*Niet-echt-ex

Het is zo’n typische niks-ochtend. Ik voel me een beetje futloos, maar niet genoeg om niets te doen. Een beetje vrolijk, maar niet genoeg om een feestje te bouwen. Een beetje lui, maar niet genoeg om de dag hangend door te brengen. Een beetje geil, maar niet genoeg om ernaar te handelen. Een beetje opgefokt, maar niet genoeg om me gestrest te voelen. Een beetje onverzorgd, maar niet genoeg om een opvijzeldag te houden. Een beetje chagrijnig, maar niet genoeg om eraan toe te geven. Het lijkt een onvervalste beetjes-dag te worden dus.

Na een ontspannende douchebeurt en wat gesurft te hebben op het wereldwijde web neem ik toch maar de stofzuiger ter hand. Dat helpt, wanneer de kamer schoon is, lijk ik zelfs wat aan energie gewonnen te hebben. De zon schijnt, ik besluit naar buiten te gaan. Even overweeg ik een zomers truitje aan te trekken, maar uit angst een uur later met geen enkele outfit tevreden te zijn laat ik simpelweg mijn dikke trui aan en trek de deur achter me dicht. Ik loop de spoorwegovergang over en zie dat het op het kruispunt uitzonderlijk druk is. Ik wandel iets verder en steek daar de straat over, tussen de traag vooruit gaande auto’s door, tot aan de vluchtheuvel halverwege de weg.

Terwijl ik sta te wachten voel ik hoe iemand zacht een hand op mijn onderrug legt. Wanneer ik een blik naast me werp, kijk ik in een gelaat dat ik al tijden vergeten was. We grijnzen naar elkaar. “Ik wist wel dat jij het was! Lang niet gezien zeg, hoe is het nu?” Wat zeg je tegen iemand die je een handvol jaren niet gezien hebt? “Goed hoor, en hoe is het met jou?” Hij zet een voet op de grond maar blijft op het zadel van zijn fiets zitten. Voor en achter ons rijdt het verkeer rustig verder. “Waarom is het hier zo druk?” Hij weet het mysterie op te lossen: “Ze hebben verderop de weg afgesloten omdat ze die aan het herstructureren zijn.” Ik knik, en een vrouw in de stilstaande auto voor ons ook. “Wat doe je nu?” Terwijl ik vertel dat ik al jaren in een boekhandel werk zuigt het verleden me een moment terug in de tijd.

Nina was verliefd op hem, maar hij op mij. Achter die beide feiten kwam ik veel te laat. Terwijl zij nooit iets gezegd had of had laten blijken, was ik blind voor zijn avances. Tot de dag dat hij zijn gevoelens onder woorden bracht dacht ik me gezellig onder vrienden te begeven wanneer we in de kroeg rond de flipperkast stonden. Ik vond hem mooi. Onbewust maak je van iedere persoon in je leven een soort blauwdruk: is het relatiemateriaal of niet? Zijn opleiding beviel me, zijn flippermanie beduidend minder. Hij had al vaker gevraagd of Nina en ik eens naar een competitiedag wilden komen kijken, maar het vooruitzicht tientallen mensen verbeten op een flipperkast te zien hameren stond me niet echt aan.

Toch had ik wel iets met hem. Was het de manier waarop hij iedereen opvrolijkte wanneer hij binnenkwam? Zijn onbezorgdheid die op mij oversloeg? Of simpelweg zijn leuke voorkomen? Ik weet het niet meer. Wat ik wel weet, is dat we op een avond bij mij thuis belandden en met elkaar zoenden en praatten. De dag erna brak de hel los. Nina was furieus dat ik het object van haar begeerte voor haar neus had weggekaapt. Ik was me van geen kwaad bewust en voelde me vooral trots niet meteen de eerste nacht in bed te zijn beland met hem. Zij was onvermurwbaar en vond dat ik geen goede vriendin was wanneer ik ‘met hem door zou gaan’.

Ik sprak er met hem over en hij zei wel door te hebben dat Nina iets van hem wilde, maar vertelde me absoluut niet op haar te vallen. Hij zag dan ook het probleem niet: zelfs wanneer ik niet bestaan zou hebben, had hij er niet over gepiekerd een relatie met haar te beginnen. Leg dat maar eens aan je beste vriendin uit. Terwijl om de paar auto’s een bestuurder gebaart dat we over mogen steken zonder dat we van dat aanbod gebruik maken vertelt hij nu in dezelfde stad als ik te wonen, en leraar kunstzinnige vorming te zijn. Hij vraagt of ik ‘ex-drummer’ al gezien heb, ik hield toch van Brusselmans? Hij zegt verbaasd te zijn mij hier nog aan te treffen, met mijn verhuisdrang. Ik lach en moet hem gelijk geven. Ik zeg hem dat ik inderdaad over verhuizen nadenk, maar voel niet de behoefte toe te lichten hoe de vork precies in de steel zit.

Terwijl we verdere pogingen doen de afgelopen vijf jaar in tien minuten samen te vatten dwalen mijn gedachten weer af. Er is een hiaat. Ik heb geen idee meer hoe en waarom ons verhaal nooit een vervolg heeft gekregen. Ik herinner me vaag dat hij nog aanstuurde op een voortzetting van wat we begonnen waren; daarnaast mijn gevoel geen problemen te willen veroorzaken tussen Nina en mij om een jongen die toch niet de man van mijn dromen was. Maar op welke manier precies ik het toentertijd afgekapt heb, is me een raadsel. Wel weet ik dat we nog een tijdje contact hebben gehouden via msn, maar ook dat verwaterde na verloop van tijd. Terwijl hij op de vluchtheuvel staat uit te leggen waar hij nu precies woont zie ik dat zijn gezicht nog hetzelfde is, zijn mimiek en lach nog steeds ervoor zorgen dat ik me vrolijk voel.

Hij blijkt drie straten van mij vandaan te wonen, en zegt dat ik maar eens langs moet komen om bij te kletsen. “Er zijn meerdere ingangen, maar ik woon links aan de zijkant op nummer 83. Ach, er is toch maar één naambordje met mijn achternaam.” Hij kijkt me aan en schiet in de lach. “Weet je mijn achternaam nog?” Ik denk na en moet ook lachen. “Oeps.” Er komt om onverklaarbare redenen een beeld van een hand kleingeld in me op, maar zijn achternaam blijft me een raadsel. Hij grinnikt, zegt quasi beledigd “Pennings!” en voegt eraan toe dat zijn emailadres nog hetzelfde is als toen.

Een moment overweeg ik het contact weer op te pakken, dan voel ik dat ik daar eigenlijk geen behoefte aan heb. Hoe aanlokkelijk het ook kan voelen om die oude gezelligheid terug te willen halen, je weet toch dat het nooit meer zal zijn zoals het was. Dat ik niet meer ben wie ik was. Ik onderdruk de neiging te vragen of hij nog steeds flippert, ik wil het antwoord niet weten. We steken over wanneer me te binnen schiet dat hij de laatste keer dat we elkaar online spraken in een depressie zat omdat hij zijn toenmalige ex terug wilde.

Ook daar besluit ik niets over te vragen. Het is goed zo. Terwijl ik zijn vrolijke blik in me opneem, nemen we afscheid. Ik ga rechtdoor, hij slaat af. Ik kijk hem nog even na wanneer hij terug mijn herinneringen in fietst, glimlach om hoe we ooit waren en prijs me gelukkig met hoe mijn leven nu is, ondanks alles. Dankzij alles. Dan loop ik door, pak mijn telefoon en sms mijn vriend. Ik wandel de straat uit en constateer dat het nog steeds een beetjes-dag is. Nu met wat extra beetjes: een beetje lentegevoel, maar niet genoeg om te huppelen; een beetje weemoed, maar niet genoeg om terug te verlangen; een beetje uitbundig, maar niet genoeg om impulsief te worden; een beetje gevonden, maar niet genoeg om hervonden te willen worden. Het is goed zoals het is. Het is een beetje zomer.

38 Reacties

Ik heb dit graag gelezen. Heel mooi, hoe je op subtiele wijze je gevoelens in woorden vangt.

Geplaatst op 17 april 2007 om 13:46

Wenz, weer een geweldige log. Soms is het leuk mensen uit je verleden te treffen, even te zien en dan denk je.. Ja, het is goed zo! Dat herken ik zeker in veel opzichten. En de drama, Nina, hij, jij. Dat is even een flashback, gedachten aan eerder. Nu is het al een beetje zomer, ja eigenlijk goed.

Ik moest wel lachen om je beetje beetje dag. Op dat chagrijnig na herken ik het zeker!!!

Voor nu, geniet van het beetje zomer en je leven zoals het nu is…
Liefs

Geplaatst op 17 april 2007 om 14:53

Een niet zo’n beetje mooi en echt logje =:~)

Geplaatst op 17 april 2007 om 15:59

Het zou een scène in GTST kunnen zijn.

Geplaatst op 17 april 2007 om 19:13

Nou zeg Roer, je kunt ook gewoon zeggen dat je het niet mooi vindt. Zo grof hoef je nu ook weer niet te zijn. :’(

Ja BFD, die beetje beetjesdagen zijn zo slecht nog niet hè? :) Ik geniet, thanks. :)

Geplaatst op 17 april 2007 om 19:16

Mooi logje hoor, het voelt echt, het is echt. Het lijkt zeker geen GTST, hoewel ik daar al 25000 afleveringen van heb gemist.

Geplaatst op 17 april 2007 om 21:30

Heerlijk hoe jij gevoelens en gedachten zo treffend verwoordt, hoe je scènes heel levendig in beeld brengt en hoe je ook van de schijnbaar eenvoudige zaken toch telkens weer iets bijzonders weet te maken. Prachtige log, ik werd er meer dan een beetje warm van.

Geplaatst op 17 april 2007 om 21:32

heel mooi, ja idd: het is goed zo.

Geplaatst op 17 april 2007 om 22:13

Als het al verfilmd is/gaat worden dan als kwaliteitssoap (of is dat een contradictio in terminus?).
En inderdaad inderdaad, soms zijn dingen echt voorbij. Het zal ook niet voor niks zijn dat het contact verwaterde.
Hahaha, die ‘hand kleingeld’. :)

Geplaatst op 17 april 2007 om 22:41

@Wenz: het was als compliment bedoeld hoor. uuuuh, hoe lul ik mij hieruit? Nou, dat je dus echt heel levensecht schrijft, je ziet en voelt het gebeuren – je schrijft eigenlijk een complete scène. Alle elementen om hem na te spelen, zitten erin! Genoeg zo? Ff denken hoor…. Nou, ik moest dus ook aan GTST denken door het gegeven van zo’n halve ex die dan ineens opduikt, het gegeven dat de een het vriendje van de ander al dan niet vermeend inpikt enzovoort. Zo bedoel ik het dus meer. Dus echt als een heel GROOT compliment. Tjonge.

P.S. Reik je yad eno wat bluswater aan?

Geplaatst op 17 april 2007 om 22:54

Enne… staat op die tweede foto een beetje vriend?

Geplaatst op 18 april 2007 om 02:14

Joh, ik zou het hemd van zijn lijf gevraagd hebben. Om daarna ook niet meer langs te gaan maar toch. Kan me zelden beheersen in aanvallen van nieuwsgierigheid, ook niet een beetje ;)

Geplaatst op 18 april 2007 om 04:21

Hahahaha Martine, de TWEEDE foto is er een vol flipperkasten. :D Je bedoelde vast de 4e? Nee, dat is ook gewoon een afbeelding van internet, maar die niet-echt-ex heeft ook zo’n tunneltje in zijn oor en blonde bakkebaarden, vandaar. :)

Yad, dan voel ik me meer dan een beetje gevleid je zo warm te hebben kunnen maken. :) Namens Roer: wat bluswater. :)

Hahahaha Jack, that makes two of us.

Ja Eep, dat is een contradictio in terminus, als je het mij vraagt. :D

Ghahahaha Cin, houd je toch eens een beetje in! :P ;)

Haha Roer, een dappere poging je eruit te lullen. Wat die flashback betreft, met dat inpikken enzo heb je wel gelijk, dat riekt naar goedkope intriges. :D Maar zo ging het. Het is dus eerder levensecht dan soapmateriaal. :P :D

Geplaatst op 18 april 2007 om 07:18

@Wenz: veel soapmateriaal is helaas uit het leven gegrepen.

Geplaatst op 18 april 2007 om 08:05

Maar dan wel meestal uitvergroot of in het absurde getrokken. En daar zit nu net de moeilijkheid: dit log vergelijken met GTST voelt als een aanklacht, goedkope sensatie: Een soort Story onder de EOS’sen. Zoiets. :D

Geplaatst op 18 april 2007 om 08:08

@Wenz: hoe kan ik het je me ooit doen vergeven?

Geplaatst op 18 april 2007 om 08:44

Oh geen zorgen Roer. Vereeuwigd worden in een van je verhalen, een gulle storting op mijn bankrekening en/of dat heerlijke Cote d’Or pure chocolade ijs doneren dan wel op je knieën uitleggen dat de woordkeuze ongelukkig was en we praten nergens meer over. :P ;) :D

Geplaatst op 18 april 2007 om 09:29

@Wenz: waar kan ik het ijs laten afleveren?

Geplaatst op 18 april 2007 om 10:12

Hahahaha bij Residentie Wenz natuurlijk. :D

Geplaatst op 18 april 2007 om 10:17

@Wenz: ik weet dat je gezegend bent met een enorm verbeeldingsvermogen, maar sensaties als Cote d’Or chocolade-ijs (puur) moet je irl ervaren. Mail me het adres van Residentie Wenz, anders kan ik er alleen maar over schrijven. En zeg nu zelf: een paar pixels die lettertjes vormen op een beeldscherm zijn toch van een heel andere orde dan een tongstreling van Cote d’Or chocolade-ijs (puur).

Geplaatst op 18 april 2007 om 12:04

Mens, ga nou nog wat met je schrijven doen of niet? Echt, heb het in 1 keer doorgelezen.. Je manier van schrijven is helemaal geweldig.. Hier alvast 1 fan! :))) xXx

Geplaatst op 18 april 2007 om 13:23

Ja exact!
Wenz! Ik ben zo blij om dit te lezen…je zult nu wel al met vraagtekens zitten over waarom ik zo blij ben.

Een korte verklaring:
iets soortgelijks heb ik ook meegemaakt. En vrijwel iedereen uit mijn omgeving verklaarde mij voor gek toen ik zei dat ik geen contact meer hoefde: want het was voorbij. Ex. Afgelopen. Wat was geweest zal niet terugkomen en je komt alleen maar in vreemde, soms pijnlijke en meestal minder gezellige situaties terecht.
De band je je had kan niet gered worden…
maar in mijn omgeving zijn veel mensen die toch vinden dat ex-en (en overige vrienden die eigenlijk al lang uit elkaar zijn gegroeid) toch oeverloos met elkaar moeten om blijven gaan…vanwege het verleden (wat dus m.i voorbij is), of omdat je elkaar goed kent of wat dan ook. Maar juist de reden dat je elkaar goed kende kan de reden zijn dat het nu niet meer goed gaat…en wat zou een evt nieuwe vriend/vriendin zeggen als je met een batteljon ex-en aan komt zetten?

Kortom: dank Wenz :)

Geplaatst op 18 april 2007 om 13:51

Ik stond op het punt hier over te steken naar de Bergweg, maar ik was aan het lezen en nam de tijd, precies de tijd van een beetje oponthoud. Mooi Wenz.

Geplaatst op 18 april 2007 om 13:53

Ik heb op de begrafenis van mijn moeder een ex getroffen die ik niet weer terug herkende.
Hij mij ook niet.
Zou het kunnen zijn dat ik oud word:))

Geplaatst op 18 april 2007 om 14:56

Haha Mieke, als jullie beiden elkaar niet herkenden, hoe kwamen jullie dan erachter dat jullie het waren? :) Enne, je wordt niet oud, je verleden wordt alleen uitgebreider. ;)

Ha Anke, thanks. :) *doet happydance om eerste officiële fan* :D

“precies de tijd van een beetje oponthoud” -> Mooi Marius, wat een eer je te kunnen verlaten (als in verlaat laten komen natuurlijk!). :)

Ja Gob, je hebt helemaal gelijk. Ik heb in mijn vriendenkring wel een stel exen zitten hoor, maar ik ben het met je eens dat over het algemeen vriendschappen en exliefdesomgangen niet per definitie tot in het oneindige bestaan hoeven blijven. Als iets op is, is het op. En ja, inderdaad, soms is het gewoon goed zo. En zal contact behouden/ opnieuw opzoeken alleen maar afdoen aan je herinneringen en in het dagelijks leven eerder een ballast dan een vreugde zijn.

Geplaatst op 18 april 2007 om 19:44
Niemand

‘Het is een beetje zomer.’

Leuk. :) Zulke verhalen maken een beetje vrolijk. Zo van: het is goed zo, ook al is niet alles goed zo. Of zo.
Het is goed dat niet alles goed is. Of zo. Nou ja, ik ben onduidelijk en mijn zusje en moeder maken hier achter me ruzie dus ik kan niet zo goed nadenken nu. Dus een betere redenering kan ik er niet van maken. Met dank aan een puberzusje. ;)

Geplaatst op 18 april 2007 om 19:47

oude koeien kunnen flink stinken, soms kun je ze beter in de sloot laten. Ik snap je neiging, blij dat je op tijd verstandig werd!

Geplaatst op 18 april 2007 om 20:43

@Wenz: tsss, niets inhouden maar bevrediging zoeken! ;)

Geplaatst op 19 april 2007 om 04:55

Ik dacht dat hij een verpleger was van het rusthuis waar mijn moeder gewoond had, dus stelde ik mij voor.
Hallo ik ben Mieke en hij hallo ik ben Cor(met achternaam)
Toen wisten we het allebei.
Het was wel raar hoor.

Geplaatst op 19 april 2007 om 09:04

Ja, dat zijn mooie momenten. Waarop je je realiseert, dat je niet altijd terug hoeft te gaan in de tijd, alleen omdat je iemand ooit kende. Prachtig geschreven weer, Wenz.

Geplaatst op 19 april 2007 om 09:51

Herkenbaar en mooi onder woorden gebracht ^_^

Geplaatst op 19 april 2007 om 10:35

Overigens Wenz:
gefeliciteerd! :D(ik doe dit op goed gelukt, t.a.v je log van een tijdje geleden) ;)

Geplaatst op 19 april 2007 om 19:40

Tsja. Ook ik heb laatst iets soortelijks meegemaakt en dezelfde conclusie getrokken.
Sommige betrekkingen zijn tijd- of plaatsgebonden, en moet je vooral niet verplaatsen.

Geplaatst op 19 april 2007 om 21:02

Te vroeg Gob. :P

Geplaatst op 19 april 2007 om 23:50

maandag toch?

Geplaatst op 21 april 2007 om 04:14

Nope. Te vroeg Cin. :D

Geplaatst op 21 april 2007 om 08:39

Dan dinsdag! :)

Geplaatst op 21 april 2007 om 11:04

Bingo! :P

Geplaatst op 21 april 2007 om 16:01