*Luistervink

“En hij zo: ‘Kijk dan! Lekker kontje hoor!’ En ik zo: ‘Nee man, doe normaal, ik ga niet kijken!’ En hij weer: ‘Jawel echt! Kijk nou gewoon!’” Ze barsten alle vier tegelijk in lachen uit en praten verder. Het ontgaat me totaal, maar de twee meiden en jongens die op het perron op hun schooltassen in de zon zitten zien duidelijk de humor van deze conversatie in. Ik zal de clou wel gemist hebben, concludeer ik terwijl ik verder loop. “Studentenhumor zeker…” denk ik er dan achter aan, en schaam me meteen voor de neerbuigende manier waarop ik dat bedoel.

“Ja en zij is ook altijd zo veroordelend! Dan denk ik: ja hallo! Alsof ze zelf zo’n ideaal figuur heeft! Oh en die nieuwe lerares trouwens, die is echt zó irritant hè?” Er barst een instemmend gekakel los onder de groep meiden verderop in de coupé, waar ik niet veel meer dan enkele flarden van op kan vangen. “Die schoenen ook!” “En altijd die bril om haar nek hangen, zo debiel!” “En ik heb gehoord dat ze bij haar vorige baan weggepest is, zeker omdat ze zo…” De trein remt en ik ben blij dadelijk uit te kunnen stappen, ver weg te raken van deze dames. Tegelijk bedenk ik me hoe irritant ik geweest moet zijn rond mijn vijftiende en ik er dus geen recht op heb deze meiden te veroordelen. Maar toch. Deze dames naderen de twintig al, aan hun gezichten te zien.

Ik verlaat de trein en passeer een jong koppel dat elkaar in de armen vliegt. Hij getooid met een spikey kapsel en bijbehorende riem, zij in de befaamde halflange broek met panty en laarzen. “Het stonk echt zo erg in die trein hè? Niet normaal meer!” Ze hangt aan zijn nek en moet duidelijk haar frustraties kwijt. “En voor me zaten twee van die oude mensen die de hele tijd aan het rommelen waren met van alles, echt zo irritant! En traag man, toen ze de trein uit moesten, pfff.” Hij spreekt, naar ik aanneem, sussende woorden terwijl ik me hoofdschuddend verwijder van het perron.

Wanneer ik de uitgang van het station nader overvalt me een weemoedig gevoel. Is dit de doorsnee jeugd? Ik weet dat het een absurde gedachte is. Niet alleen ben ik zelf pas amper een paar jaar in staat zonder zijwieltjes te fietsen, ook weet ik dat dit typisch zo’n gedachte is die werkelijk iedere generatie heeft. Keer op keer, generatie na generatie. En toch. Waar moet dat heen met de wereld… Ik grinnik om mezelf, gelukkig. Visualiseer een wandelstok en slecht gezette permanent terwijl ik voortschuifel. Dat helpt enigszins om het weer in perspectief te zetten: de wereld is groot, het is je eigen wereld die ieder jaar een beetje kleiner wordt, als je niet uitkijkt.

Ik wandel de trap op en laat het station achter me. Ik slalom tussen de geparkeerde auto’s door en houd mezelf voor dat zelfs de jongeren die ik zojuist allemaal gehoord heb in andere omstandigheden vast en zeker ook zinnige gesprekken voeren, hun gedachten uitkristalliseren, waardevolle conversaties hebben. Echt overtuigen kan ik mezelf niet, maar de gedachte dat ze dat dan zeker over een jaar of tien wél zullen doen sust me voorlopig. In gepeins verzonken over de wereld zoals hij is vandaag de dag loop ik de straat uit. Ik sla de hoek om en loop drie Marokkaanse pubers tegemoet. De een spreekt gepassioneerd tegen de ander terwijl de derde instemmend knikt.

“Ja maar zo doe je dat niet! Zo praat je niet tegen hem. Sowieso ga je zo niet met mensen om…” Ze zijn alweer buiten gehoorafstand, maar mijn hart heeft zich spontaan met vreugde gevuld. Waauw! Geen idee waar ze het over hadden, maar de paar woorden die ik opving klonken geweldig. Ik wil terugrennen, en ze toelachen, en vertellen hoe blij ik ben dat ze zeiden wat ze zeiden, dat ze elkaar op hun gedrag aanspreken, dat ze publiekelijk enig besef tonen van zichzelf en hun medemens, dat ze elkaar durven bekritiseren, de moeite nemen er normen en waarden op na te houden! Dat ze mijn dag in evenwicht gebracht hebben. Dat ze zojuist, zonder het te weten, mijn vertrouwen in de jeugd hersteld hebben.
En dat ik een oude taart begin te worden…
Wijselijk loop ik door.

21 Reacties

Tijdens het lezen werd ik steeds depressiever, ondanks de lach om je zijwieltjes. Maar zie daar, dankzij de Marokkaanse jongens breng je de wereld weer fraai in balans.:)

Geplaatst op 8 maart 2007 om 22:49

Gniffel. Ik werk dagelijks met jongeren, en aan de ene kant neem ik ze totaal niet serieus als je kijkt en luistert waar ze zich mee bezig houden. Maar ik zie ook wel dat ze op hun manier een beeld van de wereld trachten te vormen en daar op een zinnige manier mee om proberen te gaan. Die pogingen zijn toch echt vertederend en bemoedigend en soms tenenkrommend. Het zijn toch nog gewoon kinderen. Werken met pubers betekent ze niet voor vol aan te zien, maar ze tegelijkertijd het gevoel te geven dat je dat wel doet. Dat werkt prima als je ze maar genoeg uitdaagt, en ze regelmatig op het verkeerde been zet.

En soms voel ik me ongelofelijk oud.

Herkenbaar dus!

Geplaatst op 8 maart 2007 om 22:57

Wenz toch, je solliciteert alweer naar zijwieltjes ;)))) Ik heb van die jeugd in huis, ik heb het ze goed geleerd(ahum) en hoop dat zich buiten ook zo gedragen. Meer kan ik niet doen, hooguit weer zijwieltjes op de fietsen plaatsen als hun gedrag verder onder tien zakt. ;)

Geplaatst op 8 maart 2007 om 23:28

Als ik heel eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat ik nog steeds heel graag op een terrasje zit met een paar vriendinnen en dan maar roddelen over de mensen die voorbij lopen.
Erg he?
En dat met 56 jaar.

Geplaatst op 9 maart 2007 om 08:46

Om te beginnen, ik ben best trots op je! Je bent al een paar jaartjes in staat zonder zijwieltjes te fietsen.

Waar het heen gaat met de jeugd, met de aarde, etc. Nieuwe generaties, ik denk er regelmatig aan. Natuurlijk mag je ergens commentaar op hebben, maar schoppen is gemakkelijk, commentaar leveren. Dat zie je in de jeugd, maar ook bij de oudere generatie, de wereld wordt steeds kleiner en men klaagt en klaagt meer. Zelfs in de politiek zie je het. De grootste klagers en schreeuwerds krijgen de meeste aandacht. Terwijl iets willen opbouwen (verandering, wil men niet) eigenlijk alleen maar leidt tot verdediging en meer verdediging.

Ik kan je vreugde voorstellen.. In Januari was ik in New York, ik trok een dag met twee ierse meiden op. Eén van hen, echt, zo lieflijk, menslievend. Student, krap budget, ze luisterde vol interesse naar de mens, een zwerver en stak deze een dollar toe. Je voelde de warmte in haar hart. Er zijn mooie mensen, waar het goed me is, gaat en komt. Die schoonheid, koesteren en waarderen…

Met deze zin raak je volgens mij een essentie: de wereld is groot, het is je eigen wereld die ieder jaar een beetje kleiner wordt, als je niet uitkijkt. Hoe groot is de wereld van velen, het eigen huis, de straat, buurt, dorp? De wereld is groot, ervaar dat. Andere invloeden en culturen.. Juist daarom ben ik meer en meer overtuigd van mijn beslissing. Beslissing zal je denken.. Ja, de wereld is groot, alles wat het kleiner maakt is schijnzekerheid.. Even een paar maanden zonder de schijnzekerheid van goede baan, hypotheek, huis, etc… Ik pas op, vandaar…

Fijn weekend….

Geplaatst op 9 maart 2007 om 09:37

Wat een mooi stukje. Het geeft een goed gevoel !

Als trein pendelaar, herken ik de ergernis en de daaruit volgende gedachtes als er weer een paar erg luidruchtige pubers of volwassenen in mijn treinstel zaten. En ja, het is soms zo makkelijk om je wereld zo klein laten worden, tot je eigen wereld alleen, en jij geeft ons, mij, een mooi voorbeeld om mooi open te blijven … Dank je ! (zodat we blijven luisteren, en kijken, want soms zie of hoor je ook mooie dingen !)

Geplaatst op 9 maart 2007 om 10:06

Ik heb er heerlijk om kunnen lachen! Herkenbaar, mooi neergezet en precies zoals het is.
Een voordeel: ook pubers worden volwassen en de meesten gaan zich daar ook naar gedragen. :)

Geplaatst op 9 maart 2007 om 13:57

Vandaag kon ik op de bus niet anders dan glimlachen met de practical joke die drie meisjes van een jaar of 16 met een vriend uithaalden. Terwijl ik mijn blik weer uit het raam wendde hoorde ik één van hen zeggen: “da mens” op de vraag waarom ze lachte, onze variant van ‘die vrouw’. Hun humor nog maar een jaar of drie voorbij, wat voelde ik me plots oud.

Tieners zijn een (boeiend) ras apart. Ik vind het leuk dat je over hen schrijft, Wenz, al weet ik zelf niet waarom.

Geplaatst op 9 maart 2007 om 16:33

Het station als museum, ik herinner het me. Dit is de zegen van een open geest, van nadenken, van ontroering Wenz. En dat het zo zal blijven gaan en tóch vooruitgaat, dat vind ik altijd nog een bron van verwondering. Soms doen en denken we alsof dit ‘onze wereld’ is, maar over honderd jaar zijn alle mensen van nu begraven.

Geplaatst op 9 maart 2007 om 19:45

Ik zie het somber in, ondanks de Marokkaanse inbreng…

Geplaatst op 9 maart 2007 om 22:15

Gek genoeg dacht ik dat ook al toen ik zelf nog vijftien was (vraag me dan ook vaak af of ik toen niet verstandiger was dan nu met 34 maar volgens mijn vader valt dat tegen ;)), toen nog erg idealist ook al omschreef ik dat niet zo. Toch, laatst zat ik in een kappers annex kledingzaak die per ongeluk ook jeugdhonk geworden is en dan blijken er ook hele zinnige gesprekken tussen te zitten.

En voelde ik me behoorlijk oud ;)

Geplaatst op 10 maart 2007 om 03:59

BFD, ja goed hè? ;) Ik ben ook wel trots op mezelf. :P Zo te horen ga jij een paar maanden weg uit de sleur?

Haha Jaco, ja, vertederend, bemoedigend, tenenkrommend. :D Mooie samenvatting.

Dae, niet somberder dan pakweg tien jaar geleden denk ik.

Haha Cinner, op je 15de. :D Ja, gelukkig zijn die zinnige gesprekken ook aanwezig. :)

Geplaatst op 10 maart 2007 om 08:36

Haha Mieke, schaam je! ;) :D

“En dat het zo zal blijven gaan en tóch vooruitgaat” -> Dat is een mooie omschrijving Marius.

Sanderijn, vreemd hè, dat je je opeens zo oud voelt om zoiets kleins. :)

Hahahahaha Jackie*, ja meer dan je best doen kun je niet. Maar die zijwieltjes… dan kan half Nederland die dingen er weer opschroeven geloof ik! ;)

Geplaatst op 10 maart 2007 om 08:40

Dat is inderdaad de bedoeling ja… Ongeveer 15 weken, ten dele rondreizen… Ja, de wereld is groot.. ;)

Geplaatst op 10 maart 2007 om 10:17

Spannend, motiverend, geestverruimend, inderdaad: de wereld is groot. :) Geniet ervan! Wanneer begint je avontuur?

Geplaatst op 10 maart 2007 om 10:53
GdeB

Mooi en herkenbaar: Als forens maak je wat mee. Ik weet er alles van. Elke dag hoor en zie je wel wat op het altijd dynamische station en trein. Ergenissen van mensen, oud en jong. En om wat gaat het dan eigenlijk. Achteraf kom je altijd daar waar je heen wilt. ;-)
(blijkbaar mag ik mijn url niet invullen…)

Geplaatst op 10 maart 2007 om 11:49

Oh, pas einde jaar.. Sep-Dec. Ik moet het mijn baas ook nog meedelen dat ik ontslag neem…

Zeker spannend en geestverruimend.. Het voelt nu gewoon goed en eigenlijk, niet te veel nadenken, dan kan denken zeer doen.. Kijken naar de mooie dingen en niet hetgeen kan gebeuren.. Beetje thema van de logs, een beeld schetsen, dat doen en daar voor gaan. Kind loslaten, toch met een beetje verstand (financieel)… Eindelijk spaans leren.. Contact met de bevolking.. Sunsets, etc….

Geplaatst op 10 maart 2007 om 13:31

Grappig Feex heeft een soortgelijk logje.
maar dat neemt je sterke observaties niet weg, de twee logjes vullen elkaar op een mooie manier aan denk ik.

Maar als forens maak je idd altijd wat mee.
Maar in Limburg ook denk ik ;)

Geplaatst op 10 maart 2007 om 18:43

De dingen die ik zie en hoor in de bus laten af en toe mijn haren te berge rijzen, maar er zijn ook talloze mooie momenten en daar houd ik me dan maar aan vast.

Geplaatst op 10 maart 2007 om 22:22

@Wenz: ha, lach er maar om, spot er maar mee. Toevallig stond ik op mijn vijftiende bekend als zeer volwassen. Vermoedelijk omdat ik continue de confrontatie met docenten opzocht en toen al niet veel meer op had met het schoolsysteem maar tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds van mening dat ik veelal gelijk had kritisch te zijn. Dat ik voor mijn examens reeds het huis uit ging (zonder dat dat noodzaak was) scheelde waarschijnlijk ook.

Realiseer me dan weer wel dat het geheel vanuit het perspectief van een nogal moeilijke puber was en mijn ouders er heel andere herinneringen aan over hebben gehouden :D

Geplaatst op 11 maart 2007 om 03:34

Gdeb, waarom je url niet werd toegstaan is mij een raadsel, maar ik zag dat het later wel lukte dus ik ga ervan uit dat het probleem opgelost is. :) Haha, ja, uiteindelijk kom je op de plaats van je bestemming ja. :P

BFD, waauw. Je hebt nog een half jaar om voor te bereiden dus? Of eerder: je omgeving in te lichten. :D Wel een heerlijk gevoel denk ik, weten dat je binnenkort even alle sleur achter je mag laten. :)

Ja Marloes, het is het evenwicht dat belangrijk is. :)

Haha Cin, ik zou wel een avondje verhalen willen ophalen met je vader geloof ik, over die goeie ouwe tijd waarin Cinner nog een Cinnertje was. ;) :P

Geplaatst op 11 maart 2007 om 21:50