*Lisa

Daar zat ze, de kroeg vol, de muziek luid, de sfeer prettig: Lisa. Haar rossige krullen vielen nonchalant over haar schouders, haar ranke figuur in een zwarte pantalon en groen t-shirtje gestoken. De ogen licht aangezet met zwarte mascara, meer was er niet nodig om haar die natural look te geven: schoonheid op z’n puurst. Aan een tafeltje achter haar drie vrouwen, ze schatte hen een jaar of tien ouder dan zijzelf. Ze bekeek één van de drie beter. Haar oogopslag leek er een van droefenis, haar gelaatstrekken aan banden gelegd door vermoeidheid. Eigenlijk, bedacht Lisa, is ze bloedmooi. Maar daar zie je nu niets van. Ze ving kortstondig de blik van de vermoeide blondine, toen dwaalden haar ogen weer af.

Verderop aan de bar stonden twee mannen, de een overduidelijk dronken, de ander overduidelijk misplaatst. Zijn lichaam leek in gevecht met de omgeving, iedere beweging leek geforceerd, iedere glimlach krampachtig. Zijn poging joviale gebaren te maken mislukten hopeloos, wat hem iets desperaats gaf.  Hij zocht haar blik, zij beantwoordde deze. Even leek hij te twijfelen: nog verwoeder proberen gezellig te doen, of zijn pogingen staken en simpelweg zijn harnas afleggen? Ze trachtte alle hoop op die laatste optie in haar blik te leggen. Het leek te werken: zijn lichaam leek uit iedere porie een vermoeide zucht te slaken, langzaam kalmeerden zijn bewegingen. Een voorzichtige glimlach van haar resulteerde in een verontschuldigende grijns aan de overkant van de bar.

Nu zou ik u zo graag verteld hebben over het avontuur dat zou volgen. Over Lisa, die in gesprek raakte met haar ridder aan de bar, over hoe zij haar krullen losjes tussen haar vingers draaide. Over hoe ze naarmate de uren vorderden steeds dichter bij elkaar kwamen, en hun zielen uit hetzelfde hout gesneden bleken. Hoe hij dan voorzichtig en toch zelfverzekerd haar hand zou pakken, de wijsvinger van zijn andere hand ondertussen even over haar neusbrug liet glijden, hoe ze dan in één vloeiende beweging op zouden staan en naar de uitgang zouden lopen. En hoe ze vanaf de eerste stap over de drempel beiden zouden weten nooit meer van elkaars zijde te wijken. Hoe ze elkaar dan in de ogen keken, hun pas zouden vertragen en de eerste, heftige kus zou volgen. Of toch zeker iets van die strekking.
Maar zo’n meisje is Lisa helemaal niet.

Dan had ik moeten vertellen over Dagmar, of Renate. Desnoods over Linda, maar het was Lisa die zich aandiende. Zij vulde de regels van dit scherm, kroop tussen de letters en nestelde zich in mijn gedachten. Lisa is niet het soort vrouw dat kroegen bezoekt om daar haar prins op het witte paard te vinden. Zij is niet het type om verliefd vlinderend de avond te vullen. Misschien wanneer ik haar in het bos had laten wandelen was er nog een kans geweest op een prille romance tussen haar en de haar tegemoet fietsende jongeman, die af had moeten stappen omdat het pad te smal bleek en zo in gesprek raakte met de mooie Lisa. Maar zo zit het niet, helaas. In dit verhaal heeft zij plaats genomen aan de bar, rustig voor haar uit mijmerend en van de muziek genietend, rondkijkend naar haar medemensen, bespiegelingen leverend over de personen om haar heen.

Daar zat ze dus, een glimlach schenkend aan de man die er voor leek te hebben gekozen zijn avond rustiger door te brengen dan zijn dronken maat. Lisa draaide haar hoofd, keek rond wie zich nog meer in dit pand bevonden. Op de dansvloer een handjevol mensen, voornamelijk vrouwen. De een nog meer in zichzelf gekeerd dan de ander, ritmisch bewegend op de muziek met een halfvol glas in de handen. Aan hun uiterlijk kon Lisa zien dat de dames elkaar kenden. De kapsels, brillen, kledingstijl en make-up kwamen teveel overeen om toevallige passanten te zijn. Ze reikte naar haar eigen glas en zag toen vanuit haar ooghoek dat de man van zojuist op haar af kwam gelopen. Zonder een moment te twijfelen stond ze op en liep richting toiletten, hem een aantal meters achter zich latend.

Terwijl ze haar handen waste en zichzelf in de spiegel bekeek ging ze in gedachten na waar ze haar jas achter had gelaten. Naast de ingang op de tafel, onderhand vast bedolven onder de jassen van latere binnenkomers. Ze depte haar handen droog, woelde met haar vingers door haar haren en verliet de toiletruimte. Doelmatig liep ze langs de barkruk waar ze zojuist had gezeten, in een rechte baan langs de bar richting deur. Hij stond alweer bij zijn vriend, spiedend naar haar aanwezigheid. Kalm liep ze langs hem, nog eenmaal naar hem glimlachend. In haar blik probeerde ze vriendelijkheid te leggen, een soort saamhorige warmte, maar dan zonder enige lust of vraag erachter te verbergen. Ze wilde niet dat hij het gevoel had een blauwtje te lopen, ze wilde enkel duidelijk maken dat ze nooit van plan was geweest met iemand te spreken in deze kroeg. Ze was hem gepasseerd; uit zijn blik had ze niet kunnen opmaken of hij haar begrepen had, toch liet ze het hierbij. Ze greep haar jas onder de andere kledingstukken vandaan en liep de nacht in, richting haar huis aan de overkant van de brug. Ze ademde de buitenlucht diep in en stak een laatste sigaret van de avond op.

21 Reacties

Een mooie en lieve schrijf trent Wenz, doet me vagelijk denken aan Vestdijk’s “kind tussen vier vrouwen” (die heb je vast wel gelezen). Lange zwaar beladen zinnen, tikje gedistingeerd en formeel met een zweem van autobiografie.

“uit zijn blik had ze niet kunnen opmaken of hij haar begrepen had, toch liet ze het hierbij.” is that you ?

Geplaatst op 25 februari 2007 om 15:00
Niemand

:)

Zulke Lisa’s lijken me altijd vreselijk aardig.

Geschreven! (Ik weet niet goed wat daarvoor moet: mooi, goed, leuk. Allemaal een beetje, maar de woorden zijn er net te standaard voor.:))

Geplaatst op 25 februari 2007 om 15:01
Niemand

(Mooi, goed, leuk – zijn te standaard. Joúw woorden niet, juist niet. Daarom passen die wél standaardwoorden er niet goed bij. Snap je me nog?) Ik ben de ongekroonde koning van alles verkeerd zeggen.
Ik bedoel: Ik vind het iets anders dan mooi, namelijk mooier dan dat.

Geplaatst op 25 februari 2007 om 15:03

Ooooo
Aaaaa
enzo.
(je weet wel)

Geplaatst op 25 februari 2007 om 16:15

Lisa for president!
Lisa is oké.

Geplaatst op 25 februari 2007 om 17:33

Ik mag Lisa wel :)

Je hebt haar mooi neergezet (ondanks Niemands terechte opmerkingen omtrent ‘mooi’ gebruik ik het toch gewoon maar, bij gebrek aan beter ;) ).

Geplaatst op 25 februari 2007 om 17:55

Lisa’s inner forest

Geplaatst op 25 februari 2007 om 23:38

Mooie schrijfstijl.. anders. Nu ben je altijd al anders, maar dit is anders dan anders.. combinatie van dingen die ik van je gewend ben ofzo :)

En sigaret en krullen deden me aan jou denken ^_^ Al weet ik niet in hoeverre de krullen kloppen :)

Geplaatst op 25 februari 2007 om 23:42

Wederom prachtig beschreven.

Ik zou zo kunnen bezwijken voor zulke Lisa’s.

Geplaatst op 26 februari 2007 om 10:35

Lisa had meteen mijn volle aandacht. Het is maar dat je het weet.

Geplaatst op 26 februari 2007 om 11:02

Niemand, zelfs aan de helft van je woorden heb ik al genoeg om je te begrijpen. :) Je bent vooral de ongekroonde koning van voorzichtigheid. :)

Haha Polle, ja ik weet. Thanks. :)

Thought, nee dat boek heb ik niet gelezen… ben ik nu een cultuurbarbaar? :) Ik zal het eens opzoeken in ieder geval. Wat mij is en wat niet in de categorie praatjes is altijd moeilijk. Ik schrijf natuurlijk vanuit mijn wereld en daarin ben ik dus beperkt. Ik zal geen hele verhandeling over de werking van een tractor kunnen geven, simpelweg omdat ik niet weet hoe dat werkt. Maar ik kan wel schrijven over een meisje dat in een pantalon naar de kroeg gaat, ook al zou ik dat zelf niet doen.

Wat Wen. ook al zegt: dat roken komt vaak terug, omdat ik zelf ook rook. En krullen heb ik ook, maar dan zwart. Maar of dat mij is of niet, die zin die je quote: geen idee. Het komt uit mijn brein, maar kan ook het tegenovergestelde zijn van wat ik zou denken of doen.

Haha Annis, stem 7 maart maar op haar. ;)

Marloes, daar zal Lisa blij mee zijn. Zolang je geen gesprek met haar wil aangaan dan. ;) :D

Geplaatst op 26 februari 2007 om 11:05

Inderdaad anders dan andere “praatjes”, dit verhaal over de ingetogen Lisa. Ook door de rechtstreekse kijk vanuit de verteller geeft het een aparte sfeer.
Ja, ik mag haar wel. Daarom is het best jammer dat je haar niet in het bos hebt laten wandelen. Want dan was ik misschien die tegemoet fietsende jongeman geweest. ;)

Geplaatst op 26 februari 2007 om 11:58

mooi gedaan zeg, ik bleef geboeid tot het einde.

Geplaatst op 26 februari 2007 om 12:18

Ik wilde altijd een meisje als Lisa kunnen zijn op een avondje, maar nee hoor ik ben altijd een Dagmar, of Renate. Desnoods een Linda. Jammer, want als ik zo de reacties lees… ;-)
Mooi beschreven! Maar voor mij slecht voorstelbaar.

Geplaatst op 26 februari 2007 om 16:51

Ja, het is mooi geschreven, en de wending die het zou hebben kunnen aannemen, leek me onwaarschijnlijk.

Geplaatst op 26 februari 2007 om 20:33

ik zou ze allemaal wel willen zijn, maar dan toch liever Lisa,alleen al vanwege haar naam. Deze geeft haar iets onschendbaars, iets bijna niet van deze wereld…….

Geplaatst op 27 februari 2007 om 00:21

En dat is het, wat nog steeds heel veel mannen hebben als je als vrouw alleen een kroeg binnen gaat.
Vele denken dan dat je daar naar binnen gegaan bent om verovert te worden.
Terwijl je gewoon in rust even iets wilt drinken.

Geplaatst op 27 februari 2007 om 08:26

Het is zo heerlijk om ergens te zijn, alles te aanschouwen, mensen, gedrag, houding. Geen contact, puur de mensen en daarvan genieten. Prachtig omschreven Wenz….

Geplaatst op 27 februari 2007 om 09:20

heerlijk, mooie twist. En heel erg reeel in de omschrijving van de situatie

Geplaatst op 28 februari 2007 om 15:14

Ik ben bang dat Lisa maar weinig met rust gelaten gaat worden in wat voor kroeg dan ook, maar een mooi verhaal is het wel.

Geplaatst op 25 maart 2007 om 20:28

Lisa schudt ze wel van zich af. Zo’n meid is ze wel. :)

Geplaatst op 25 maart 2007 om 20:46