*Parallel universum

Zoals iedere zichzelf respecterende alternatieve puber in de jaren negentig wilde ik dood. Ik was veertien, droeg een shirt van Nirvana, had een wollen oma-jas, rookte wiet, had paars haar en vond mezelf lelijk. Bovenal snapte ik niets van de wereld. Uiteraard had ook ik een schrift op mijn kamer liggen waarin ik treinen tekende, en leuke stropjes, bloedende polsen. Ook ik schreef voor de hand liggende depressieve gedachten waar veelvuldig de woorden hate, nobody en kill myself in voorkwamen en die je in gedachten gezongen hoorde worden door de dode Kurt Cobain.

De school leek opgedeeld in 3 categorieën jongeren: de alto’s, de gabbers en de kakkers. De eerste groep had als grootste hobby depressief zijn, de tweede experimenteren met drugs en de laatste vooral studeren en de toekomst uitstippelen. Natuurlijk was er sprake van enige crossing-over, maar in hoofdzaak hield je je bezig met een van de drie zaken. Heel af en toe betrapte je jezelf erop een leuke avond te hebben met vrienden, of met een gelukzalig gevoel op je skateboard te staan, maar die gevoelens wogen nooit op tegen de allesomvattende onzekerheid die volwassen worden met zich mee bracht.

Naarmate de jaren vorderden werd ik natuurlijk wijzer. Zelfmoord bleek toch eigenlijk niet echt nodig, en als je goed keek zag je overal om je heen kansen. Natuurlijk was het soms nog makkelijk vluchten in de veiligheid van het idee niets meer te hoeven, maar gaandeweg begon er een soort levenslust te ontwaken die er steeds weer voor zorgde dat je doorging. Wanneer je weer een mijlpaal behaalde groeide ook je zelfvertrouwen: je eerste ervaringen met de liefde (of wat daarvoor door moest gaan), je eerste zelfverdiende geld, discussies die gewonnen werden door argumenten in plaats van stampvoeten, afstuderen en de voorzichtige plannen voor de toekomst. Langzaamaan begon je je eigenheid te vormen.

De wereld leek opgedeeld in 3 categorieën mensen: de losers, de strebers en de normale mensen. Het was zaak bij de laatste categorie te horen. De losers bleven met drugs experimenteren zonder verder vooruit te geraken, de strebers vergaten jong te zijn en te leven in het nu. De gulden middenweg bleek drukbezet maar daardoor ook het meest levensvatbaar. Ik maakte plannen, had voornemens en doelen, principes en trots. Vanaf de magische achttiende verjaardag had ik het gevoel mee te kunnen tellen in de wereld. De bedrukte shirts maakten plaats voor strakke truitjes, paars werd zwart, piercings hingen her en der aan mijn lijf, evenals jongens.

Tegelijk met dit gevoel van macht over mijn leven kwam ook meteen het gevoel van onmacht om de hoek kijken. Omstandigheden werden opeens duidelijker, verschillen zichtbaar en veel ‘mogen’ veranderde stilletjes in ‘moeten’. Dromen konden niet direct waargemaakt worden, de eerste grenzen boden zich aan. Soms bleek discussiëren zelfs geen zoden aan de dijk te zetten, instanties en bureaucratie deden hun intrede in mijn leven, evenals lichamelijke grenzen en geestelijke beperkingen. In gedachten iets doen bleek soms mijlenver van daadwerkelijke realisatie te staan: soms door eigen toedoen, soms door toedoen van het leven in al zijn facetten.

De wereld leek opgedeeld in 3 categorieën: dromen, mogelijkheden en daden. De kunst was om die drie op elkaar af te stemmen. Mijn uiterlijk werd milder naarmate het leven minder bedreigend werd. De dagelijkse uitdaging om te doen wat je wilt en te willen wat je doet hield me meer dan bezig. En eigenlijk, eigenlijk is dat altijd zo gebleven. En ik denk zelfs dat dat altijd zo zal blijven. Iedere dag leef je je leven, op gezette tijden droom je over hoe de volgende dag kan zijn en zoek je naar de mogelijkheden om dit te realiseren. Beslissingen uit het verleden en ideeën over de toekomst moeten vervlochten worden. De realiteit en je wensen moeten een dans aangaan met elkaar, in beweging blijven, soepel blijven. Soms worden kansen in je schoot geworpen, soms werpt het leven je een beperking op, maar veelal heb je zelf in de hand welke draai je aan het leven geeft.

Kan iemand mij dan vertellen waarom ik zo’n hardnekkig verlangen heb om te vluchten? Zo’n grijze bastoon die altijd en overal in mij zoemt? Om me af te zonderen van de wereld? Om me terug te trekken uit het economisch systeem, het bureaucratisch systeem en als het even kan ook het hypocriet intermenselijk systeem? Ondanks alle mooie momenten die ik iedere dag ervaar en die ik voor geen goud zou willen missen, wil ik zo graag in een hutje in the middle of nowhere gaan wonen, en mijn eigen aardappels, rijst, tabak en groenten verbouwen zodat ik volkomen onafhankelijk ben van de wereld om mij heen, en kan doen wat mij plezier brengt, wat mij vreugde in het leven schenkt en wat mij zinvol schijnt. Is dat onmacht? Is dat onvermogen me aan te passen aan wat het leven heden ten dage van ons verlangt? Of is het simpelweg een dagdroom, gemaakt om nooit realiteit te worden?

30 Reacties

Wat geef je schitterend het proces naar de volwassenheid aan. En dan de vraag “is dit het dan?”

Geplaatst op 16 februari 2007 om 11:49

tja, waarom zou je willen vluchten?

Onzekerheid zou het antwoord kunnen zijn?
Als je lekker in je vel zit dan heb je minder de drang om te vluchten.

Je geeft de jaren 90 wel heel mooi weer trouwens :)

Geplaatst op 16 februari 2007 om 12:07

Ik ben waarschijnlijk te braaf, maar heb nooit wild om me heen geschopt. Ik was dan waarschijnlijk een “kakker”, ik deed mijn best op school, maar heb nooit graag naar school gegaan. Ik heb me er nooit thuis gevoeld. Ik paste in geen enkele groep. Ik was toen ook tegelijkertijd een nerd en een sportjock (zoals ze dat nu zouden noemen), maar vooral ook vreselijk verlegen en het liefste stak ik me ook altijd weg. Ondanks mijn lengte, liep ik (en nu nog) liever met gebogen schouders, zodat ik maar niet zou opvallen. Ik ben altijd erg creatief geweest, maar in niks een uitblinker, dus kwam ook met niks naar buiten. Behalve software, die ik samen met mijn broer schreef, en die we verkochten. Op de universiteit bloeide ik meer open. Ik kreeg meer vrijheid, ontdekte muziek, nam zelf beslissingen, en in het laatste jaar, ik was toen 22, eindelijk mijn eerste lief. Werken, trouwen, huisje, kindje. En toen liep het vast. Was dit het ? En toen heb ik alles stukgemaakt. Leven is lijden, of lijden is leren ? Alleszins heb ik toen pas echt, dingen voor mezelf durven beslissen, los van het verwachtingspatroon dat iedereen, familie, lief, de maatschappij voor mij in petto had. En dan begin je te leven. En soms wil ik nog steeds, nog meer, mij kunnen losmaken van alle mogelijke impliciete en expliciete verwachtingen en -patronen, om mij vrij en zelfstandig en onafhankelijk te kunnen voelen. En dus ja, droom ik ook regelmatig van een boerderij of een zelfonderhoudende commune, ofwel helemaal alléén of deel van een piepkleine gemeenschap, maar ver weg van alle economische en burgerlijke regels verplichtingen.

En alle mogelijke obstakels die ik zie, die me dat onmogelijk zouden maken, zijn dingen die ik zelf opwerp. Ik durf bij wijze van spreken nog niet eens op reis gaan. Voor mij zou het het leukste zijn als gewoon al de andere mensen weggingen. Die doen toch allemaal niks lievers ? ;-) Stom. En dan woon ik nog in de stad, omdat dat makkelijker is :-) Ik ben en blijf een vat vol tegenstellingen. Ik zonder me af in mijn eigen huisje. Nooit erg veel mensen om me heen gehad (of nodig gehad), maar wel dol op die paar mensen die er zijn (voor mij en ik voor hen), en het de moeite waard maken.

En tegelijkertijd moet ik ergens voelen dat het leven nog steeds mooi en de moeite waard is, moet ik het steeds positief kunnen maken, om voort te kunnen. Soms is dat erg moeilijk. En soms doet een mooie zonsopgang, een vogel die zingt, een stiekeme blik, een knuffel, een lief woordje, dat voor mij. En mijn lief. En mijn dochter.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 12:39

Ja Diane, dat is precies de strekking. :)

Gob, ik denk dat het deels wel onzekerheid zal zijn, maar deels ook onwil, en onbegrip naar de wereld toe, dat heb je of dat heb je niet denk ik. En ik heb het. Enerzijds willen passen in het patroon van alledag omdat dat een hoop zo veel makkelijker maakt, anderzijds weerzin voelen of simpelweg niets, bij dat idee.

Nathan, volgens mij voelt geen enkele leerling zich thuis op school. In die leeftijd is het echt een dagelijkse strijd, alles lijkt zo belangrijk en één verkeerde beweging en je riskeert het uitgestoten te worden. Tegelijkertijd rommelt er vanalles binnen in je, en wil je jezelf in de wereld plaatsen.

Stukmaken zit niet in mijn aard denk ik, ik forceer niets moedwillig, drijf het niet op de spits (in mijn puberteit wel). Er valt ook niets kapot te maken, er is simpelweg niets om kapot te maken, voor mijn gevoel. Ik lijk eerder alles eraan te doen om een soort rust te vinden, die ik hopelijk naarmate ik ouder word zal voelen.

Maar tegelijkertijd zie ik het leven, zie ik de mensen om me heen, iedereen die worstelt met de dagelijkse realiteit, met de toekomst en het nu, daartegenover de mensen die geruisloos over het leven glijden en nergens obstakels lijken te zien. Misschien zijn obstakels er wel pas wanneer je de (on)mogelijkheid kunt ervaren: wanneer je zelf of mensen in je omgeving tegen muren lopen. Vanaf dat moment vergroot de realiteit zich in je, kun je niet meer doorleven zonder ook met díe optie rekening te houden. Ik weet niet precies wat het is, ik denk dat ik van nature een tobber ben. :) Ik kan van dag tot dag wel genieten, maar het idee dat nog vijftig jaar lang, dag in dag uit, te moeten doen staat me tegen.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 12:54

Ik probeer niet teveel met de toekomst bezig te zijn, of te ver vooruit te kijken. Voor hetzelfde geld loop ik subiet onder een trein, valt er een vliegtuig op mijn hoofd, en heb ik me alleen zorgen gemaakt om niets :-)

Ik had vroeger een enorme dadendrang, had de noodzaak ergens te voelen dat ik “controle” over mijn leven had. Maar dat is een illusie. Wat niet wil zeggen dat je bij de pakken moet blijven zitten. Maar soms moet je ook durven “niets” doen, en wachten. Dat heb ik geleerd :-) Ik ben ook wel een tobber, of piekeraar, maar probeer dat te vermijden door vooral mijn leven zo simpel mogelijk te maken. Geen ballast. En niet naar de anderen kijken. Ik wil niet leven als een kat : slapen en eten en spinnen. Maar ik wil me net bewust zijn, en de dingen in vraag kunnen stellen, nadenken, en kiezen, en voelen. Dat is soms erg pijnlijk (denken doet geen zeer? ;-)) maar tegelijkertijd, denk ik, kies ik er ook voor om te leven. En als ik dat elke dag opnieuw doe, zijn die vijftig jaar zo om.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 13:35

Prachtig gezegd, die laatste woorden. :) Dat is uiteindelijk het geheim ook, ervoor kiezen.

*-Vanaf hier niet verder lezen, totaal van geen enkele waarde voor iemand anders dan ikzelf. :)-*

En toch: mensen die alles hebben en mensen die niets hebben kijken niet naar de toekomst. Wanneer je daar net tussenin zit is morgen ook toekomst en alles relatief onzeker en onzinnig. Zo zie ik dat dan toch. Ach, bleuh, ik word alweer moe van mezelf. :) Misschien heb ik me gewoon al te jong te vaak uit het veld laten slaan, en is het toch een soort faalangst vermengd met het besef dat niet iedereen gelijke levens kan leiden (ik schreef lijden hahahahaahahaa) en de boosheid daarom soms. Cinner kan daar ook wel een woordje over meepraten trouwens. ;)

Het leven simpel maken, ja dat is iets heerlijks. Maar ook iets moeilijks. Hoe meer je leeft, hoe meer je gevuld wordt door dat leven. Ik kan huilen om de man die op zijn veertigste dood neervalt en zijn vrouw die daarvan zo van slag raakt dat ze een pen probeert te drinken en haar schoenen in bed legt, ik kan huilen om die keer dat ik vijftien jaar geleden op straat uitgescholden werd, ik kan huilen om een oude onverzorgde vrouw die tot vier keer toe hetzelfde tijdschrift in de winkel komt kopen, ik kan huilen om iedereen die psychisch in de knoop zit, ik kan huilen om alle grenzen die mensen opgelegd worden, ik kan huilen om de paniek in de ogen van het kind dat verdwaald in de supermarkt staat ook al is ze het dadelijk zelf alweer vergeten. Soms lijk ik gewoon een enorme spons, die al die voorvallen lijkt te onthouden om maar niets over het hoofd te zien, niets tekort te doen. En zodoende niets meer wil meemaken.

Maar voor iedereen gaat denken dat ik zwaar depressief ben: dat is niet het geval. Ik praat alleen gewoon soms graag over dat lege gevoel, maar ondertussen dweil ik netjes mijn vloer, doe boodschappen, ga werken en spreek af met vrienden, zing mee met de muziek.

Misschien is het leven me gewoon juist teveel. En ben ik daarom te weinig. Of andersom. Mijn beste drijfveer is vaak: probeer het maar gewoon, mocht het misgaan, dan ga je gewoon dood en hoef je niet met de consequenties te leven. En dat geeft me dan de rust die nodig is om het te redden waardoor ik nooit dood wil. :) En dat wil ik ook absoluut niet. Maar wegstappen van alles wat me overweldigt wel, bij vlagen. En die mogelijkheid mis ik, en misschien zit daar wel het probleem. Wanneer ik speelruimte heb kan ik spelen, eerder niet. Tot zover de privé-therapeutische schrijfsessie van vandaag. :P ;) Ik zal even een waarschuwing bovenaan de reactie plaatsen. :)

Geplaatst op 16 februari 2007 om 14:07
Niemand

Totaal geen waarschuwing voor nodig, het is geen stukje om over te slaan. Het is mooi en een beetje droevig en wel heel erg waar (en aan de ene kant wil ik honderd dingen terugzeggen en aan de andere kant doe ik dat niet, omdat. En dat zeg ik al niet, omdat dezelfde omdat. Je weet nooit wie weet dat ik Niemand heet.)

Ik kan je geen antwoorden geven, ik weet het ook niet, ik begrijp er ook niets van. Maar ik denk dat hier veel mensen over nadenken en dat dat hen kwetsbaar maakt, maar dat dat de dingen die ze waarnemen, voelen, bedenken – ook mooier maakt. Waardevoller.

Je zou deze reactie van mij, na gelezen te hebben, mogen verwijderen. :$

Geplaatst op 16 februari 2007 om 14:19

Verlangen naar iets onbestemds, heimwee naar wat nooit was en ook niet komen zal, dat is iets heel menselijks. Misschien is het wel een belangrijke drijfveer achter alles wat je doet.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 14:20

Niemand, ik verwijder hem niet, net zoals jij het niet erg vind mijn gedachten, hakkelend of niet, te lezen, zo lees ik jouw gedachten ook graag. Ja, dat maakt het ook waardevoller, daar heb je gelijk in. En soms alleen al zo’n wijsheid delen maakt het al waardevol. :)

Ja Aargh, dat zou zomaar kunnen. Alsof een mens ergens deep down irreëel moet zijn om vooruit te blijven gaan? Tot bepaalde hoogte dan, anders heb je gewoon een psychose. ;)

Geplaatst op 16 februari 2007 om 14:34

Ik schreef eens een stukje over dat iemand zei ‘groots en meeslepend te willen leven’ (“want is dit alles?”), maar wat dat dan zou kunnen zijn wist ze ook niet. Maar zoals je zelf al hebt ondervonden en schrijft, ‘veelal heb je het zelf in de hand er een draai aan te geven’ – wat trouwens een heel gelukkige houding is – dus als het actuele bestaansvraag voor je is, zou je kunnen nagaan hoe je leven kantelen moet zonder dat het omvalt.
En als je even geen mogelijkheid ziet – soms kan alles zo beklemmend zijn – waarom ga je er niet eens een heerlijk weekend tussenuit, dat hoeft niet duur te zijn en het geeft zoveel energie.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 16:11

Kantelen zonder om te vallen… i like the sound of that. :)

Mijn weekenden zijn heerlijk Marius, maar het is zo actueel als het chronisch is: niet alleen iets van nu dat speelt. Bij vlagen waait het weer extra op door omstandigheden, zo ook nu. En dan ga ik loggen over hutjes op de hei. :)

Geplaatst op 16 februari 2007 om 16:45

Je doet me denken aan Henry David Thoreau met je aardappels enzo *grijnst*

Geplaatst op 16 februari 2007 om 17:44

Ik heb ook al vele jaren een toevluchtsdroom: schaapherder. Moet er niet aan denken eigenlijk.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 20:30

De grijstonen, die je vormt tijdens je puberteit, blijven voor altijd het wereldbeeld mede kleur geven. Want laten we eerlijk zijn, ondanks alle mooie dagelijkse indrukken, is en blijft het een fucked up world. En als er geen vlucht uit de werkelijkheid mogelijk is, dan moete de mens maar af en toe vluchten in een van de parallelliteiten.

Goede titel Wenz.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 21:46

Het is juist mooi zo. Het is juist omdat je als een spons al die indrukken opzuigt van wat er om je heen gebeurt, en er dan over nadenkt dat je ons zulke mooie brouwsels kan laten lezen. Dat is prachtig. Je moet alleen net genoeg afstand kunnen nemen om de dingen enerzijds nog te zien, maar je toch niet te laten meeslepen. Uiteindelijk moet je je eigen leven leiden/lijden, dat is al moeilijk genoeg. En eventueel, als je genoeg energie hebt, kan je al eens een hand uitsteken om iemand te helpen. Maar je helpt ook mensen door gewoon te observeren en te distilleren, zoals je hier doet.

Er zijn manieren om minder “last” te hebben van zulke onzekerheden, zoals focussen. Ik heb dat altijd in grote mate gedaan in mijn leven, focussen op programmeren, op triatlon, whatever. Dat geeft een doel en zekerheid (en als je geluk hebt, en dat had ik, ook respect van anderen en een waardegevoel). Maar uiteindelijk is dat ook een leeg leven omdat het zo eenzijdig is, en blijft het ook moeilijk om ten volle te genieten van de kleine mooie dingen.

Uiteindelijk kom ik dan toch nog maar op één mogelijke oplossing, en dat is liefde, niet alleen de liefde voor een partner (maar zeker ook), maar ook voor vrienden, natuur. En vanuit die liefde dingen (samen) doen. Want meestal is er geen kans tot piekeren als dingen (samen) doet.

Geplaatst op 16 februari 2007 om 22:19

Ik was depressief, gebruikte drugs en studeerde heel hard. Ik stippelde alleen geen toekomst uit want die was er niet in de jaren tachtig: No Future. Die depressie is inmiddels voorbij en een groot deel van de toekomst ook. Ik ben nog elke dag verbaasd over al die toekomst die ik achter de rug heb. En nóg verbaasder over het feit dat ie zó leuk was.
En dan te bedenken dat ik op mijn vijfentwintigste realiseerde dat er al zoveel jaren voorbij waren en daarom moest huilen in een openbare gelegenheid (met mijn gezicht naar de muur zodat niemand het zag, dat wel). Had ik toen alvast maar een beetje gelukkig kunnen zijn om al die jaren die nog zouden komen.

Geplaatst op 17 februari 2007 om 00:39

Discussies, gevoerd bij de recentelijke verjaring, hadden niet bovenstaand log als basis, wel het antwoord.

Ondanks het carpe diem van doen wat je wil en willen wat je doet, plannen voor de volgende dag en bla, openbaart hier zich het ontbreken van een bestemming. Het vluchten is niet meer dan een symptoom daarvan. Volwassen, een schijnbare identiteit, maar wat nu? Je eigen plaatje is ingevuld, nu dat van je leven nog. That’s all.

Mooi stuk, goed opgebouwd. Complibla, Wenz.

Geplaatst op 17 februari 2007 om 01:24

Haha Thoreau, inderdaad Wen. Daar had ik uren mee kunnen babbelen, als ik een eeuw eerder geleefd had geloof ik. :D

Yo, Joachim en Sem, drie insteken, alledrie hebben jullie gelijk. En alledrie mooi verwoord. Joachim, me focussen op iets bepaalds vind ik onmogelijk: ik heb geen uitgesproken hobby of ambitie (en wat je zegt klopt ook: dat is ook niet de ideale manier.). Maar daar komt Sem’s opmerking om de hoek kijken: het doel in het leven mist. En ja Yo, de wereld is fucked up, dat maakt het zo troosteloos soms.

Schaapherder Roer? :D Klinkt best authentiek gezellig. :)

Ha Annis, je was een mengelmoes. :) Zachtjes richting muur huilend om de tijd die voorbij was: breekbaar. Maar naarmate de tijd vordert dus toch blij met alles dat nog gebeurd is, dat geeft me hoop. :D

Geplaatst op 17 februari 2007 om 08:07

Ik krijg het er niet uitgeperst.
Ik zeg maar nix.
Te dichtbij.

Geplaatst op 17 februari 2007 om 13:26

Vluchten is toch niet per definitie negatief? Je lijkt me een romantische ziel, in de zin van de kunststroming (niet de Valentijnsrommel, dus); als ik zo vrij mag zijn.
Het wordt naar mijn gevoel doorgaans geassocieerd met een negatief gevoel over de werkelijkheid, maar ik denk dat vluchten in je eigen wereld dat niet per se betekent. Wat je wereld ook mag zijn, een paralelle wereld is niet per se een afkeuring van de “realiteit”.

Op de tv heb je toch ook verschillende zenders met één (of misschien meer) zender(s) waar je in hoofdzaak naar kijkt. Dat je voor een bepaald aspect naar een andere zapt omdat je je daar goed voelt voor dat ene wordt niet als escapisme gezien en is volstrekt normaal. Vergelijkingen lopen uiteraard steeds spaak en deze ziet er nogal bij het haar getrokken uit, maar ik kan het moeilijk anders uitleggen denk ik.

Ik ben benieuwd naar je antwoord. Groet.

Geplaatst op 17 februari 2007 om 15:46
roosje

de mens denkt alleen gelukkig te kunnen zijn -
maar voor geluk hebben we anderen nodig (en helaas kunnen die ons ook weer ongelukkig maken). de mens is individu en sociaal wezen tegelijk…

Geplaatst op 17 februari 2007 om 21:05

“En toch: mensen die alles hebben en mensen die niets hebben kijken niet naar de toekomst. Wanneer je daar net tussenin zit is morgen ook toekomst en alles relatief onzeker en onzinnig.”

Zo voel ik dat precies en ik zat even met mijn mond vol tanden dat vervolgens mijn naam voorbij kwam, je dat had opgepikt.

Kan er ook geen zinnig woord over zeggen verder geloof ik. Ik zoek het niet in de zelfvoorziening ver weg maar zou willen dat ik het eens ‘uit’ zou kunnen zetten even. Sla mij maar een week over leven, volgende week pik ik de draad wel weer op. Mag vooral het denken even minder? Want heus, dat doet regelmatig zeer.

Aan mij heb je niet veel momenteel :)

Geplaatst op 17 februari 2007 om 22:22

He lieve Wenz, hoe mooi het hele proces weergegeven en hoe herkenbaar ( ondanks dat ik niet van de generatie ’90 ben.)
Je eigen reactie waarin je de onzekerheden neerzet, je gevoel voor medemenselijkheid laat zien en de betrokkenheid die je daarbij ervaart. Mooi. Het helpt me mijn eigen puzelstukjes bij elkaar te leggen..

Ik geloof dat de antwoorden op deze vragen uit zoveel splintertjes bestaan dat we minstens duizend jaar oud moeten worden om het totale antwoord te kennen en nog eens duizend jaar om er naar te kunnen leven. Maar toch kan ik niet stoppen met vragen naar de antwoorden..

Geplaatst op 18 februari 2007 om 07:00

Sanderijn, goed punt. De romantische stroming, dat klopt wel. Je televisievergelijking is misschien een vreemde, maar maakt wel je point heel duidelijk. Kiezen, en steeds weer kiezen voor het een danwel het ander, het heen en weer daartussen, is niet per definitie een afkeuring van het niet gekozene maar hoogstens een keuze, een voorkeur op dat moment voor het wel gekozene. Zonder de rest uit te vlakken. Maar wel af en toe kortstondig het ene links willen laten liggen en het andere prefereren. Hm, ik ga er nog eens over door denken, want ergens lijkt nog iets niet besproken, maar ik kan er even mijn vinger niet opleggen wat er dan nog mist.

Carol die niks zegt? Dan moet het wel heel dichtbij komen… :)

Ja Roosje, helemaal gelijk. Ik wil dan ook samen met iemand anders dat hutje op de hei, en dan ook nog eens een internetverbinding. ;) :D

Cinner, ik dacht al dat vooral jij die opmerking van mij zou aanvoelen inderdaad. :) Herkenbaar, je wens af en toe een weekje niet te zijn om vervolgens een week later weer stevig er tegenaan te gaan. :)

Fride, ik denk dat het onafhankelijk van de tijd waarin je leeft inderdaad voor iedereen kan gelden. Puzzelstukjes inpassen, dat is goed. Mooi omschreven, en wel waar denk ik, dat we in ons leven nooit al die antwoorden kunnen vinden. 2000 jaar?! Pjoei, dat is me te lang hoor. ;) Maar ik vraag en zoek vrolijk met je mee. :)

Geplaatst op 18 februari 2007 om 08:55

En toch heb ik de ervaring gemaakt, dat alle paar jaren je gedachten veranderen.
Hoe oud je ook word, zullen er dingen zijn die verdwijnen en nieuwe, die er weer bijkomen.
Ook het vluchten is mij heel bekent.
ik ben nooit gevlucht, maar het verlangen is er heel vaak geweest.

Geplaatst op 18 februari 2007 om 09:24

Nou ben ik niet gelovig maar ik kreeg onlangs dit filmpje en vond het toch mooi om te zien: Interview with God

Geplaatst op 19 februari 2007 om 08:26

Mooi beschreven, die tijd. Ik denk dat velen dat meegemaakt hebben. Ik weet niet goed in welke groep ik thuishoorde, ik werd door geen van de groepen geaccepteerd, en probeerde dus maar met zo min mogelijk kleerscheuren door die rotte schooltijd te komen. Deed m’n best om maar vooral niet een jaar over te moeten doen, hetgeen mijn ‘lijden’ verlengt zou hebben. Maar goed, ik zat ook gewoon op een rotschool, wat leerlingen betreft.
Dan jouw vraag, dat vluchtidee. Ook dit vind ik erg bekend. Aan de ene kant heb ik vaak fijne momenten en goede tijden, en dan geloof ik ook het geluk gevonden en begrepen te hebben. En dan kan dat opeens omslaan in een intens gevoel van onmacht, het absoluut geen zin hebben in het leiden van het leven wat ik doe. Een soort walging van alles maar moeten, en ik denk dat daar de schoen wringt. Het is niet zozeer dat we zoveel moeten, maar dat we zoveel weten, willen en verlangen. Ooit was werken tot je dood, trouwen, kindjes hebben etc. de normale weg, en alleen iemand die ‘gelukkig’ geboren was lukte het om iets anders voor elkaar te krijgen. Tegenwoordig leven we met het idee dat alles mogelijk is,ingeprint door de media, en eigenlijk is dat gewoon helemaal niet waar. De kracht van het gelukkig zijn, van het niet willen vluchten naar het bekende ‘hutje-op-de-hei’ ligt hem volgens mij in het tevreden zijn met alle grote en kleine dingen die je hebt, en niet teveel te willen. Maar wat is dat toch moeilijk!

Geplaatst op 19 februari 2007 om 09:09

De verschillende groepen die je steeds noemt, ik ken ze maar herken ze niet. Dat is iets puur ik, niet iemand van de groepen, wel omgaand met het individu binnen alle verschillende groepen. Toch altijd een eigen koers blijven varen, veelal net iets anders dan de rest.

Je vraag… De drang… Klinkt me bekend in de oren. Zo vaak de drang om weg te gaan. Gewoon weg, de natuur in, daar relatief basic genieten. Weg van de politiek, klagende mensen, hectiek, spelletjes, etc. Genieten van echtheid en puurheid. Waarom? Omdat dat volgens mij de puurheid van het leven is, de echtheid en niet de facade die ons voor wordt gehouden. Daar kan je echt zijn en hoef je geen rollen te spelen. Daar is leven ook overleven terwijl hier leven eenheidsworst is. Het is een verlangen naar puurheid, weg van de waanzin van commercie, stempels, etc. Ik vond het plot waardeloos, maar ergens in de film “the village” zat iets echts.

Ik denk niet dat het onvermogen is. Wel denk ik dat we nu in de “gouden jaren” leven. Een dagdroom, wellicht, maar wel één die je kunt realiseren….

Geplaatst op 19 februari 2007 om 14:29

Je hebt jezelf overtroffen Wenz. Dit is één van de mooiste logjes, zo niet de mooiste, die je hebt geschreven.
Herkenbare dingen, dingen waarin ik mezelf (nog) niet kan herkennen, maar bovenal veel wijsheid. Ik denk als ik nog te jong ben om alles op waarde te schatten, maar dat geeft niet. :)

Ook de reacties, erg mooi, ontroerend die openheid. Joachim slaat de spijker op z’n kop, voor mij dan. Erg herkenbaar zijn reactie, en dat focussen is ook iets waar ik ‘last’ van heb. Hoe je eraan komt, ik denk ook een soort van vluchtgedrag. Vraag is alleen hoe je er vanaf komt, en in hoeverre dit ‘slecht’ is. Bedankt in ieder geval voor je ‘Food for thought’ Joachim. :)

Youri, je opmerking over of alles mogelijk moet zijn. Ik denk het wel, ondanks dat je hierdoor een complexer leven krijgt met meer gepieker, heb je ook mogelijkheden om écht te doen waar je hart ligt. Zo zie ik het tenminste. :)

Dat vluchten, erg interessant. Voor mijzelf niet erg herkenbaar, vroeger wel, als puber zijnde. Toen wou je altijd ‘weg’, zonder een duidelijke plaats voor ogen. Jullie vluchten, komt het misschien ook door jullie werk? Zelf ben ik nog student, en ga niet eens naar alle college’s, dus ik heb wat dat betreft nog veel vrijheid. :) Ik kan me indenken als je veel plichten krijgt, en veel uren iets ‘verplicht’ moet doen, je erg graag ‘gewoon weg’ wilt. Zelf vind ik het heerlijk om dagen thuis te zijn, lekker rustig, gewoon opjezelf en dan iets doen wat je zelf leuk vind, zonder anderen. Hm, of zou dat ‘terugtrekken’ dan ook een vluchtgedrag zijn? :)

Geplaatst op 20 februari 2007 om 18:47

Ja Jos, misschien is daar wel een duidelijk verband te zien: werken en vluchtgedrag. Maar toch, ook als student had ik het al, maar dat komt mede doordat ik school als een grotere bron van irritatie zag dan werk denk ik.

Ja, een dag alleen zijn, je terugtrekken, dat is heerlijk. Maar inderdaad wel een soort van vluchten denk ik. :D

BFD, the village is inderdaad een mooi concept, alleen drijven zij het te ver natuurlijk. Maar ik snap wat je bedoelt. De gouden jaren, ja iedereen heeft ‘alle kansen’ en wordt zodoende ook geacht al die kansen te benutten. Een paar jaar hetzelfde werk doen levert al bijna meewarige blikken op, geen carrière maken ook vaak, 30 jaar bij dezelfde partner blijven wordt al bijna als onmogelijk gezien omdat er toch steeds weer een kans in zit iets beters tegen te kunnen komen enz. Overconsumptief.

Youri dat verwoord je precies goed: “…dan geloof ik ook het geluk gevonden en begrepen te hebben. En dan kan dat opeens omslaan in een intens gevoel van onmacht…” Ja. En natuurlijk ligt het geheim in blij zijn met wat je hebt, maar dat heeft een ondergrens, en als je daar aan voorbij gaat dan is blij zijn met wat je hebt gewoon dom. :)

Cinner, het interview moet ik nog bekijken. :)

Geplaatst op 21 februari 2007 om 08:09