niet hanteren. Van het optreden van de agenten in beide versies ben ik niet ‘stuk’.

Geplaatst op 5 mei 2007 om 19:04

Wauw. Wat goed.

Geplaatst op 10 mei 2007 om 12:20