*Vernis

Het kan zomaar gebeuren dat ik met een vriendin langs een etalage loop waar duidelijk zichtbaar een roze trui hangt. Die vriendin kan dan zomaar zeggen dat zij die trui ronduit prachtig vindt, om mij vervolgens aan te kijken met een vragende blik. Ik zal dan antwoorden dat ik bijvoorbeeld het model wel mooi vind maar de kleur afgrijselijk, simpelweg omdat ik roze nooit, onder geen enkele omstandigheid, mooi vind. Die vriendin zal dan vaak ofwel teleurgesteld reageren, ofwel zich haasten haar eigen mening te nuanceren.

Waarom teleurgesteld zijn wanneer ik een opvatting niet met je blijk te delen? Ik begrijp dat de mens bevestiging zoekt en niet graag alleen staat in zijn meningen. Maar waar komt de stilzwijgende regel vandaan vriendschap, geven om, waarderen of liefhebben af te meten aan de mate van eensgezindheid? Houd ik minder van haar wanneer zij een roze trui mooi vindt? Absoluut niet. Het enige dat ik doe is haar mijn mening geven wanneer zij daarom vraagt. Laatst zei iemand ‘de bekleding van die stoelen in die etalage daar, vind ik meestal net iets over the top‘. Ik reageerde daarop met de opmerking die koeienvel-dingen afgrijselijk te vinden. Vervolgens reageerde de ander opgelucht en zei dat zelf ook zo te zien. Zoiets brengt mij van mijn stuk.

Waarom zwakt diegene zijn mening dan eerst af? Of versterkt hij deze juist wanneer ik ondubbelzinnig laat merken wat mijn mening is? In beide gevallen begrijp ik niet waarom er niet gewoon eerlijk gezegd mag worden wat je denkt, en vrees ik zelfs voor de oprechtheid van de ander in andere gevallen. Ik zal niet plots op je neerkijken of een hekel aan je hebben omdat jij ergens een andere mening over hebt. Ook zie ik het maatschappelijk nut niet in van meningen uiten met een omtrekkende beweging. Alleen wanneer je niet genoeg kennis bezit omtrent het onderwerp of wanneer je mening afhankelijk van andere factoren een andere uitkomst kan opleveren is enige nuance of terughoudendheid raadzaam.

Wanneer ik roze in mijn interieur wel mooi zou vinden maar bij kleding niet, zou ik dit ook vermelden. Maar dat is niet het geval. Tegelijkertijd kan die vriendin de trui gaan passen, samen met bijvoorbeeld een groene trui. Al gaat mijn voorkeur uit naar de groene, wanneer de roze haar ontzettend goed blijkt te staan zal ik dat ook zeker zeggen. Ook wanneer ik erbij blijf de kleur onoverkomelijk te vinden hoop ik dat zij haar eigen beslissing zal maken. Wanneer zij bevestiging nodig heeft in haar keuze kan ik haar vertellen of hij wel of niet past, of het model mooi is, of hij bij haar haarkleur past enzovoort, ik kan kortom lovend zijn, of juist niet. Maar ik hoop dat ze uiteindelijk niet mijn mening haar eindoordeel laat zijn.

Ik vind ‘koeienvelmeubels’ lelijk. Dat zal niet veranderen wanneer mijn beste vriend een dergelijke stoel in zijn kamer zou hebben staan. En wanneer dat ooit door omstandigheden wel zou veranderen, zou ik dat ook toegeven en mijn mening aanpassen. Maar om daarom tot die tijd altijd een slag om de arm te houden in al je overtuigingen lijkt mij onzinnig: alles is relatief en dat weet ook iedereen. Wanneer mijn oma zo’n ding eeuwenlang gehad heeft en ik uit sentiment het object daardoor zou waarderen zou dat nog steeds mijn mening een hekel aan de print te hebben niet in de weg staan. Zodoende begrijp ik niet waarom mensen dit anders blijken te zien.

Ik word soms beticht van botheid, van kort door de bocht zijn, zelfingenomen zijn of van hard en onaardig zijn. Maar die opvatting bestaat alleen bij de instelling dat het oneens zijn met iemand betekent diegene persoonlijk te bekritiseren. Natuurlijk ben ik mij bewust van diplomatie, en zal ik nooit zonder verdere woorden iets afkraken. Wanneer een meisje een prinsesjeskamer heeft zal ik ondanks al het roze zeggen wat er allemaal prachtig en mooi is. Wanneer een afgrijselijke stoel in een gedurfd interieur blijkt te passen zal ik niet schromen dit te zeggen. Wanneer iemand wat zelfvertrouwen mist zal ik zo veel mogelijk andere dingen aanhalen die wel bevestigend werken. Maar ik zal nooit beweren die dingen mooi te vinden. Simpelweg omdat ik ze niet mooi vind.

Als ik nieuwe mensen ontmoet ben ik terughoudend. Ik wil graag de kat uit de boom kijken, mezelf de tijd geven om een mening te vormen en me op mijn gemak te gaan voelen. Ik denk dat een mens niet binnen tien seconden kan overzien wie degene tegenover hem is, en waarom degene doet wat hij doet, zegt wat hij zegt, vindt wat hij vindt. En ik denk dat iedereen het hier bijna altijd mee eens kan zijn. Toch hebben wij ons een houding aangemeten waarbij we zo gezellig mogelijk doen wanneer er vreemden in ons leven toegelaten ‘moeten’ worden. We zetten een gemaakte glimlach op, pretenderen ons op ons gemak te voelen bij elkaar, ongeacht of dat zo is of niet. Ik begrijp niet waarom dit nodig zou zijn. Ook de mening dat familie nu eenmaal familie is en je er dus maar het beste van moet maken deel ik niet. Wanneer ik een hekel heb aan mijn tante zal ik mijn tante dus niet opzoeken, net zoals ik een vervelende flatgenoot nooit zal uitnodigen. Waarom zou je? Niets verplicht je je leven te vullen met mensen die je niet graag ziet.

Wanneer ik niet glimlach in het gezelschap van nieuwe mensen, of het niet zonder meer eens ben met hen, schrikt men vaak. Dat vind ik jammer: ik ben op zo’n moment niet bot of tactloos, ik voel geen weerzin, ik wil simpelweg oprecht zijn in mijn gedragingen. En wanneer ik geen vreugde maar spanning voel, waarom mag ik dat dan niet uiten? Ik zeg liever dat ik me ongemakkelijk voel dan mijn kaakspieren in een grijns te forceren. Ik ben liever na vijf ontmoetingen oprecht vrolijk om een opmerking van een ander dan bij voorbaat al te doen alsof ik alles waardeer. Ik ben niet eens in staat om na een uur te beoordelen of ik iemand wel of niet mag, en verwacht dat ook van anderen niet. (Zelfs wanneer ik iemand in eerste instantie niet mag probeer ik eerst na te gaan of dit gevoel voortkomt uit iets in mijzelf of uit het gedrag van de ander alvorens te openbaren wat ik van de ander vind om oneerlijkheden te voorkomen. Maar dat is weer een heel andere verhandeling, laat ik bij de les proberen te blijven.)

Uiteindelijk is het toch veel oprechter wanneer ik na een aantal ontmoetingen echt in de lach schiet?  Zo mag de ander mij ook benaderen. Graag zelfs. Ik verwacht geen beleefde meegaandheid, ik heb nog liever een pittige discussie of ongemakkelijke stiltes dan gemaakt gezellig gedoe. Wanneer je na een tijd je mening hebt kunnen vormen en mij kunt waarderen heb ik daar meer aan dan door geforceerd amicaal doen eigenlijk nooit nader tot elkaar te komen. En het altijd met elkaar eens zijn bestaat toch niet. Ik vind het jammer dat er zoveel regels zijn in de omgang met elkaar. Ik vind het jammer dat mijn directheid wordt afgedaan als botheid. Ik vind het jammer dat mensen denken hun mening te moeten aanpassen aan of te laten afhangen van anderen. Ik vind het jammer dat gemaakte gevoelens vaak meer gewaardeerd worden dan oprechte. Kunnen we niet gewoon complimenten maken wanneer die ook echt gemeend zijn? Dat heeft uiteindelijk een positiever effect dan beleefdheid, durf ik te stellen.

26 Reacties

Ik denk dat veel mensen naar bevestiging zoeken en dat dit voort komt uit een soort, wellicht onbewuste, onzekerheid. Denk je niet?

Sommigen zijn natuurlijk ook gewoon geinteresseerd in wat anderen van iets denken, zodat ze deze andere mening al dan niet kunnen meenemen in een besluit (bijvoorbeeld om die rose trui al dan niet te kopen)

ik denk dat eerlijk blijven het beste werkt.

Geplaatst op 21 februari 2007 om 16:33

Een lange ‘les’ Wenz, maar ik deel je mening geheel. ‘Parresia’, vrijuit spreken en elkaar dat te gunnen, is een kunst die nauwelijks wordt gewaardeerd, en men durft het ook vaak niet en dan heb je de oppervlakkigheid, de fake, het huichelen. De vroegere etiquette heerst nog altijd in de vorm van beleefd zijn, je fatsoen bewaren en dus dat je bepaalde dingen nu eenmaal niet zegt en evenmin laat merken. Ik herinner me van vroeger dat me gezegd werd: “Ja jongen, oprecht zijn is goed maar je moet weten wanneer je je mond moet houden” en dan werd er een seconde later aan toegevoegd: “Begrepen?” In veel opzichten is er nu natuurlijk een andere mentaliteit, maar jouw thema van deze dag is er nog maar al te vaak. En steeds weer is het tasten wat kan zonder teveel op het spel te zetten (ook jezelf niet).

Geplaatst op 21 februari 2007 om 16:51

Het maakt jou niets uit of iemand van roze houdt terwijl jij het een vieze kleur vindt. Maar als die ander nou een foute muzieksmaak heeft, vreemde politieke opvattingen en nog wat dingen die nauwelijks matchen met jouw mening dan kan (bij die ander) toch de gedachte postvatten dat jullie weinig gemeen hebben en waarschijnlijk zal de “stilzwijgende regel” in werking gaan treden.
Het wordt dan afzwakken als ze…hm, nou zit ik bijna je log over te schrijven.
Je bent niet bot maar je bent oprecht, dat zal voor veel mensen even wennen zijn.

Wist je trouwens al dat de Smashing Pumpkins straks weer op Pinkpop staan? ;)

Geplaatst op 21 februari 2007 om 21:06

Zo, dat is eruit. Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?

Tussen bot en oprecht zit tact.

Geplaatst op 21 februari 2007 om 22:15

een lang epistel, maar ik ben het volledig met je eens.
wat Semtex hierboven zegt klopt. Je kunt ook tactvol eerlijk zijn, maar ik denk dat jij dit ook wel doet.
een ding, ik ben gek op koeienvellen, maar vind je evengoed aardig! ;))))))))))

Geplaatst op 21 februari 2007 om 22:33

Roze vond ik vroeger ook verschrikkelijk, maar nu maak ik uitzonderingen. Panterprint, zebraprint et cetera, vind ik afgrijselijk en niemand goed staan, toch heb ik ooit iemand gekend die laarzen met koeienprint droeg, ze stonden haar nog goed ook, en die stoel op het plaatje vind ik ook wel mooi, hoewel het niet eens mijn smaak is.
Van mensen weet ik in een paar seconden of ik ze mag of niet, of ze voor mij de moeite waard zijn of dat ik voor ze moet oppassen. Nep-gedrag heb ik onmiddellijk door.
Proberen zo vaak mogelijk zo oprecht mogelijk te zijn, vind ik een goed streven, dat veel energieverspilling voorkomt.
Met goede vrienden kan ik het soms over koetjes en kalfjes hebben, maar niet met vreemden, daar zie ik het nut niet van in, liever ga ik de diepte in om ze uit te proberen.

Geplaatst op 21 februari 2007 om 22:48

Een heel aantal herkenningspunten… Ik kan niet zeggen dat ik iets leuk vind terwijl ik dat niet vind. Iemand kan het al uit mijn gezicht aflezen en ik laat mijn woorden liever overeenkomen met mijn blik. Woorden en eerlijkheid, zoals houden van kan ik nooit snel zeggen, dat kost tijd (en zeg ik bijna nooit). Iemand lief vinden is weer gemakkelijker. Iedereen kent het stukje van Finkers: “Het is een lief kind” hetzelfde idee, een baby is nooit mooi, zelfs lelijk, maar om dat tegenover de ouders te zeggen. Dan maar een meer diplomatieke middenweg.

Bij het ontmoeten van nieuwe mensen. Terughoudend, nee. Ik maak gemakkelijk contact en ga snel een praatje aan. Daarbij geef ik mezelf niet snel bloot, tast af, kijk, probeer te zien wie ik voor me heb. Er is niets gemaakts, ik ben er mee opgegroeid, nieuwe omgevingen en kennismaking met mensen… Mbt familie, helemaal mee eens!!

In het gezelschap van nieuwe mensen, hmm, nee, ik ben echt anders. Vooral wanneer ik echt nieuw ben in een groep maak ik al snel een selectie met wie ik een gesprek aanknoop (doorgaans vrouw personen, aangezien ik beter en gemakkelijker met vrouwen omga dan mannen) omdat iedereen onmogelijk is. Dat wil niet zeggen dat ik anderen meteen beoordeel, daar is meer voor nodig. Maar met sommige mensen heb je gewoon iets en met andere helemaal niets.

Gemeenden complimenten, helemaal mee eens! Amicaal zijn, op zich ben ik dat, maar op een andere manier dan jij omschrijft. Ben goed voor anderen, vriendelijk, maar niet onecht! Wat ik wel erg doe, mensen uittesten, lokken, met uitspraken, keuzes, puur om te kijken naar de reactie, te zien en horen wie ik voor me heb. Menings en beeldvorming…

Geplaatst op 22 februari 2007 om 09:26

Ps, voor jou dan toch maar de roze suiker :P

Geplaatst op 22 februari 2007 om 09:27

Als je eens wist hoe vaak ik al aanstoot aan ergernis gegeven heb bij andere mensen en dat alleen omdat ik van mijn hart geen moordkuil maak.
Ik zeg mijn mening of het anderen bevalt of niet, kan me niet schelen.
Ik haat die mensen die met dubbele tong praten. Tegen jou zeggen ze ja en achter de rug nee.
Als ik iets mooi vind, zeg ik het en als ik iets lelijks vind ook.
Dat mag toch, daarvoor hebben we toch een eigen mening en een eigen smaak?
En mensen die dat niet kunnen hebben, die zeggen het maar, (wat ze ook niet doen omdat ze het niet durven), of anders laten ze mij maar links liggen. Ook goed.
Wat ze natuurlijk ook weer niet doen, omdat dat niet zo hoort.
Geef mij maar het recht voor de raap en ik weet zeker dat ik makkelijker leef als al die mensen met hun achterbakse gedoe.

Geplaatst op 22 februari 2007 om 10:19

Ik ben op het moment quasi op zoek naar een nieuwe kamer en dan kom je het fenomeen kijkavond/hospiteeravond regelmatig tegen. Het komt erop neer dat je in een half uurtje zo goed mogelijk moet doen alsof je je eventuele toekomstige huisgenoten al jaren kent en alles leuk en goed vindt. Vreselijk.

Aan de andere kant kunnen sommige ‘onechte’ vriendelijkheden of beleefdheden hun nut wel hebben, maar het wordt vaak zo overdreven.

Geplaatst op 22 februari 2007 om 15:30

hahahahahahaha… en je bewijst je punt maar weer eens; gezien iedereen het in hun reactie (Semtex als uitzondering) het hardgrondig met je eens is…hahahahaha..:-D
(en iedereen die door mijn lachsalvo gepiekeerd is, bewijst nogmaals de log van Wenz)

Ach afhankelijk van mij pet mag je tegen me reageren, en afhankelijk van diezelfde pet reageer ik terug. Er zijn dagen dat ik me onzeker voel en bevestiging zoek (al dan niet over een roze (bleh) trui) en er zij dagen dat ik in mijn uppie de wereld aan kan.

Geplaatst op 22 februari 2007 om 16:24

(Semtex als uitzondering) [/quote]

De reactie is geen weerklank tegen het geschrevene, slechts een nuancering om over na te denken. Na tien keer [zóóóó herkenbaar] is een nuancering op zijn plaats. Denken doet geen zeer, hier.

Geplaatst op 22 februari 2007 om 22:26

Hospiteeravonden: gruwel ja, Mav.

Amicaal als in goed voor anderen en vriendelijk, dat ben ik ook BFD, maar daar doelde ik niet op, het ging om het zogenaamd gezellig doen alsof je elkaar al jaren kent, wat Mav ook beschrijft, dat voelt zo nep.
En NEE, geen roze suiker. :P

Eep, wat maakt het uit als je weinig gemeen hebt? Ofwel ontwijk je elkaar dan, ofwel maakt het je niets uit en ben je even dikke vrienden…? Het principe iedereen maar aardig te moeten vinden snap ik niet. Wanneer ik na een tijdje niet goed met iemand blijk op te schieten mag ik diegene toch zeker uit de weg gaan? Ik omring me liever met mensen die ik oprecht waardeer dan een berg ‘kennissen’. Hahahaha Smashing Pumpkins. :P

Sonja, ik denk dat het echt zo is dat veel mensen hetzelfde voelen en ervaren, alleen zijn er minder mensen die dat ook in de praktijk brengen. Dat is niet onoprecht naar de mond praten maar een herkenbaar probleem in de omgang met mensen… Neem Miekes commentaar, daaruit blijkt dat zij dat wél doet (eerlijk zijn), en dat zegt ze niet om het maar braaf met mij eens te zijn of zoiets.

Uiteraard, zoals ik ook al beschrijf, ben ik tactvol. Ik wil mensen niet kwetsen, ik wil alleen niet aan mezelf voorbij gaan. Ik ga niet lomp ruzie zoeken o.i.d., ik probeer alleen achter mijn mening te staan. Zodat je inderdaad niet bij de ene persoon A zegt en bij de andere B. Zoiets. :)

Haha Jackie*: precies! Al bestaat je complete huis uit koeienvellen, dan nog vind ik je niet opeens minder goed schrijven ofzo. :D

Geplaatst op 23 februari 2007 om 08:08

In Cambodja is het de gewoonte eerst iemand je vertrouwen te geven, beleefd te zijn en je als vriend te zien. Pas als je dat vertrouwen beschaamt, zullen ze hun amicaliteit aanpassen aan het vertrouwen wat je wél geschonken hebt.
Het is misschien niet geheel in de lijn van je log maar vond het nog wel mooi genoeg voor een zijlijn. :)

Geplaatst op 23 februari 2007 om 09:27

@Wenz: Misschien waar, maar heel frappant dat in real-life toch minder gecharmeerd zijn van de directe benadering dat de reacties doen vermoeden. Misschien toeval, of niet?
(en ik was gisteren misschien in een wat lompe dag ;-P)

Geplaatst op 23 februari 2007 om 09:52

Klopt Son, theorie en praktijk blijken ver uit elkaar te liggen in dit geval. :)
Hahaha, een lompe dag op z’n tijd moet kunnen. :D

Fride, dat is ook wel een mooie instelling, iedereen gelijk benaderen tenzij de ander andere signalen geeft. Maar toch, ik zou het niet kunnen, heb dan het gevoel meer tijd van mijn leven bezig te zijn met beleefd zijn dan met echte vriendschappen. Less is more, wat mij betreft. Maar de hoeveelheid vrienden staat verder los van wel of niet direct/eerlijk zijn inderdaad. :)

Geplaatst op 23 februari 2007 om 10:08

:)

Geplaatst op 23 februari 2007 om 17:57

Ik denk dat de mensen een beetje onzeker zijn. En dat die onzekerheid door vriendschap niet zo gemakkelijk verdwijnt als jij veronderstelt.

Of: zo als de waard is vertrouwt hij zijn gasten…

Geplaatst op 23 februari 2007 om 18:35

Dubbele reactie in deze. Je ziet al aankomen dat ik het herken, ik word in mijn omgeving regelmatig als enigzins lomp of bot ervaren of gewoonweg lichtelijk te eerlijk. En eigenlijk begrijp ik het probleem nooit. Er zijn mensen waarmee ik amper iets gemeen heb maar heel erg goed mee door de bocht kan, omdat het voor beiden geen probleem is dat we verschillen van mening. Maar dat is zeldzaam toch. Onder de rivieren lijkt men ook meer om de brei heen te draaien dan boven de rivieren, wat het aarden hier wel aardig bemoeilijkte. Bovendien hoor ik zelf ook liever de waarheid dan wat gedraai, geeft me het gevoel dat mensen misschien over andere belangrijkere dingen ook zouden kunnen draaien.

Aan de andere kant is het denk ik een manier om makkelijk samen te kunnen leven. Een mens heeft van nature de neiging pais en vree te willen houden om het leven te vergemakkelijken. Vaak zal het niet angst voor jouw mening zijn als angst voor discussie en misschien conflict (geheel mijn eigen tehorie eej). Als mensen zich durven te beklagen over me merk ik dat het er vaak niet om gaat dat mijn mening afwijkt alswel dat ze het zien als weerstand, moeilijk, oef, vervelend. (hoewel sommigen gewoon willen dat je elke mening overneemt, zoals dat ik stiekem carnaval leuk zou ‘moeten’ vinden en elk jaar weer dat gezemel erover, daar heb ik nog geen theorie over, misschien dat een mens alles in balans wil hebben?).

In elkgeval heb ik mezelf toch enigzins aangepast. Mensen waarvan ik weet dat ik er nog mee door een deur moet of ik het wil of niet, zal ik sneller soms ja en amen roepen als het onderwerp niet belangrijk is. Echte vrienden doe ikd at niet maar die heb ik ook amper (en het lijkt enigzins verband te houden ;))

Gek trouwens hoe een log stiekem een andere indruk kan geven ondanks je eerlijkheid. Want aan de hand van je log voel ik me helemaal op mijn gemak vanaf dag 1, maar je schrijft dat je graag de kat uit de boom kijkt.

Geplaatst op 24 februari 2007 om 05:00

En wat meer voor de hand ligt, mensen willen vaak graag aardig gevonden worden en dat wordt wellicht verward met dezelfde mening moeten hebben :)

Geplaatst op 24 februari 2007 om 05:16

Ja, neem dat carnavalsvoorbeeld: ik denk dat wanneer jij zegt een hekel aan carnaval te hebben, mensen die er wel van houden zich aangevallen voelen en het idee hebben zich te moeten verdedigen waarom zij het wél leuk vinden. Dat resulteert dan weer in een soort overhalen om jou het ook leuk te laten vinden omdat ze zich zelf dan niet meer hoeven te verdedigen.

En toch denk ik dan altijd dat dat komt omdat ze eigenlijk ergens ook wel vinden dat het stom is of gevonden kan worden. Anders zouden ze toch niet zo krampachtig proberen je te overtuigen? Als iemand tegen mij zegt: ‘ik lees niet graag’ dan zeg ik simpelweg: ‘ik wel!’ maar zal verder totaal geen moeite doen de ander te overtuigen van waarom lezen niet stom maar leuk is, hij of zij doet maar waar ‘ie zin in heeft, ik heb zijn ‘goedkeuring’ niet nodig om te lezen.

Zou ik nu verkondigen graag naakt over straat te lopen terwijl ik blafgeluiden maak, dan zou ik wel anderen willen overtuigen van waarom dat volkomen normaal zou moeten zijn, omdat je ook wel weet dat die neiging eigenlijk idioot is. Snap je waar ik op doel? Als mensen achter zichzelf staan dan zouden verschillen niet uit hoeven maken, pas wanneer ze er zelf niet helemaal at ease mee zijn gaan ze in de aanval.

Geplaatst op 24 februari 2007 om 08:27

Dae, ik heb liever iemand die duidelijk is en dus eerlijk in zijn likes and dislikes dan iemand die de hele tijd beleefd is maar waar ik dan dus nooit van weet of het oprecht is of niet. Het is net als met kinderen: duidelijke grenzen stellen geeft veiligheid, je weet waar je aan toe bent. Iemand die meewaait met eender welke wind kan ik niet vertrouwen. En zo ga ik zelf dus ook door het leven. Maar nogmaals: bot zijn heeft daar niets mee te maken. En onzekerheid neem ik evengoed weg wanneer ik wel tien andere punten aanhaal die ik wél waardeer alleen dat ene punt niet, bijvoorbeeld dat de trui roze is.

Als dat nog niet genoeg is dan ligt dat meer aan de ander dan aan mij vind ik: Zo onzeker zijn dat 1 verschil op 100 overeenkomsten nog steeds onzeker maakt is namelijk niet mijn verantwoordelijkheid, daarin doe ik niets fout of bot of iets dergelijks, dat is eerder een geval van iemand die absoluut niet overweg kan met een eigen mening en onzeker raakt van werkelijk ieder detail waarin je tegenover elkaar staat.

Geplaatst op 24 februari 2007 om 08:34

@Wenz: ja, daar zit ook zeker wat in denk ik. Al is het alleen al omdat ik vaak aangeef dat er zoveel gedronken wordt en zelf drink ik geen alcohol (geheel onvrijwillig), daarin hebben mensen nog de grootste neiging zichte gaan verdedigen. Hoewel sommigen gewoon overenthousiast zijn over dingen als carnaval en dat kan op zich ook. Ik kan mensen enorm doorzagen over darts kijken. Hele normale neiging maar ik probeer soms wat te fanatiek anderen daar ook warm voor te krijgen :)

Geplaatst op 25 februari 2007 om 01:56

hmmm. Ik vind het eigenlijk wel prettig als mensen niet bot of recht voor hun raap zijn. Ik kan me nogal eens gekwetst voelen als mensen hun woorden niet zorgvuldig hebben gekozen.

Overigens ben ik me er ook wel van bewust dat die zwakte dan meer bij mij ligt dan bij die ander, toch hou ik er niet van en ben ik een sterke voorstander van leugentjes om bestwil.

Geplaatst op 26 februari 2007 om 12:39

Je bent een gezegend mens! Er zijn dus mensen met een mening in jouw omgeving, ze durven er zelfs voor uit te komen door je bot te noemen…ook al is dit niet jouw mening ;-)

Geplaatst op 24 mei 2007 om 11:35

Hahaha Manon, je hebt helemaal gelijk. En dan ook liever mensen die me recht in mijn gezicht bot noemen dan achter mijn rug om. :D Maar natuurlijk, het werkt twee kanten op. :) Gezegend, yep, amen. :D

Geplaatst op 25 mei 2007 om 14:02