*Nauwgezet

Het is al ver na middernacht. Behalve het kleine spotje in de hoek van de kamer brandt er geen licht. Voor haar op tafel liggen vellen papier. Wat begon als netjes georganiseerde stapels werd gaandeweg een wirwar van witte vellen, half afgemaakte aantekeningen, proppen vol inktvlekken en uitgewaaierde, gekreukelde papierhopen. Ze zucht diep. Een opgejaagd gevoel mengt zich tussen chaotische gedachten en zijsprongen, gelardeerd met  het overheersende gevoel niet te weten wat de juiste keuze is, wat wijsheid is, wat perspectief biedt.

Ze voelt hoe een druk achter haar pupillen zich langzaam opbouwt, klaar om binnen afzienbare tijd via haar ooghoeken te exploderen.  Dit heeft geen zin. Ze leunt achterover in haar stoel, forceert haar schouders omlaag en probeert diep uit te ademen. Ze wrijft in haar vermoeide ogen en duwt met haar vingertoppen tegen haar voorhoofd. Terwijl ze een verse hap lucht neemt, laat ze haar handen op de tafel voor haar rusten: de palmen naar boven gericht, de vingers licht gekromd. Ze moet een plan maken, want deze aanpak werkt overduidelijk niet.

Haast wezenloos staart ze voor zich uit. Geen enkele zinnige gedachte dringt zich aan haar op, geen lumineus idee dat alles helder maakt, geen geniale inval die alles overzichtelijk maakt. ‘Vertrouwen’ denkt ze opeens. Ze glimlacht. Ja, makkelijker gezegd dan gedaan. Wanneer ze het moeilijk had in het verleden vertelde haar moeder haar keer op keer met rustige stem dat ze vertrouwen moest hebben. Dat ze tot nu toe alles in haar leven steeds weer had overleefd, dat wanneer ze een stapje terug deed om alles simpelweg te overzien zonder erin te willen duiken, het vanzelf duidelijk zou worden.

Laat dat nu juist het moeilijkste zijn: vertrouwen in jezelf hebben terwijl alles erop wijst dat je geen idee hebt waar je mee bezig bent! Ze werpt een blik op de ravage voor haar op tafel en voelt hoe de moed alweer in haar schoenen zinkt. Uit balorigheid en radeloosheid steekt ze haar tong uit naar de rotzooi. Waar te beginnen? Ze sluit haar ogen een moment, ademt door haar neus in, probeert de vlaag rust weer te pakken te krijgen die al uren geleden vervlogen leek te zijn.

Dwars door haar poging heen merkt ze opeens een schijnsel op. Haar oogleden lijken plots roder op te lichten, haar handpalmen voelen warmer. Ze opent haar ogen en ziet hoe iets dat het best te omschrijven is als een balletje licht, bestaande uit meerdere kleuren, binnen de vingers van haar handen lijkt te groeien. De bal wordt groter terwijl ze er verbaasd naar kijkt. Instinctief sluit ze haar handen om het object, voelt hoe het blijft groeien, tot haar greep losser moet, haar vingers van elkaar moeten wijken.

In haar handen ligt de gloeiende bal, die nu meer en meer op een miniatuurversie van de aarde begint te lijken, maar dan veel feller verlicht. Daar ziet ze de blauwe oceanen, en de grote bruine vlakten, de groene stroken. Ze draait het ding voorzichtig rond, ziet hoe de kleuren intenser worden. Vanuit een bepaald punt begint nu een torentje van licht te groeien. Haar mond zakt een stukje open terwijl ze kijkt naar de trillende massa. Het torentje neemt gestaag de vorm van een piepklein mensje aan: armpjes en beentjes, een klein lijfje, een hoofdje en zelfs voetjes. Dan breekt er een glimlach door op het gezicht van dit minimensje, en een brede baan van licht schijnt vanuit haar keel.

Het mensje maakt zich los van de bol en komt geruisloos op de tafel neer. Het trekt voorzichtig haar vingers verder van elkaar waardoor al snel haar handen plat op tafel liggen en het mensje de bal van haar handen kan rollen, bovenop de wirwar van papieren voor haar. Het kijkt om en grijnst nogmaals een bundel licht naar haar, zet zich dan schrap en begint de bol over haar aantekeningen te rollen. Het hupt en duwt, het tolt en rolt, het lijkt te lezen wat er op haar bladen staat, het lijkt te weten wat te doen. Voorzichtig maar overtuigd werkt het systematisch al haar aantekeningen af, steeds de bol afwisselend eroverheen rollend en eromheen sturend.

Binnen een paar minuten lichten er duidelijk een aantal regels op van haar aantekeningen, terwijl de rest wel haast donkerder lijkt. Bijna trots draait het mensje zich om naar haar en lacht de mond weer wijd open terwijl het de armpjes spreidt. Vertwijfeld kijkt ze het miniatuurtje een moment aan, dan pakt ze voorzichtig een aantal van de heldere aantekeningen op. Terwijl ze begint te lezen duwt het wezentje de bal weer richting de rand van de tafel, tot vlak voor haar, tussen haar armen in. Daar blijft het rustig staan wachten tot ze alle aantekeningen heeft doorgenomen.

Hoe meer ze leest, hoe overzichtelijker haar krabbels voor haar worden. Het was geen onzin wat ze schreef, het was simpelweg teveel. De regels die het minimensje voor haar eruit gelicht heeft vormen een samenhangend geheel. Verbaasd probeert ze te begrijpen wat er zojuist gebeurd is. Haar welzijn schuilt niet in de mogelijkheden, maar in het beperken daarvan? Dat wat ze wil, kan alleen wanneer ze eerst en vooral andere dingen niet wil? Ruimte bij de gratie van een kader? Ze slikt, voelt hoe de onrust uit haar lijf verdwijnt en probeert een voorzichtige glimlach. Daar leek het wezentje op gewacht te hebben. Met één beweging mikt het de bal in haar mond, en springt er zelf achteraan.

Even schrikt ze, dan voelt ze hoe de warmte op haar tong zich door haar ledematen begint te verspreiden. Via haar voorhoofd en nek voelt ze haar armen opwarmen, haar buik ontspannen en haar benen tot rust komen. Door haar aders ziet ze hoe een gele gloed banen trekt en zo iedere vezel uit haar lichaam met elkaar verbindt. Er loopt een rilling langs haar ruggengraat en haar tenen tintelen. Ze pakt de vellen papier op, maakt er nette stapels van, sorteert alles. Ze gooit de gekreukte en overbodige vellen op de vloer en houdt een kleine stapel fel verlichte woorden over. Ze grijpt haar pen en begint te schrijven.

18 Reacties

mooi, zo’n muze…

Geplaatst op 13 april 2007 om 14:28

Zo’n iemandje mag hier ook wel even langskomen om me verder te helpen bij de 37 papers die ik moet schrijven…

Geplaatst op 13 april 2007 om 20:07

Fantastisch zeg, wat een verbeeldingskracht. En wat een mooi resultaat uiteindelijk.
Die zogenaamde onbegrensde mogelijkheden, het is een verwarrende term. Betekent het inderdaad niet gewoon dat je door de bomen het bos niet ziet, dat je niet ziet (nog niet ziet) wat bullshit is en wat je echt nodig hebt?
Ik vind het al moeilijk om uit 2 dingen te kiezen, laat staan uit een of andere enorme warboel van dingen.

Geplaatst op 13 april 2007 om 22:02

Heb net een uur zitten staren en zuchten en om me heen zitten gluren maar geen ballen, lichtjes en mini-mensjes. Wel een wit-zwart-bruin gevlekt monster die – nu ik wat beter kijk – met haar hoofd in een griezelige hoek in de leuning van de burostoel geklemd zit maar daar enorm van lijkt te genieten…

Maar toch herkende ik er veel in, het gevoel was misschien wel hetzelfde :)

Geplaatst op 14 april 2007 om 05:02

Haha Sanderijn: klinkt alsof je 37 van die mensjes kunt gebruiken. :P

Cin, ghahahahaha, ja precies hetzelfde denk ik. :P

Precies Jack, door de bomen het bos niet meer zien is vaak het probleem. Natuurlijk heb je het andere uiterste: geen enkele keuze, maar eigenlijk zijn ze beide beperkend.

Geplaatst op 14 april 2007 om 08:07

Die welkome verschijning was een hedendaagse versie van ‘de kaboutertjes’.

Hier ook welkom, ik ben druk bezig met onzinnige dingen als de afwas terwijl ik zo weg moet. Goed weekend!:)

Geplaatst op 14 april 2007 om 10:40
koekoek

Vandaag.

In de trein vandaag zal ik wat na te denken. Dat doe ik graag, tijdens treinreizen, kijkend uit het raam een beetje filosoferen of wat daarvoor wellicht door kan gaan.
Deze rit ging het over de relatie tussen het cynisme zoals Sloterdijk dat beschrijft en het post-modernisme. Het cynisme is het ‘verlicht verkeerd bewustzijn’, dat illusieloos maar brutaal zijn gang gaat. De kern zit volgens mij in dat illusieloze, de ideologische achtergrond. Een beeldentaal die eerder een constellatie was van betekenissen wordt in het post-modernisme hap-snap toegepast. Misschien begonnen als kritiek of spot is het verworden het tot een puur pragmatisch ‘sampelen’ van beelden, die leegezogen zijn van alle zeggingskracht door ze te pas en te onpas te gebruiken.
Sluipwespengedrag dus. Ideologische uitvreterij.
Toen kwam ik op Bush. Eigenlijk is hij dus een voorbeeld van cynische en post-modernistische politiek. Illusieloos (natuurlijk ‘ín disguise’)en brutaal gebruikt hij zijn ‘politiek krediet’ en de monetaire en militaire macht van zijn land.
En al deze zaken worden door hem als door een sluipwesp leeggezogen. Wat in decennia is opgebouwd is in enkele jaren naar de haaien. Omdat politiek zo gespeeld moest worden. Maar je daarbij het eigen belang laat prevaleren boven het algemene gaat het uiteindelijk goed fout.

Geplaatst op 14 april 2007 om 23:17
koekoek

P.S.

En net toen ik over Wouter Bos wou gaan nadenken moest ik uitstappen.

Geplaatst op 15 april 2007 om 00:03

Respect! Een zeldzaam mooie weblog.

Geplaatst op 15 april 2007 om 00:04

Dat heb je weer fantastisch mooi verwoord.
Hoe een helder idee ontstaat.
Het verhaal heeft me weer van het begin tot het einde geboeid.

Geplaatst op 15 april 2007 om 08:58
ponkie

inderdaad: respect
zeldzaa mooi
ik bekijk deze site nu al de hele week dagelijks, en krijg er geen genoeg van.
fantasie is belangrijker dan kennis, want kennis is beperkt.

Geplaatst op 15 april 2007 om 13:30

Thanx Bianca B. :)

Koekoeksloggen is irritant, koekoek. Gelukkig heb je iets zinnigs te melden, en volgende keer gewoon een halte langer blijven zitten. ;)

Ha ja Ponkie, je naam verscheen al eerder hier. Leuk te horen dat je hier graag leest, en commantaren achterlaten mag natuurlijk altijd. :) Ha, de fantasie versus kennis quote! Je hebt inderdaad rond zitten snuffelen hier. :D

Geplaatst op 15 april 2007 om 15:33

Mocht het mannetje ooit nog terugkomen, fluister hem dan eens heel zachtjes mijn adres in, als je wilt…

Geplaatst op 15 april 2007 om 16:33

wat een verbeeldingskracht, prachtig Wenziaans weer! ik hoop dat jouw mannetje ook een keer bij mij langsrolt. Ik denk dat hij het goed kan vinden met het kaboutertje in mijn oor. (Deze vertaalt namelijk wat iemand eigenlijk wil zeggen) Ze zouden een goed team vormen!

Geplaatst op 15 april 2007 om 19:42

Zegeuh…waar haal jij je inspiratie tegenwoordig vandaan? ;)

Geplaatst op 16 april 2007 om 04:16

Hahahaha Jackie*! Zo’n kaboutertje wil ik ook wel. Heeft ‘ie altijd gelijk of laat ‘ie zich soms meeslepen door je stemming? ;) :D

Is goed Martine. :P

Zoals altijd Cinner, uit mijn zo goed als onuitputtelijke fantasie… dus nee: ik ben niet aan de drugs. :D

Geplaatst op 16 april 2007 om 12:31

Boeiend, zeker de laatste pic. Staat meer moois daar.
Zo lief.

Geplaatst op 17 april 2007 om 09:44

Ja Sem, boeiend. :) Via diezelfde pic als jij hebt gelinkt kwam ik op die site terecht. Die foto zwerft over het internet, logisch ook wel.

Geplaatst op 17 april 2007 om 11:18