*Afdwalen

Terwijl ik een nieuw design teken op het vel papier dat voor mij op tafel ligt, zie ik vanuit mijn ooghoek iets glinsteren. Wanneer ik opkijk zie ik aan de andere kant van de grote glazen wand een merel. Hij zit op het randje van een vierkante stenen pot die in de loop der maanden met regenwater gevuld is. Met korte tussenpozen schiet zijn kopje al schuddend het water in. De druppels vliegen alle kanten op, behalve zichzelf voorziet hij de planten om hem heen, de stenen tegels op het balkon, de glazen wand die mij van hem scheidt en de houten schutting achter hem ook van verkoeling brengend water.

In de tijd dat ik nog met een halve schoolklas kinderen buiten speelde, vriendenboekjes invulde en dacht het eeuwige leven te hebben noemde ik de merel altijd wanneer er naar mijn favoriete dier gevraagd werd. Waar anderen tijgers, honden of konijntjes aanwezen voelde ik een verbondenheid met de weinig spectaculaire, dertien in een dozijn merel.

Het beestje kijkt met zijn kleine rozijnenoogjes af en toe naar binnen, alsof hij wil aangeven dat dit zijn terrein is en hij mij onverschrokken duldt. Ik grinnik wanneer hij bijna uitdagend weer omlaag duikt en er nog meer straaltjes water langs het glas omlaag druipen.

Het water in die pot moet alles behalve fris zijn: het staat al maanden stil en er drijven ongeïdentificeerde dingen in. Maar daar trekt dit beest zich duidelijk niets van aan. Zouden er dieren met smetvrees bestaan? Het lijkt mij onmogelijk, maar wie ben ik om de wijsheid in pacht te hebben? Ik walg al wanneer mijn glas sap een paar uur op tafel heeft staan opwarmen. Voor de merel is dit badje waarschijnlijk een kleine oase, helemaal voor hem alleen.

Hij schiet weer onder het wateroppervlak, ik verbaas me over zijn standvastigheid: zijn poten en lijf blijven onbeweeglijk terwijl zijn nek en kop wild schudden. Na een laatste blik op mij hipt hij schijnbaar moeiteloos naar een andere zijde van het vierkant, om van daar uit naar de railing van het balkon te vliegen alwaar hij een lied inzet.

Mensen moeten veelal kijken waar ze hun voeten plaatsen. Natuurlijk, lopen en rennen gaat prima zonder de blik naar beneden te richten, maar springen, van rand tot rand, vergt duidelijk oog-voet coördinatie. Wanneer ik zoals die merel schijnbaar blindelings een vergelijkbare sprong had gewaagd had ik zeker weten regenwater uit mijn sokken kunnen wringen. Hij daarentegen bleef even onbeweeglijk als tijdens zijn kopje-onder sessie: in een kwart van een seconde zat hij simpelweg op een andere rand, zonder enige aarzeling, zonder uit balans te raken, zonder blikken of blozen, als een Jesus die over het water leek te schrijden, maar dan sneller. Hip!

Hip! Hip! Vanaf de railing schudt hij even zijn veren, zijn zangnoten weerklinken in de tuin. Ik herinner mij het opmerkelijke onderzoek waarbij vogels in de gaten werden gehouden terwijl ze hun repertoire oefenden. Ieder jaar zongen ze nieuwe liederen: steeds in het najaar elkaar de klanken aanlerend om in de winter te zwijgen en in het voorjaar foutloos te zingen. Hun hersenen bleken dan ook in het najaar veel extra cellen aan te maken om zo efficiënt mogelijk te kunnen leren, die in het voorjaar weer afstierven omdat repeteren niet uitdagend is voor de hersenen. Zijn lied is dus waarschijnlijk een nieuw lied, hem vorig jaar nog onbekend. Dat vind ik een grappig idee, alsof ik bij zijn generale repetitie aanwezig ben.

Terwijl de merel de boom in vliegt richt ik mijn blik weer omlaag, op de tafel voor mij. Ik verbaas me over het aantal gedachten en associaties dat een met water spetterend beestje kan opwekken. Allemaal leuk en aardig, maar nu weer aan de slag, Wenz! Wat ik dus eigenlijk wilde vertellen: bereid jullie geestelijk voor op een verhuizing van het Denkendoetgeenzeer-log. Niets aan de hand, alleen even de link veranderen wanneer het zover is. Nog even geduld!

17 Reacties

Als een merel fladder jij dan ook naar een ander honk ;-)
Hier in de tuin veel koolmeesjes. Drukte makertjes van jewelste. In den vroege ochtend hoor je ze al. Lente staat voor de seizoenen deur.

Geplaatst op 11 maart 2007 om 12:16

Een ode aan de merel en wenz gaat verhuizen.. wat een info in 1 logje!! :)

Geplaatst op 11 maart 2007 om 15:49

Ik kan uren kijken naar de merels, die soms in groten getale over mijn gazon huppelen en mijn poezen treiteren. Ze hebben wel wat, in hun deftig zwarte pakjes.

Geplaatst op 11 maart 2007 om 16:10

Leuk logje, ik realiseer me zojuist dat ik nog nooit zolang over een vogel heb gelezen. haha. :)

Waar ga je heen verhuizen? WordPress (aanrader!), blogger (doe maar niet :P) of …?

Geplaatst op 11 maart 2007 om 17:57

Prachtige observatie Wenz. De merel als Jezus, alleen deze komt telkens met iets nieuws.
Ben benieuwd naar je site; mag dat mooie opengeslagen boek blijven?

Geplaatst op 11 maart 2007 om 18:08

Over de merel: [quote] De nesten zijn vaak makkelijk te vinden waardoor veel eieren en jongen aan katten en kraaien ten prooi vallen. Ze compenseren dit natuurlijke verlies gewoon door veel jongen groot te brengen.[/quote]

Het nieuwe nest kan dus niet groot genoeg zijn. Niks blogger of wordpress. Eigen domein!

Geplaatst op 11 maart 2007 om 20:57

En als je de merel nu eens zou benaderen zonder menselijke kwalificaties als ‘onverschrokken’, ‘uitdagend’, ‘standvastigheid’? Wat zie je dan?

Ben benieuwd of ‘ikje’ mee verhuist. Of zou ze inmiddels ‘ik’ mogen heten? ;)

Geplaatst op 11 maart 2007 om 21:00

Over de verhuizing zwijg ik nog even, tot alles vorm begint te krijgen. :)

De lente staat voor de deur inderdaad, in al zijn deftige pakjes. :)

Sem, toepasselijk. I’ll keep it in mind. :)

Dae, wat zie ik dan? Een saaie vogel die weigert mijn fantasie te prikkelen. ;)
En wat dat ikje betreft: ik vind ikje gewoon… lief. Zo voel ik me in deze wereld. Niet uit minderwaardigheid, maar uit nederigheid, de wereld is zo allesomvattend.

Geplaatst op 11 maart 2007 om 21:54

De lente in een deftig pakje? O nee wacht, het is de merel. [skipt reactie] In het gequote stuk staat verder dat het een uitermate luidruchtig beest is.

Deftig, luidruchtig. Die associatie is met de logs ver te zoeken. Mooi ding toch, zo’n weblog.

Geplaatst op 11 maart 2007 om 23:34

Dacht dat ik lange inleidingen ten best kon geven maar jou kan ik niet toppen hahaha

Ik vind vogels alleen leuk als ze toevallig voor mijn neus bezig zijn. Heb ooit dertien parkietjes gehad omdat ik langs een dierenwinkel liep die dertien parkietjes slecht behandeld te koop had en mijn hart brak. Ze waren echter flink ziek en gingen allemaal dood. Afschuwelijk, sindsdien heb ik niets meer met vogeltjes (en wel geleerd dat ik de wereld niet kan redden in mijn uppie, de dierenwinkel had de week erna natuurlijk gewoon weer van die parkietjes).

Geef mij maar katten en honden.

Zo, als dat geen wazige reactie was weet ik het ook niet meer maar goed :)

Geplaatst op 12 maart 2007 om 04:49

Dan zie je een saaie vogel!? Dat begrijp ik niet…

Ik begrijp je ‘ikje’-motief wel. Maar dat jij nu juist een ikje zou moeten zijn in een wereld vol IKKEN, dat wringt toch wel.

Geplaatst op 12 maart 2007 om 10:42

Ik vnd de manier waarop gedachten kunnen ‘springen’ altijd iets fascinerends. Je verwoord het mooi…maar vogels vind ik denk ik niet saai…al helemaal niet als ik ‘s ochtends thuis kom, wil gaan slapen en de hele boom vol zit klaar om te gaan kwetteren als ik net in bed ga liggen… ;)

Geplaatst op 12 maart 2007 om 10:59

O nee toch!:S Ben ik net aan het nieuwe behang hier gewend en dan krijgen we een complete verhuizing. “alleen even de link veranderen“, ja het zal wel. En een andere opmaak, andere kleuren, foto’s, links, reactiemogelijkheid. Hoe kun je me dit aandoen. :(
Off topic: merels zijn mooi en leuk! Ik ben sowieso erg voor en van de vogels. Zelfs dood kunnen ze ons veel vreugde verschaffen.

Vooruit dan maar: Veel succes met je verhuizing.

Geplaatst op 12 maart 2007 om 11:33

Al sinds jaar en dag heb ik een ‘huismerel’die me telkens vanaf het dak vrolijk toezingt. Het zou ook zomaar elk jaar een ander kunnen zijn, maar denken dat het steeds dezelfde is maakt het persoonlijker (en leuker)

Geplaatst op 12 maart 2007 om 12:06

Hoe werkt het bij jou, een verhuizing, nieuwe uitdaging, inspiratie, hersenactiviteit neemt toe. Alles wordt nieuw, hersencellen worden aangemaakt.. Zonder nieuwe impulsen, activiteit sterven de cellen af, voelt het ook voor jou als meer repterend en uiteindelijk meer verveeld…

Tenminste, dat heb ik wel, nieuwe mensen, impulsen, activiteiten.. Te veel of lang hetzelfde en de leegte ontstaat. Als een uitgewrongen spons die uitdroogt terwijl die snakt naar het absorberen van vocht. Ik moet dan die spons zijn, het vocht absorberen. Bij het uitdrogen sterf ik meer en meer af…..

Geplaatst op 12 maart 2007 om 14:01

Oh jee! Ik kwam helemaal tot rust, lezend over de merel en dan ineens zo’n einde! Even bijkomen hoor =;~)

Geplaatst op 12 maart 2007 om 23:46

oh hemel.. Wenz wat een productiviteit. Ik heb het even druk, en nu moet ik er uren voor uittrekken om weer bij te lezen!!
Dat doen we vanavond maar even..

Geplaatst op 13 maart 2007 om 08:13