*Klein groot nieuws

Tussen de enorme paginavullende artikelen over de jongeman die 32 mensen heeft doodgeschoten op de Virginia Tech Universiteit stond afgelopen donderdag dit berichtje. Alsof het niets was.

Ik zat in de trein terwijl ik onderstaand nieuws las en was werkelijk ontroerd. Zou ik deze afweging hebben kunnen maken? Zou mijn instinct te rennen voor mijn leven te onderdrukken zijn, ten behoeve van een klaslokaal jonge mensen? Onthult dit bericht eigenlijk niet zo veel meer moois dan honderden schutters op deze wereld aan schade kunnen aanrichten?

Ik probeer me de laatste momenten van Liviu voor te stellen. De plotse paniek die uitbreekt, de chaos, de angst. Iedereen die voor de dood vlucht, pogingen doet de kogels van de doorgeslagen puber te ontwijken. Daar nadert hij het klaslokaal. Men ziet hem aan komen stampen, een afwezige blik in zijn ogen, een wapen in zijn handen.

En dan?

Dan staat een 76-jarige man op.

Een man die de holocaust heeft overleefd. Een man die waarschijnlijk in een seconde de oprechte afweging maakt tussen zijn eigen leven en dat van vele anderen. Hij haast zich naar de deur, omklemt de klink met alle kracht die hij bezit, en sommeert zijn leerlingen te vluchten via het raam. Terwijl hij de tegendruk al voelt blijft hij met zijn gewicht de deur barricaderen, wetende dat er een grote kans bestaat dat dit zijn laatste seconden zullen zijn. Wetende dat zijn vrouw ook weet wat oorlog is, wat lijden is, wat iedereen zou moeten doen in zo’n geval. Vertrouwende dat zijn vrouw  het zal begrijpen. Afscheid nemend, zich op het ergste voorbereidend, voelt hij dat hij het gaat verliezen.

De deur opent.
Schoten klinken.
Een menslievende man sterft.

En ik zit in de trein met kippenvel en een brok in mijn keel.

Ik vind dit oprecht bijzonder. En tegelijkertijd zou ik willen dat dit niet bijzonder was, dat iedereen een potentiële held is, dat we tijdens dit soort rampen kunnen vertrouwen op elkaar, dat iedereen deze rol op zich zou durven nemen, deze afweging zou durven maken, oprecht onbaatzuchtig zou durven zijn, simpelweg om erger te voorkomen. Om vele levens te redden.
Mijn diepste respect voor professor Liviu Librescu.

17 Reacties

Helemaal mee eens! Ik las het ook in de krant en vond het bijzonder indrukwekkend. Ik kan me niet goed voorstellen hoe dat is gegaan.. waaschijnlijk hadden ze de schoten al wel gehoord, en doordat er waarschijnlijk maar weinig tijd was ‘moest’ deze leraar proberen zoveel mogelijk ‘tijd te rekken’. Erg knap; ik weet niet of ik dat ook zou durven.

Geplaatst op 22 april 2007 om 08:23

Wenz, ik weet niet wat ik zou doen, je kunt nu wel zeggen ik doe het zo of zo, maar we waren nog niet in deze situatie.
Ik vind deze man een hele grote held en ik heb ook zitten lezen met een brok in mijn keel.
Het is waar, iedereen zou van deze man een schijfje af moeten snijden, maar we denken toch in de eerste instantie aan ons eigen hachie.
Het is jammer dat we nooit te weten komen wat zijn laatste gedachten waren.

Geplaatst op 22 april 2007 om 08:44

Ik las het ook op den vroege ochtend. Vond het een bijzonder verhaal. Een held!

Geplaatst op 22 april 2007 om 10:50

Heb het ook gelezen.
We verspillen we onze energie. Grote verhalen over de gebeurtenis en die schutter, en dat videotestament dat laat zien waar een eenling allemaal in verstrikt kan raken. Fifteen minutes of being Jesus, o.i.d.
Misschien moeten we proberen in te leven in deze man. Lastig. Hij is 76, heeft een hoop meegemaakt. Hij zag waarschijnlijk in dat hij er sowieso aan was, en had de tegenwoordigheid van geest om te beseffen dat hij een aantal van zijn studenten kon redden.
De wereld heeft meer van dit soort mensen nodig.

Geplaatst op 22 april 2007 om 11:20

Toen ik het soortgelijke stukje in mijn krant over die man las dacht ik er ook over na en raakte ook ontroerd. Maar ik las daarna verder: “Librescu was de professor met de meeste publicaties in de geschiedenis van de Tech Universiteit, aldus zijn familie.” En toen ging ik daar heel erg over nadenken.

Geplaatst op 22 april 2007 om 12:20

Hoe bedoel je dat Epi? Lijkt me wel iets om trots op te zijn. (no flame intended hoor, ondanks dat het misschien bot overkomt in schrift. :) )

Geplaatst op 22 april 2007 om 15:00

Ik heb het bericht eveneens gelezen, uitgeknipt en bewaar het hier, hoewel het een monument lijkt dat je in elkaar kunt frommelen omdat het van papier is of zoals het tussen alle paperassen verdwijnt of onvindbaar wordt, bijna zoals in de werkelijkheid lieve Wenz, en Liviu Librescu sprong in de bres voor al die mensen die dit niet zouden wagen. Het is denk ik eveneens bijzonder dat de Roemeense overheid – lang niet de eerste in de rij van fatsoenlijk bestuur – dit gebaar maakte, maar bovenal deze zichzelf gevende vriend.

Geplaatst op 22 april 2007 om 22:27

Het is bijzonder te horen over dergelijk heldhaftig gedrag en het roept steeds de vraag op wat je zelf zou doen. Dat weet je pas wanneer je in een dergelijke situatie terecht bent gekomen, waarnaar toch niemand uitkijkt. Ik vraag me eigenlijk af in hoeverre gedrag in dit soort situaties voortkomt uit een afweging van de voors en de tegens; misschien is het eerder zo dat je handelt ondanks jezelf.
Overigens is het interessant te bedenken wat hier nu eigenlijk het effect lijkt te zijn van de toevoeging ‘dat hij de holocaust overleefde’. Mochten we zijn heldhaftige daad daardoor juist niet van hem verwachten, of maakte het die juist voor de hand liggend? Of heeft het er eigenlijk niets mee te maken?

Naar ik gehoord heb werd hij door de deur heen doodgeschoten; hij was dus sterker dan de moordenaar.

Geplaatst op 22 april 2007 om 23:22

@ Jos en eventuele anderen: natuurlijk mag die familie daar trots op zijn. Maar ik vond het vreemd dat ik vanuit familiekant alleen dát las en niets over de bedroefheid, het karakter van hun vermoordde familielid of dat het zo’n goede man was. Alleen zo’n snoeverig regeltje. Ook het feit dat Roemenië er als de kippen bij was om die man een postume onderscheiding toe te kennen lijkt me niet helemaal vrij van eigenbelang. Daar kwam nog bij dat ik behalve in min of meer gelijkwaardige korte stukjes als bovenstaand geen enkele getuige had gehoord/gelezen over de gebeurtenissen in dat lokaal. Niet dat ik aan het (wreed beëindigde) bestaan van Librescu ging twijfelen, maar door die familiezin weer down to earth vroeg ik me wel af of het echt zo ging als het er staat. We zien nu eenmaal graag echte helden, en als ze er niet zijn is “de pers” niet te beroerd ze te creëren.
Inmiddels liet Wenz me dit stuk lezen en blijkt hij volkomen terecht een held te zijn.
En wellicht had die familie een veel uitgebreider commentaar gegeven maar heeft mijn krant (evenals andere nieuwsbronnen) daar een vreemde selectie uit gemaakt.

Geplaatst op 22 april 2007 om 23:37

Dae, ik bedoelde ermee dat iemand die honderduizend vijanden en wreedheden overleefd heeft aan één schutter uiteindelijk zijn leven laat.

@iedereen: ja. :)

Geplaatst op 23 april 2007 om 00:02

Klein groot nieuws, ik vond het groots nieuws! De voorstelling die jij omschrijft flitste ook al helemaal door mijn hoofd, al verschilde het hier en daar op detail niveau. Geweldig wat die man heeft gedaan :D

Geplaatst op 23 april 2007 om 08:23

Ik had dit nog niet gehoord…maar je hebt gelijk. Ipv angst prediken hadden ze dit bericht VEEL meer aandacht meoten geven. Dat verdiende deze heer.

Geplaatst op 23 april 2007 om 09:54

Daarom juist BFD, het was klein nieuws in de krant maar groot nieuws wat mij betreft.

Ja Gob, mee eens. :)

Geplaatst op 23 april 2007 om 09:57

Een bijzonder mens moet dat zijn geweest, ze zullen hem daar erg missen.

Geplaatst op 23 april 2007 om 11:20

Een verhaal dat groter had mogen zijn…

Geplaatst op 23 april 2007 om 12:13

Woorden schieten tekort om deze man recht te doen. Het verhaal had niet groter gehoeven, in zekere zin hadden veel details weggelaten kunnen worden en beperkt tot het volgende: een hoogleraar van 76 heeft zijn studenten het leven gered.
Dat in 20 punts grootte in het midden van een hagelwitte lege voorpagina. Elk detail doet er eigenlijk aan af, doet af aan de onzelfzuchtigheid, de opoffering, de pure gedachte die er achter zijn keuze stak. Al was de man conciërge geweest, of decaan, of een eeuwige student, dat moet niet uitmaken. Ik snap dat de nabestaanden deze details wereldkundig wilden maken, en ik heb daar alle begrip voor, maar het is zo jammer dat er meer verteld moet worden dan: vandaag redde iemand de levens van anderen door het zijne te geven.

Geplaatst op 23 april 2007 om 21:07

Hoewel ook ik wel kon huilen toen ik het in de krant las, deel ik Epi’s gedachtengang wel enigzins vermoed ik. Er is namelijk best kans dat de man totaal niet heeft nagedacht maar gewoon is gaan handelen. Niet eens stil heeft gestaan bij de kans dat hij het niet zou overleven. Maakt hem niet minder held maar idd is het vaak zo dat de toeschouwer er meer in ziet dan daadwerkelijk is gedacht. de meeste helden blijken totaal ondoordacht uit reactie te handelen.

Maakt het niet minder triest en de man zeker niet minder geweldig dat hij zo heeft gehandeld.

Geplaatst op 24 april 2007 om 04:19