*Voort

Haar witte jurk hing in de modder, maar het kon haar niet schelen.

Ze liep al zo lang, dat ze zich niet meer kon herinneren wanneer ze aan de reis was begonnen. Was het een maand geleden? Een jaar geleden? Ze had gewoon op een dag haar ene voet voor haar andere gezet en was niet meer gestopt. Zelfs niet toen ze bij de stadsgrachten aangekomen was. Zelfs niet toen ze voorbij de landsgrens was geraakt. Zelfs niet toen de mensen om haar heen er heel anders uit begonnen te zien dan ze gewend was. Zelfs niet toen ze niet meer wist waar ze vandaan kwam.

Ze was simpelweg blijven lopen. Soms sliep ze, soms at ze, maar meestal liep ze. Haar benen leken onvermoeibaar, haar blik oneindig, haar beweging doelbewust. Haar haren wapperden in de wind, kropen langs haar nek in de regen, sprongen rond haar hoofd in de zon. Haar huid gloeide van de inspanning, een dun laagje zweet op haar armen. Haar lippen losjes tot een glimlach gekruld, haar ademhaling volledig in harmonie met haar voetstappen.

Haar voeten raakten verharde wegen: door stoffige steden, langs drukke verkeerspunten, tussen haastige mensen. Haar voeten raakten landweggetjes: uitgestrekte velden om haar heen, af en toe een fietser of een konijn, zand tussen haar tenen. Dan weer raakten haar voeten de bospaden: omringd door hoge bomen, wilde struiken, allerlei grote en kleine beesten passerend. Af en toe raakten haar voeten het harde, natte zand langs de kust: kleine, krakende schelpen, het grauwe, verharde zeewier, een zoute golf over haar wreef zo nu en dan.

Ze wist niet meer precies waarom ze besloten had nooit meer stil te staan. Dat was ook niet belangrijk. De nachten konden soms zwaar zijn, koud en rillerig vervolgde ze haar weg. De brandende zon in de zomermaanden liet haar vingers opzwellen en maakte haar lichaam loom. Maar toch bleef ze voorwaarts gaan. Dag na dag. Zo ook vandaag. De hele dag had het pijpenstelen geregend, de lucht was grauw geweest en in de wijde omtrek was niemand te bekennen. De buien waren gestopt, de zon deed een voorzichtige poging vanachter wat sluierbewolking om haar doorweekte lichaam weer te drogen. Maar de paden waren nog drassig, zompig.

Ze zakte af en toe weg met een voet, haar witte jurk hing in de modder, maar het kon haar niet schelen. Ze ging vooruit. Vooruit! Hoe heerlijk. Ze stond stil, heel even maar, een moment. Ze probeerde te bedenken of er nog iets ontbrak, of ze een doel zou moeten hebben. Of ze ergens naar op weg zou moeten zijn. Of ze iets meer moest willen dan dit lopen.
Ze kon niets bedenken.

De zon brak door.
Ze wandelde verder.

23 Reacties

mooie zomer gedachte, niet meer stil blijven staan, blijven lopen en dan het doorbreken van de zon. Ik vind het mooi Wenz :)

Geplaatst op 27 april 2007 om 20:32

Het leest als een roadmovie (en dat bedoel ik postief).
Wat een dapppere vrouw, ik benijd haar. Haar doel is de reis en niet een onbekende of onbereikbare bestemming.
Tijdens een fietsvakantie durf ik dat ook aan, daarbuiten niet (soms tot mijn eigen spijt).
*gaat verder met de vakantieplanning*

Geplaatst op 27 april 2007 om 20:41
Mick

Mooi!

Geplaatst op 27 april 2007 om 21:51

Kun jij gedachten lezen? Ik heb er wel eens aan gedacht. Gewoon te blijven rijden (in dit geval), zonder doel overal en nergens heen.

Geplaatst op 27 april 2007 om 21:56

Doet me denken aan de film Paris Texas van Wim Wenders. ‘and he just kept on walking’. Allen loopt hij door de woestijnen van West Amerika in plaats van tussen de lieve weidebloempjes.

Geplaatst op 27 april 2007 om 22:44

Ik zag de foto en moest toen zo aan kruidenshampooreclame denken dat het verhaal niet erg meer doordrong :) Sowry!

Geplaatst op 28 april 2007 om 04:07

Hahahah Cin, ja plaatjes zoeken heeft zo zijn beperkingen. Ik had de achterkant van een jurk met blote voeten eronder in gedachten, maar vergeet het maar: niet te vinden. :D

-edit/ Zo klopt de sfeer in ieder geval beter. No more shampoo. :)-

Paris Texas? Zegt me niets. Soort cowboy (… woestijnen…texas…)? :D

Haha Eep, fietsend blijven doorgaan is al heel wat hoor! Vakantieplan maar lekker. :)

Geplaatst op 28 april 2007 om 07:15

Zo gaan we allemaal onze weg.
Als we een weg gevonden hebben die ons bevalt, lopen we en lopen alsmaar door.
Ook zij zal eens tot stilstand komen en op dat moment niet meer weten waarheen ze moet gaan.
Dan moet ook zij dus weer een nieuwe weg zoeken waar ze verder lopen kan.

Geplaatst op 28 april 2007 om 07:57

Grappig, ik zie hier een aantal reacties die betrekking hebben op film. Je ziet inderdaad beelden voor je bij dit verhaal. Sterker, op een filmvakantie heb ik ooit (27 jaar geleden!)met een groep een filmpje gemaakt dat hier beschreven lijkt te worden. Wonderlijk, het is blijkbaar een thema dat tot de verbeelding spreekt. Mooi uitgewerkt ook.

Geplaatst op 28 april 2007 om 10:33

Heeft iemand op dit log dat ook wel eens met de trein: gewoon blijven zitten en kijken waar je uitkomt? (ehm…dit geld dan waarschijnlijk meer in internationale treinen dan in de normale stoptrein :P )

Geplaatst op 28 april 2007 om 11:06

Het is vloeiend van toon, het klinkt naar schoonheid, maar ook naar onkwetsbaarheid, onaanraakbaarheid.

Geplaatst op 28 april 2007 om 12:00

Yeah, i know that feeling, Yo heeft gelijk. Ik dacht met mijn ‘roadmovie’ ook aan ‘Paris, Texas’, en aan een (eventueel nog te maken) film van Werner Hertzog, die heeft ook iets met wandelen.
In Texas ligt ook een Paris Wenz, vandaar de titel. Misschien herken je Ry Cooders slide gitaar in dit stukje film. De soundtrack werd wereldberoemd en de film een geweldige filmhuishit. Over hoofdpersoon Travis las ik: De weg van Travis lijkt nergens heen te gaan, wat achteraf gezien in werkelijkheid ook zo was. Bij het begin van het filmen bleek het verhaal namelijk nog niet af te zijn en was nog niet duidelijk hoe het zou eindigen. Kortom, die film MOET je echt gaan zien.

Ja GobboE, ik heb zoiets altijd met langsrijdende goederentreinen op station Arnhem. Dat ik mee ren als ze zachtjes langsrollen en dan tussen twee wagons ‘aan boord’ spring en zo meelift naar Italië, Bulgarije of wat dan ook.
Een internationale passagierstrein is me te luxe, en bovendien zet de conducteur je er met een fiks boete zo weer uit. Op mijn manier reis je gratis. Mm, toch eens proberen.

Ja! Fijne foto. :)

Geplaatst op 28 april 2007 om 12:44

@Wenz: oew, mooie foto nu! Of euh, die eerste was ook mooi maar met geheel andere sfeerimpressie tot gevolg ja ;)

Geplaatst op 29 april 2007 om 05:21

Ja, je had helemaal gelijk Cin. Deze is beter. :)

Inderdaad Mieke, dat lukt haar wel denk ik. :)

Mooie mix toch, Marius? :)

Ha Aargh! Wat grappig. Ja, ik denk dat het een soort universeel symbool is, vooruitgang, vooruitgaan, doorgaan.

Ja Gob, zoals Eep ook al zegt: dat is herkenbaar. Al is Eeps versie inderdaad goedkoper. :P Dank voor de link Eep, ik had er nog nooit van gehoord. De sfeer is wel lekker, verlaten, afwachtend, alle tijd van de wereld. Ik zal hem eens gaan zien. :)

Geplaatst op 29 april 2007 om 08:02

Interessant gegeven. Je zou er een mooie videoclip van kunnen maken. Eerste zin is een mooi begin, alleen klopt het niet helemaal. Ik zou voor ‘hing’ een ander woord zoeken. ‘Hing’ associeer ik eerder met iets dat stil is, terwijl de anekdote feitelijk over beweging gaat. De eerste alinea zou ik schrappen. Je hanteert het schrijfprincipe “show, don’t tell” goed genoeg. De inhoud van de eerste alinea blijkt uit de rest van de tekst, dat hoef je niet expliciet te benoemen. Nog een ding: Ik heb als lezer iets meer behoefte om te weten hoe ‘ze’ er uitziet. De ‘witte jurk’ vind ik spannend (zou het een trouwjurk zijn?), maar ik denk dat de tekst spannender wordt als het beeld van de vrouw sterkers is. Sorry dat ik me er mee bemoei, ik kon het niet laten. Ik vind het gegeven erg intrigerend (ken je het sprookje van het meisje met de rode schoentjes?). Dat ze aan het eind toch nog even stil staat en een overpeinzing heeft vind ik erg beelden en prachtig. Een prettige onderbreking van het loop-ritme.

Geplaatst op 29 april 2007 om 11:30

Haha Fausto, be my guest hoor. :)

Ja, hing zou misschien eerder ‘sleepte’ moeten zijn. Maar sleepte klinkt zo zwaar, zo tergend, en hing is wat luchtiger. Maar het klopt niet echt, inderdaad.

De eerste alinea vond ik vooral bestaansrecht hebben om de laatste zin ervan, die maakt de sfeer duidelijk, zet de kaders voor de beeldvorming. De rest is overbodig ja, maar wel een mooie aanloop naar de laatste zin. :)

Ik schep er juist plezier in om de karakters in deze logjes vaak onuitgelegd te laten, wat uiterlijk betreft. Laat iedereen hun eigen beeld vormen, je weet dat ze haren heeft, en een jurk, en al heel lang loopt, en meer hoef je niet te weten, verhaalsgewijs. Dat is heel persoonlijk, maar ik houd ervan om iedereen zijn eigen gezicht te laten creëeren bij een personage. Dat is het grote voordeel van lezen t.o.v. een film kijken: het zijn je eigen beelden.

Ja, dat stilstaan aan het eind was me nog niet eens zo bewust opgevallen, maar dat breekt het geheel natuurlijk wel. :) Het meisje met de rode schoentjes… er daagt me iets, maar niet genoeg geloof ik. :)

Geplaatst op 29 april 2007 om 13:04

ik ben het met Fausto eens, ontzettend prettig dat er naast de oe’s en oh’s en mooi! gericht opbouwende kritiek wordt gegeven. Daar kom je verder mee, het doet niets af aan je prachtige manier van schrijven. Het show don’t tell principe is uitermate goed toegepast, ik zag haar ahw lopen!

Geplaatst op 29 april 2007 om 13:57

Klopt, alleen oe’s en ah’s is lang niet alles. :) Gelukkig heb ik een persoonlijke zelfopgeworpen spellingcorrector, twee inhoudelijke nalezers en een hele troep loglezers die mij er hopelijk op wijzen wanneer ik ergens een steek laat vallen. :) Natuurlijk is het aan mij wat ik met de kritiek doe, en is het vaak persoonlijk hoe je een verhaal schrijft, maar ik sla het in ieder geval op voor komende verhalen en ben meestal blij als iemand me iets kan bijleren, of duidelijk maken, of wat dan ook.

Toch, bij de vraag de dame hierboven uitgebreider te beschrijven blijf ik eigenwijs. :) Maar dat is meer ieders persoonlijke stijl dan iets anders denk ik. Wanneer ik zo vaag ben dat mensen me niet eens meer kunnen volgen terwijl dat wel de bedoeling is dan gaat het fout natuurlijk. :D

Geplaatst op 29 april 2007 om 20:07
Jackie*

tuurlijk Wenz, mijn instemming met Fausto betrof enkel de opmerking over de eerste alinea, mijn inziens wordt het krachtiger door weglating. (hoor wie het zegt, ik heb een kritische nalezer op de achtergrond die mij ook met dit soort opbouwende kritiek om de oren slaat!) En zelfs dat blijft een persoonlijke keuze, ik houd eigenlijk wel van lekker eigenwijs, zo ben ik ook! ;)

Geplaatst op 29 april 2007 om 21:06

In het kader van beschrijvend/beeldend zie ik haar helemaal voor me, de passen zetten en lopen. Eenzaam en niet eenzaam, verdwaasd, bijna een zombie, geleefd door het leven en alles doorstaan. Gaan om door te gaan, omdat het dat nu eenmaal is. Toch heeft ze een keuze gemaakt, om te lopen…

Vanuit een ander perspectief lees ik dit als de maatschappij, hoe mensen leven. Ze lopen, blijven doorgaan. Doorgaan om door te gaan, repeterend, niet meer stil staan. En waarom, oh, omdat je door moet gaan. Mensen die zich laten leven door de grote menigte, doen wat een ieder van zich verwacht, zonder bezieling. Ja, bezieling, dromen, doelen, glinsterende ogen, stilstaan en genieten van kleine dingen, hoge bergen, liefde.

Ergens wandelt ze over het pad des doods, naar haar einde… Al is haar geest al gestorven…

Geplaatst op 1 mei 2007 om 12:18

Het deed mij in een flits denken aan Forrest Gump, die op een dag zomaar begint te rennen en daar drie jaar mee doorgaat, door de prachtigste landschappen =:~)
En ik dacht ook meteen aan een trouwjurk: dat ze de kerk uit is gelopen en niet meer ophield met lopen, verder gaan, alles achter zich latend.

Geplaatst op 1 mei 2007 om 21:03

Hee BFD, dat vind ik een mooie interpretatie, die tweede! Zo had ik het zelf nog niet eens bekeken. :)

Ha ja Marijne, dat hoorde ik al eerder, de Forrest Gump link. :) Weggevlucht van het altaar… naughty girl. ;)

Grinnik jackie*, eigenwijs is lekker, op z’n tijd. :D

Geplaatst op 1 mei 2007 om 22:04

Prachtig!
Het is in de comments geloof ik al gezegd, maar het doet mij (ook) denken aan de film Paris, Texas.

Geplaatst op 1 mei 2007 om 22:45