*Rebellie

Naadloos sloten ze aan: hij paste precies in haar. “Hèhe, dat duurde lang!” riep ze opgelucht uit. “Ssssst, niet te hard. Je weet toch dat de muren hier oren hebben!” hij sprak gehaast, op gedempte toon. “Weet je waar ik altijd zo boos om kan worden? Van die mensen die niet opmerken dat wij in gesprek zijn. Ik bedoel, er staan zoveel collega’s een rij verderop niets te doen, maar nee, dan moeten ze toch ons hebben. Zo flauw vind ik dat.” Hij zuchtte.

“Ja maar schatje, dat is uiteindelijk wel waarvoor we hier zijn aangenomen hè…” probeerde ze voorzichtig. “Ach jij met je plichtsbesef! Natuurlijk wil ik wel mijn best doen, maar er is toch maar twee middagen per week werk voor ons allemaal tegelijk, dus dan wil ik tussendoor best eens met rust gelaten worden wanneer wij samen zijn. Dat de anderen ook maar eens een stap naar voren doen!” Ze knikte stilletjes, hij had eigenlijk wel gelijk. Op een of andere manier kwamen zij altijd vooraan terecht, alsof werkelijk niemand lette op een eerlijke wisseling van diensten.

“Weet je, soms denk ik dat we gewoon moeten weigeren.” Hij sprak nog steeds stil, maar de vastberadenheid klonk fier in zijn stem door. “Dat we elkaar zo stevig vasthouden dat niemand ons uit elkaar getrokken krijgt. Ik pas zo ontzettend perfect bij jou, dat weet je, het voelt goed als wij samen zijn.” Ze zuchtte instemmend, niemand voelde zoals hij. Haar dagen waren draaglijk door uit te kijken naar de korte momenten waarop zij samen waren. “Het zou heerlijk zijn als dat eens zou kunnen!” Ze klemde zich nog steviger om hem heen.

“Schatje, zullen we het eens proberen?” Hij wachtte vol spanning op haar antwoord. “Ja maar… worden we dan niet eruit gesmeten?” sprak ze met een piepstemmetje. “Geen sprake van, daar zorg ik wel voor! Vertrouw me nu maar.” Hij mijmerde hardop. “Dan kan ik nog een tijdje je stem horen, je tegen me aan voelen…hmmm.  Je voelt als geen ander, lieveling.” Ze smolt bijna door zijn woorden. “Ok! We doen het! Maar hoe?”

Hij drukte zich heel stevig tegen haar aan en fluisterde dat ze met alle kracht die ze bezat hem moest omklemmen en dat hij op zijn beurt, met alle kracht die hij in zich had, zou proberen zich zo breed mogelijk te maken. Ze giebelden eventjes, dit was wel spannend. Plots veerde hij op: “Daar! Daar komt er weer een! Nu schat! NU!” Ze persten zich tegen elkaar aan, voelden hoe ze begonnen te gloeien door de krachtinspanning, ze leken wel uit te zetten! Hoe zenuwachtig ze ook was, ze piekerde er niet over hem los te laten, dit was heerlijk!

Met stevige passen beende een wat gezette dame op hen af. Afwezig keek ze op een briefje, ze leek met haar gedachten al elders. Ze graaide het hengsel van het mandje precies vooraan naast het draaihekje en wilde al richting de groenten haasten toen ze weerstand voelde. Haar been zweefde boven de grond, geïrriteerd keek ze om. Er hingen twee boodschappenmandjes aan elkaar vast. Ze schudde haar pols, klapte de mandjes ruw op de rest van de stapel, maar er was geen beweging in te krijgen. Ongeduldig gooide ze de onafscheidelijken op de achterste stapel en graaide een nieuw exemplaar van de voorste stapel, dat zonder morren meegaf.

Terwijl de vrouw wegliep barsten ze in gejubel uit: “Het is ons gelukt! Woehoew, het ging goed!” Ze omarmden elkaar nog steviger en vol trots lachten ze hun spanning weg. “Heerlijk! Nu hebben we wel even de tijd alvorens iemand weer van onze diensten gebruik wil maken!” Ze kropen gelukzalig met z’n tweetjes weg in een innige omhelzing, terwijl ze toekeken hoe de mandjes op de stapels voor hen één voor één aan het werk werden gezet. “Dit is hemels, lieveling.” sprak hij teder. Ze kon niet anders dan dat beamen.

23 Reacties

Na ongeveer een derde dacht ik: Heee, waar gaat dit nu weer heen? Dacht aan office supplies ofzo ivm “werk” maaaarrr toen waren het boodschappenmandjes *grinnikt*

Geplaatst op 12 februari 2007 om 14:55

Leuk leuk leuk, ik dacht al, over welke gebruiksvoorwerpen gaat dit, of… Komt hier een ontboezeming over haar geheime relatie?

Erg leuk en origineel bedacht en omschreven ;)

Geplaatst op 12 februari 2007 om 15:55

Ik ben blij voor de mandjes, het lijkt me ook niets om steeds wreed uit elkaar gerukt te worden door jan en alleman :P

Geplaatst op 12 februari 2007 om 18:34

!!!
Zeer leuk, om vrolijk van te worden!

Geplaatst op 12 februari 2007 om 18:46

Pfff, moeilijk. Eerst dacht ik dat het over seks ging, toen aan het eind werd duidelijk dat het daar niet over ging. ;) Toen dacht ik dat het twee collega’s waren die zich doodverveelden. En toen ik Mav’s reactie zag toen vatte ik dat het ging over mandjes. Geniaal Wenz hoe je me (ons?) op een dwaalspoor hebt gezet. :)

Geplaatst op 12 februari 2007 om 21:02

Haha Jos, ik had niet verwacht dat er iemand zou zijn die aan het eind nog niet door zou hebben hoe de vork in de steel zat… maar jij overtreft mijn verwachtingen. ;)

Geplaatst op 12 februari 2007 om 21:39

Wat een bizar sexverhaal.

Geplaatst op 12 februari 2007 om 22:10

Het gaat ook alleen maar over seks de laatste tijd bij Wenz. ‘t Is wat.

:-P

Geplaatst op 12 februari 2007 om 22:24

Uiteindelijk snijden zij zichzelf natuurlijk in de vingers. Dan wordt besloten dat je aan zo’n samengesmolten mand niets hebt en verdwijnen ze op een afvalhoop. En hoe moet het dan verder!?

Geplaatst op 13 februari 2007 om 00:09

Hahahaha, winkelmandjes! Waarom ook niet. Ik zal ze voortaan met andere ogen bekijken, en als er eentje niet met me mee wil zal ik ze niet storen in hun samenzijn.
*trots* Na een paar regels had ik al door dat het niet over een gebruikelijk potje copuleren ging.

(@ Mav: waar het hart vol van is…?;))
(@ CiNNeR: is dat niet de ultieme liefde; samen de dood in?)

Geplaatst op 13 februari 2007 om 07:33

Hahahaha ja Yo en Mav, ik heb het steeds maar over seks hè? :P :D ;)

Cin, ze laten elkaar weer los hoor, als ze weer aan de beurt zijn. Ze wilde alleen eventjes, één keer, rebels zijn. :)

Precies Eep, als ze tegenwerken, ga er dan maar van uit dat ze even wat privacy willen. :D

Geplaatst op 13 februari 2007 om 08:26

@CiNNer: hahaha Romeo en Julia in de supermarkt :)))

grappig Wenz, ik neem idd altijd het mandje waar ik niet aan hoef te rukken.

Geplaatst op 13 februari 2007 om 08:50

Hahahahahaha.
Ik zat al aan een stekker en stopkontakt te denken, maar winkelmandjes vind ik super.
Dus als wij de volgende keer weer eens 2 mandjes zien, die niet van elkaar af willen, dan moeten we ze maar heel voorzichtig aan de kant zetten zodat ze veel tijd met elkaar hebben :)

Geplaatst op 13 februari 2007 om 10:40

geweldig…een moderne fabel…erg leuk Wenz!
complimenten!

het is echt super(markt)! ;)

Geplaatst op 13 februari 2007 om 11:08

Hahah :)

Dan hebben die winkelkàrretjes het toch beter bekeken…. die willen alleen uit elkaar als je er geld voor geeft.

Geplaatst op 13 februari 2007 om 12:17

Oo! Dus eigenlijk verricht ik een goede daad als ik mijn eigen fietsmand gebruik voor de boodschappen bij de supermarkt. Ik zal ze de volgende keer vertrouwelijk toeknikken, een knipoog geven en met rode konen mijn mandje vullen..

Geplaatst op 13 februari 2007 om 21:54

Heb hier (in Cambodja) de supermarkt mandjes ook eens bekeken.. Het viel me op hoe verscheurd ze er uit zagen: gaten, kapotgetrokken hengsels en scheuren die over de hele mand lopen. Blijkbaar hebben de mandjes hier nog meer hechtingsdrang maar zijn de gebruikers koude, kille, gevoelloze mensen die de mandjes telkens weer met geweld uitelkaar trekken… Ik zal ze de volgende keer een kusje geven en wat pleisters voor hun wonden. ;)

Geplaatst op 14 februari 2007 om 01:59

Gewèldig verhaal!

Geplaatst op 14 februari 2007 om 15:55

@Epi: oef, dat is deze week even te diepzinnig voor mij. Hopelijk komen ze in aanmerking voor hergebruik, samengesmolten tot een :)

@Wenz: hier is goed over nagedacht :D

@Jackie: ja zo rond valentijnsdag mag het een romantisch tintje hebben ;)

Geplaatst op 15 februari 2007 om 00:48

@Epi (“waar het hart…”) : Ik verwijs je naar een zekere reactie op mijn log. Iets met projectie. :P

Geplaatst op 15 februari 2007 om 02:05

Ach, wat schattig =:~) Net als hondjes die na de daad niet uit elkaar zijn te trekken.

Geplaatst op 15 februari 2007 om 19:26

Haha, ik liep gisteren met Vriendje door de supermarkt en hij liet het eerste mandje dat ‘ie probeerde staan omdat dat vastgeklemd zat. :D

Go mandjes, het werkt!

Geplaatst op 16 februari 2007 om 13:24

Yeah! :D

Mandjes zijn Vriendje dankbaar, echt wel. :)

Geplaatst op 16 februari 2007 om 13:27