*In zicht

Na anderhalf uur op het toetsenbord hameren is mijn geest weer helder. Terwijl ik mijn tranen droog zet ik de muziek harder. Meezingen, meeschreeuwen, met de klanken die uit de boxen voor mij dreunen. Weer een dag vol uren aan elkaar te rijgen. En toch. Ik heb er weer zin in, vraag me niet waarom. You might as well scream.

Tijdens het douchen lijkt er plotseling dreiging in de lucht te hangen. Alsof er ieder moment iemand binnen kan stormen. In gedachten speur ik naar de oorzaak. Bingo. Het blijkt een stilte na de storm: mijn verluchtingsfilter is uitgevallen en dat is niet eens een bestaand woord. Opeens lijkt alleen het ruisen van het water een onvolledig douchegeluid te geven. Een aantal maanden geleden douchte ik niet anders. Straks naar kijken. Eerst kleding. Dan haren, ogen. Voedsel, nicotine. Trein. Werk. Trein. Boodschappen. Bezoek. Dan pas schroevendraaier, op de badrand klimmen. Het leven is geduld opbrengen terwijl je je haast.

Ik neem plaats aan tafel, zet de spiegel voor me neer. Terwijl ik een sigaret opsteek snap ik het opeens: je bent niet meer nodig. Het treft me, snijdt me doormidden, perst mijn longen leeg, vult ze weer. Tijdens die anderhalf uur hameren heb ik je van de troon gestoten, onderwijl mezelf boven de afgrond plaatsend. Ik had het niet eens door. Soms neem je juiste beslissingen, al denk je niets te doen. En dan. Dan ga je door, alsof er niets aan de hand is. Onwillekeurig beweegt mijn duim. Irritant. Kramp is een keuze. Ik zet mijn pc uit.

Terwijl ik de deur achter mij in het slot trek stap ik een paar maanden terug in de tijd. Ik stond daar, jij hier, zij wachtte op me in de slaapkamer. Dance with me forever. Zij was mijn stok achter de deur, zoals ik die voor haar was. Ik glimlach. ‘Hoe graag je het ook zou willen, de wereld draait niet om jou’. Ik had de woorden maar net uitgesproken of de lamp in de hal ging automatisch uit. Daar stonden we, in de duisternis. Energiebesparende huurbazen: you’ve gotta love ‘em. Het effect was een ontladende lachbui. Alle woorden die gesproken werden, gedreven door die ene laatste draad die ons verbond. Draad? Staalkabel. Ik graaide mijn hart uit je handen en drukte op de lichtknop. Dag.

Ik loop verder en voel hoe ik met vier benen de treden afdaal, opgesplitst in weten en ontkennen. And they don’t understand what they don’t see. Tijd om het beest te beteugelen. Die tijd is voorbij, zegt men dan, en dat terwijl ik een hekel heb aan men. Een dronkemansvisie is wat er overblijft: net geen twee benen, net geen vier. Ik neem er genoegen mee. Dromen versplinteren in nanoseconden, fantasieën moeten nu eenmaal slijten. Het is niet meer nodig. Het is even wennen. Ik verlaat het pand en waai bijna tegen de winkelpui. Hallo wereld. Ja, jij bent er ook nog. Rustig maar, I’ve got the point. Ik laat de sleutels in mijn tas glijden en sla de hoek om.

Wanneer ik uren later dezelfde weg in omgekeerde richting afleg word ik weer mijn eigen wereld in gezogen. Toe maar, het is nodig. Mijn klantvriendelijke glimlach klettert op straat en maakt plaats voor een afwezige blik. Ik open de deur, wandel de trappen op, open nog een deur en trek mijn jas uit. De pc start op, dezelfde muziek gaat door waar ze vanochtend afgebroken was. Waar was ik gebleven? Will I ever know. Ik plof neer op een stoel en open mijn mailbox. En daar ben jij. En je begrijpt mijn gehamer zowaar. Net nieuw, maar brandend puur. Evenredig aan mijn glimlach: kom binnen, loop verder, er is weer wat ruimte bij gekomen. En dit is nu. En ik ben ik. En jij bent nu jij, en hij is voortaan hij. En dat is precies waar ik ben: vandaag. Een heel eind verder dan gisteren. En ook: onvermijdelijk mijlenver verwijderd van morgen.

Ik zet thee, ruim borden en pannen op. Een greep in de muurkast levert de schroevendraaierset op. Twee schroefjes, zeepsop, magisch gefrutsel en een aantal badkuipbeklimmingen verder hoor ik het vertrouwde zoemgeluid weer. Frisse lucht, een mens kan niet zonder. Ik doe nog een poging het juiste woord voor het zojuist gerepareerde apparaatje te vinden maar concludeer al snel dat ik niet teveel moet willen binnen één dag, wijsheid is weten wanneer je moet stoppen met denken. Ik kijk naar buiten en fantaseer dat jouw auto de straat in rijdt. Ja weet ik wel. Morgen pas. Ik glimlach en ga verder. This moment is divine. Pardon? Wat klinkt dat gepolijst. Tijd voor een ander nummer. Ik grinnik en druk op skip.

18 Reacties

Schitterend geschreven, wind door je kop gesymboliseerd door een verluchtingsfilter (kan dat ook met een hoofdletter V en een i i.p.v. een u?). Ook de spanning tussen ‘is het fictie’ en ‘is dit echt’ (gaat me niks aan ;)) geeft het een extra tintelende sfeer. Bijna filmisch dit, erg mooi.

Geplaatst op 3 maart 2007 om 00:35

*Kijkt rond naar nieuwe vlinders*

Geplaatst op 3 maart 2007 om 01:34

Je hebt het weer eens heel mooi omschreven.
Het ontdekken waar je nu staat en wie en wat je bent, is heel vaak een ontnuchtering.

Geplaatst op 3 maart 2007 om 08:22

Dit leest zo razendsnel en helder, Wenz. Mijn ogen werden meegezogen, wat een schrijfstijl!

Geplaatst op 3 maart 2007 om 12:23

Mogelijk dat ik de point nog niet heb maar ben het met de anderen eens, het is zeer mooi beschreven, voelbaar.

Geplaatst op 3 maart 2007 om 13:02

“Mijn klantvriendelijke glimlach klettert op straat [...]” Kijk, dat trekt onmiddellijk mijn aandacht, ik zie het voor me, als een wegwerp-artikel =:~) Mooi.

Geplaatst op 3 maart 2007 om 13:08
Niemand

Mooi, ja. En verder sta ik met een mond vol heel veel tanden.

Geplaatst op 3 maart 2007 om 15:13

Jaco, ‘gedachte’=echt, ‘praatjes’=fictie. :)
Ja, die i in plaats van de u was ook nog wel treffend geweest hè? :)

Thanx iedereen, haha ja Marijne, dat had ik dus ook. :D

Geplaatst op 3 maart 2007 om 22:27

*gaat ook even thee drinken en realiseert zich dat de cd die hij had opgezet al lang is afgelopen, dus er valt ook niets meer te skippen*

Wenz, je hebt me wederom weten te boeien met je schrijfsels ;)

Geplaatst op 4 maart 2007 om 12:45

Als je filter het niet deed zou je ook kunnen zeggen dat je het gevoel had dat er iets binnen kwam stómen, toch?

Geplaatst op 4 maart 2007 om 14:51

Parel!

Geplaatst op 4 maart 2007 om 22:13

Wat een geweldige gave om op deze manier een afscheid te kunnen verwoorden.

Geplaatst op 5 maart 2007 om 00:38

Ja Annis, daar heb je helemaal gelijk in.

Kort maar krachtig Dae, dankjewel.

Afscheid nemen doe je in fases, en dit was de laatste stuiptrekking. Dromen versplinteren in nanoseconden, fantasieën moeten nu eenmaal slijten. ‘Een gave’ plaatst het buiten jezelf, in a way, alsof je er simpelweg mee geboren wordt. Dat durf ik te betwijfelen. :) Als ik geen letter gelezen had zou ik ook geen letter geschreven hebben. Maar ik snap je Eep. :)

Geplaatst op 5 maart 2007 om 03:40

ik ben benieuwd of je die dag nog gestopt met zieleroeren.

Geplaatst op 5 maart 2007 om 19:51

Herstel: Ik … bent..
Sorry mijn toetsenbord hapert voortdurend en ik ben te belazerd een nieuwe te scoren.

Geplaatst op 5 maart 2007 om 19:52

Lekker zo’n stuk wat geschreven is alsof je de voet niet van het gaspedaal kunt halen, en dan ook nog een briljante zin “Het leven is geduld opbrengen terwijl je je haast”. Complimenten.

Geplaatst op 10 maart 2007 om 17:13

Dankjewel. :) Jouw schrijfstijl kan mij ook wel bekoren, maar momenteel ben ik even druk met mijn virtuele verhuizing dus heb geduld, binnenkort spam ik je commentboxen. ;):P

Geplaatst op 11 maart 2007 om 21:43

Nou kom maar op!

Geplaatst op 13 maart 2007 om 22:50