*Palet

Voorzichtig legde ze een vinger op zijn vochtige neusje. Dat was alweer genoeg om hem op te doen krullen, klauwtjes speels in haar hand borend. Hij was nog zo jong, de wereld was nog een grote speelplaats. Ze kroelde zijn kopje en hij ontvouwde zich weer lui op de bank, spinnend en genietend van het gekriebel. Toen viel zijn oog op haar voet, en het speelkwartier was weer aangebroken. De tijger in hem zoekend probeerde hij zo stoer mogelijk bovenop haar tenen te duiken, maar één minieme beweging van haar voet en hij deinsde middenin zijn aanval alweer achteruit, om zo pardoes van de bank te rollen. Om vervolgens weer op diezelfde bank te klauteren en het hele ritueel van voor af aan te doorlopen.

Ze staarde voor zich uit, keek naar de schilfers afgekrabde verf op de vloer terwijl ze het spinnende zwarte balletje naast haar bleef aaien. Terwijl hij zijn kopje en een pootje op haar schoot legde ten teken zich over te geven aan het gekroel en de uitputting liet ze haar blik langs de deurpost omhoog glijden. Waar je nu de houtnerf in het blanke hout zag was eerst een onbestemd rode kleur te aanschouwen. Het afkrabben van de verf leverde een klein stukje geschiedenis op: rood, bruin, wit, beige en blauwig. Zoveel kleuren, zoveel interieurs, zoveel leven voorafgegaan aan vandaag. Ze bekeek de armen van de man die de laatste restjes verwijderde terwijl zij lui op de bank lag. Schilfers rood en wit en blauw hadden zich verscholen in de haren op die armen, vastgehouden door de warmte van het klussen.

De spinnende kitten trok haar aandacht weer even. Zachtjes aaide ze het plekje tussen zijn ogen, trok een lijn naar zijn linkeroortje, klapte dit zachtjes om: binnenin het onschuldige roze met witte haartjes als een leger in de houding, buitenom het warrige zwarte vachtje. Ruwe bolster… Ze hief haar hoofd weer en keek naar hem. Hij was nog aan het werk, zijn blik gericht op de muur. Een warmte maakte zich van haar meester toen ze ineens, zonder waarschuwing, alle mooie, kleine dingen die hem zo bijzonder maakten tegelijk voelde. Een mix van beelden, kleuren, gevoelens en woorden zoemden door haar lijf: ze glimlachte. Niet uit te leggen maar zo duidelijk. Met beide handen nam ze voorzichtig de kitten op en legde het slapende wezentje op het kussen. Geruisloos stond ze op, terwijl hij onverstoorbaar doorwerkte hield ze vlak achter hem halt.

Heel zachtjes legde ze haar vingers op zijn achterhoofd. Met een aaiende beweging duwde ze zijn haar aan de kant. Ze bleef wrijven, en langzaam zag ze ook de huid op zijn schedel verdwijnen. Vederlicht bleef ze de beweging met haar vingertoppen herhalen, tot zelfs het bot verdwenen was en ze door de kleine opening zijn geest kon zien. Zachtjes vibrerend leek hij haar vingertoppen uit te nodigen. Ze voelde zich gewichtloos, bijna onbestaand plaatste ze haar hand op zijn geest. Terwijl hij schaafde en schuurde zag zij hoe zijn geest ook langzaam zijn voormalige kleuren prijs begon te geven. Van dieproze met een gele waas ging dit geleidelijk over in grijs met zwarte en witte plekjes, gevolgd door felrood met transparante gebieden. Daaronder zat een groen gebied vol bruine strepen, een dikke laag blauw bleek nog dieper verankerd te liggen.

Terwijl haar vingertoppen zijn geschiedenis blootlegden voelde ze bij iedere kleurschakering een andere emotie. Beelden flitsten voorbij, af en toe klonken er zinnen uit een ver verleden door, flarden muziek trokken voorbij. Ze trilde terwijl ze dit alles door haar lijf liet vloeien. Soms leek er een elektrische lading aan haar vingers te likken, dan weer leek haar hand volkomen opgeslokt te worden. Angst voelde ze niet, ze wilde hem kennen. Zijn geschiedenis de hare maken, zijn emoties consumeren, zijn leven doorleven om zo dichter bij hem te raken. “Alles…” fluisterde ze onhoorbaar, “ik wil je kennen, je ervaren.” Ze gleed rustig mee op de regenboog van kleuren die langs kwam, zich heel even niet meer bewust van het hier en nu maar van het daar en toen. Haar eigen geest leeg kon ze alleen maar opgaan in zijn zijn, zonder vragen, zonder verwachtingen, zonder oordeel. Het vulde haar, ze liet het gebeuren.

Na een tijdje had ze al zijn kleurcombinaties gezien, gevoeld, aangeraakt, doorwoeld, ervaren. Voorzichtig trok ze haar hand terug en terwijl zij weer langzaam zichzelf voelde volstromen met haar eigen bestaan zag ze hoe zijn geest weer als een kameleon van kleur veranderde, ditmaal in tegengestelde volgorde. Vervolgens gleed het bot weer over de open plek, zijn huid dichtte het gat en zijn haar schikte zich weer in model. Ze deed een stap achteruit terwijl ze in het midden van haar lichaam een nagloeiend gevoel hield. Ze ademde uit en voelde zich compleet, verrijkt, bevoordeeld. Ze bekeek hem van top tot teen, voelde nu de spieren in haar arm wanneer hij zijn handen op het hout drukte. Ze voelde haar longen wanneer hij zuchtte, haar knieën wanneer hij bukte. Ze legde haar hand op zijn schouder en voelde haar eigen bovenarm warm worden.

Hij draaide zich om en keek haar aan; teder glimlachend. Ze voelde de tranen in haar eigen ogen opwellen, ze voelde haar hart opzwellen en haar vingers tintelen. Ze legde haar hand in zijn nek, bewoog haar hoofd naar het zijne en voelde zijn lippen op de hare, haar lippen op de zijne. Ze begreep hem. Voorzichtig pakte ze zijn hand en plaatste die op haar voorhoofd. Ze hielp hem zijn vingertoppen rondjes te laten draaien, liet haar eigen hand zakken toen hij het begreep.
Langzaam voelde ze haar huid verdwijnen waar zijn vingers haar raakten.
Ze sloot haar ogen.

17 Reacties

Wauw, wat mooi geschreven!

xxx Tessa

Geplaatst op 21 februari 2007 om 19:17

En nog mooier bedacht. Het beleven van elkaars leven: als dat geen echte liefde is.

Geplaatst op 21 februari 2007 om 22:14

*is ademloos stil*

Geplaatst op 21 februari 2007 om 22:37

Woah, weer eens wat anders dan aura’s lezen! Als dat eens zou kunnen…

Geplaatst op 21 februari 2007 om 22:38

Ik ben het met Epi eens, een invalshoek, gedachtengangen waar ik zo snel niet op zou zijn gekomen. Mooi omschreven. :)

Geplaatst op 22 februari 2007 om 03:37

Geweldig mooi omschreven. In de wereld van de liefde heb ik het wel eens over deelgenoot maken. Iemand meenemen op reis door mijn verleden, belangrijke plekken en momenten, dingen die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben. Zo reis ik ook met haar mee door haar wezen en zijn, verleden, mensen. Samen, deelgenoot zijn en echte liefde ervaren..

Geplaatst op 22 februari 2007 om 09:52

misschien is dit het verschil tussen liefde-bedrijven en sex. Wat prachtig duidelijk is in jou (bijzonder mooie) log, dat een ander écht leren kennen en jezelf opstellen (letterlijk) voor een ander minstens net zo intiem is! Bravo Wenz!

Geplaatst op 22 februari 2007 om 11:38

Zal wel weer aan mij liggen :D maar ik zou er nix van willen weten. Aan mijn binnenleven geen polonaise. Ik zou ook dat van een ander niet willen her- of meebeleven op zo’n manier.
Blijkbaar kan een bodybufferzone ook van binnen zitten.

Geplaatst op 22 februari 2007 om 16:26

Sublieme uitdrukking van intimiteit Wenz.

Geplaatst op 22 februari 2007 om 16:59

Normaal gesproken heb ik het niet zo op die drang tot het kennen en doorvoelen en doorleven van de ander. Maar een moment van energetische verbondenheid is natuurlijk wel erg bijzonder.

En ging ze daarna nog een sigaret roken?

Geplaatst op 22 februari 2007 om 20:59

Machtig mooi!

Geplaatst op 23 februari 2007 om 00:46

Heel mooi geschreven, maar ik wil niet dat mijn partner alles van mij weet.
Evenmin wil ik niet alles van hem weten.

Geplaatst op 23 februari 2007 om 06:28

“…dingen die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben.” Dat is precies wat ik bedoelde inderdaad. :) Ik heb het niet over ieder detail weten, elkaar door en door kennen, maar het gevoel kunnen delen, weten wie er voor je staat. Zoiets.

Ach, het is ook vooral een magisch verhaaltje dat leuk is om voor te stellen. :D Laat ik niet doen alsof ik er weet-ik-niet hoelang op heb zitten broeden: het ontstaat al schrijvende en ik kon het beeld dat het opriep erg waarderen. Lief vond ik het, en betoverend. :) Zoals de meesten het ook opvatten. Niet te serieus of letterlijk dus. :)

(Polle, bedankt voor je oooh’s en aaah’s! ;) :P :D)

Hahaha Yo, die sigaret: ja vast wel. :D

Geplaatst op 23 februari 2007 om 08:14

jajajajajajaja:

‘Het afkrabben van de verf leverde een klein stukje geschiedenis op: rood, bruin, wit, beige en blauwig’

Mooi gaaf super geweldig

ehm…ik vind het dus een leuk stukje Wenz :)

Geplaatst op 23 februari 2007 om 12:32

Op de een of andere manier vind ik weer je praatje dieper en intiemer dan je gedachten, prachtig Wenz..

Geplaatst op 24 februari 2007 om 11:13

OT: iets voor jou om mee te doen met de Estafette? meeschrijven aan een meeslepend verhaal? Kijk even bij jowi!

Geplaatst op 24 februari 2007 om 15:21

@ Wenz: :-). Echt, ik heb ze getypt die ooo’s en aaa’s, maar ik dacht -ze weet het wel-, en ik heb ze toen weer weggehaald. Maar dat je het wel wist was dus goed gedacht van mij :-).

Geplaatst op 7 maart 2007 om 22:32