*Er was eens

Terwijl ze tegen het aanrecht geleund stond concludeerde ze dat de hoeveelheid clichés in haar hoofd onmenselijke proporties begon aan te nemen. Ze probeerde haar gedachten om te vormen tot iets constructiefs, iets persoonlijks, iets waardoor iedereen zou weten dat het uit haar hart kwam en niet uit de meest recente streekroman van de plaatselijke sigarenboer. Halverwege iedere zin kapte ze zichzelf weer af, haast geïrriteerd om de blijkbaar enorme hoeveelheden voorgekauwde zinnen die in de loop der jaren onsplitsbare groepjes hadden gevormd in haar taalcentrum.

Elk woord leek een standaard zin op te roepen, iedere beschrijving van wat ze voelde leek een aanfluiting. Een moment overwoog ze zichzelf te sussen met de wetenschap dat daar simpelweg geen woorden voor zijn, maar zelfs die conclusie deed haar haast kokhalzen van middelmatigheid. Een hysterische lach zorgde voor kortstondige afleiding, maar al snel kronkelden haar gedachten weer in dezelfde kringetjes. Ze zuchtte hoorbaar. Zou het iets chemisch zijn? Een neurologische afwijking misschien? Een archetypisch vat waar iedereen uit tapt? Een geheime schakelaar die onherroepelijk omgezet werd zodra de liefde dan wel de dood zijn intrede doet?

En waarom springt er nu nooit eens iemand op, armen in de lucht zwaaiend, schreeuwend dat alleen originele woorden tellen? Dat iedereen aan de kist zijn mond moet houden tenzij er iets daadwerkelijk nieuws gezegd wordt? Dat verliefde paartjes een spreekverbod krijgen tot het roze langzaamaan weer grijs kleurt? En als liefde zo warm voelt, en sterven zo koud, waarom voelt niemand zich dan geroepen daar aan de lopende band nieuwe woorden voor te verzinnen? Waarom zijn we niet in staat binnenstebuiten te keren, de wereld simpelweg te tonen wat zo duidelijk te voelen is? Waarom sussen we onszelf met nog meer standaard zinnen om onze tekortkoming te vergoelijken? Het is nu eenmaal een universeel gevoel. Nee!

Het was níet universeel. Ze hield van geen twee mensen op dezelfde manier. Ze treurde om ieder verdwenen mens in haar leven op een andere manier. En toch: de woordenschat bleef beperkt tot dat wat al eerder gezegd was. De taal, besloot ze daar naast het aanrecht, is een korset. Maar tegelijkertijd een van de weinige sprinklersystemen die de menselijke geest rijk is: we kunnen vanaf de overkant van het gazon naar elkaar wuiven, wat druppels opvangen; we weten wat er ongeveer bedoeld werd door de ander en rijgen de woorden aaneen tot er een lijf ontstaat waarin wij passen, dat ons bekend is.
En die lijven wrijven we tegen elkaar aan, warmen we aan elkaar, net zo lang, tot ons niets dan het afkoelen rest.
En toen begon ze te schrijven.

~
Laat mij je kussen
zoals dat steeds gaat
ik ben niet de eerste
die nu naast je staat

Laat mij je noemen
het mooiste op aard
al was je al eerder
een ander dit waard

Laat mij je zeggen
hoezeer ik je lief
al deed men dat eerder
dat maakt mij geen dief
~

19 Reacties

Heel mooi gedicht, echte liefde, zonder opeisen, zonder jaloezie, gewoon graag zien.

Geplaatst op 8 februari 2007 om 02:40

Geweldig, mooi gedicht ook.
Ik kan het geheel gewoon niet lezen zonder dat het hele ‘taal en macht’-college dat ik net heb gevolgd weer boven komt drijven. Ik hoor de stem van de docente als ze Derrida uitlegt op de achtergrond: “Taal is intrinsiek iteratief! Alle taal is herhaling en citatie.”
En je hebt het geniaal opgeschreven… misschien vind ik dit wel het beste logje wat ik van je ken.

Geplaatst op 8 februari 2007 om 04:02

Een bespiegeling waarvoor clichés ook al tekort schieten.
Het bruggetje naar het mooie gedicht is fraai gevonden.

Zucht, ik wil ook…

Geplaatst op 8 februari 2007 om 07:32

Mooie beschouwing van orginaliteit, of het gebrek daaraan. :) Mooi gedicht ook. Prachtig begin van de ochtend. :)

Geplaatst op 8 februari 2007 om 08:18

‘Alle taal is herhaling en citatie’: inderdaad Mav, dat was een beetje de grondgedachte van het log. :) Thanx voor het compliment trouwens.

Eep, het logje is geen bruggetje naar het gedicht, als ik even mag zeuren. Dat doet het log tekort, het gedicht is meer een kleine aanvulling op het log. :)

Joachim, met dit gedicht bedoelde ik meer duidelijk te maken wat in het log staat beschreven: al lijkt alles een herhaling van zetten, en kus je, praat je zoals al eerder gedaan, toch betekent dat niet dat diezelfde dingen ook hetzelfde voelen, je bent niet inwisselbaar, al zijn de woorden dat wel. Zoiets. :)

Geplaatst op 8 februari 2007 om 09:09

haar mijmering in het eerste deel van de log, is een heel herkenbaar probleem (mijn kopzorgen lopen steeds diezelfde kant op) Vervolgens vind ik het gedicht heel bijzonder; het bekende gegeven in iets nieuws vatten, zonder in herhaling te vallen. Maar toch de herhaling te gebruiken als unieke uiting van liefde. (..wat een gebral sonja, bah!) Fijne log!

Geplaatst op 8 februari 2007 om 09:17

Dit is natuurlijk ook het dilemma van elke creatieveling : alles is al gemaakt, beschreven, gevat in woorden, beeld, muziek en bij uitbreiding ook beleefd ? En toch blijft die drang in mezelf aanwezig om dat steeds opnieuw trachten te vatten, in welke vorm dan ook. Dat is niet een soort ijdelheid, of hoogmoed, dat ik het ultieme zal bijdragen, of het laatste woord wil hebben, maar dat is eerder een soort grip willen krijgen op de onvatbare werkelijkheid. En dan de hoop dat iemand, jij, het ook herkent, en dat het iets kan losmaken. Zo blijft elke nieuwe dag uniek, zelfs al merk je dat niet altijd even goed. Alleen als je wilt kijken.

Ik kijk, en lees, en geniet ;-)

Geplaatst op 8 februari 2007 om 09:52

interessant…het doet mij denken aan DH Lawrence…
hij had in het begin van de 20e eeuw het probleem dat hij wilde schrijven over liefde (in al zijn vormen) en dus ook sex…maar dat daar geen woorden voor waren. Engelsen waren nog wat bekrompener dan ze nu zijn en de Victoriaanse stempel lag op het land. Hij probeerde het toch, met horten en stoten, en schreef een paar hele mooie dingen. Hij was de eerste die het deed. Hierdoor brak hij hij wel de boel open en creëerde hij, bijna letterlijk, een nieuwe taal: die van de liefde.

ehm….tot zover de kunstgeschiedenis les… ;)

Geplaatst op 8 februari 2007 om 10:05

Een prachtige beschouwing! Zeker met een kern van waarheid, vooral je gedicht. Ik vraag het me wel eens af, leuk, lief, geweldig. In je leven ontmoet je vele mensen, ontstaan er patronen. Ondanks dat ieder individu anders is. Toch kan je opmerken (tot je grote schrik) dat het niet anders is. Niet uniek, niet origineel.

Wat is de waarde van woorden die al duizend keer gezegd zijn. Of zijn deze woorden met dit gevoel erachter uniek. De zender zendt, die weet of de boodschap gemeend is, intens is, puur is. Uniek voor hem/haar om dat tegen een ander te zeggen. Of….. Dat dit een door patronen geslepen gewenste woorden zijn.

De ontvanger oordeelt. Over de woorden, de waarde, de intensiteit en puurheid. Hoe het aankomt in het hart. Of het de resultante is van patroonridders.

Woorden, lichaam, geest. Van twee zielen die samensmelten, dat is uniek. Vooral wanneer deze zielen samen smelten en het eigen krachtige individu behouden.

Geplaatst op 8 februari 2007 om 13:46

Ach ja mijn lief, dat je het eerder hoorde, maakt mij nog niet tot dief. Je schreef in enkele woorden mooi en glashelder je log nog eens opnieuw. En zo zie je Wenz, de taal is geen vast korset. De taal is (mijn) vuur.

Geplaatst op 8 februari 2007 om 14:06

Klopt BFD, de ontvanger kent de waarde toe, de zender voelt wat hij/zij voelt maar kan dat nooit 100% overbrengen. Nog een extra obstakel dus: de interpretatie. Vechten tegen de bierkaai soms, als mensen hun oordeel al klaar hebben staan en alles in dat straatje opvatten, ongeacht hoe jij het eigenlijk bedoelt.

De taal is je vuur Marius, en je paard, je megafoon en je tentakel. Maar t.o.v. je innerlijk zijn, je voelen, blijft het een schamel instrument. Niettemin een prachtig instrument, waarin de grootste uitdaging kan liggen om toch dát te verwoorden wat onverwoordbaar lijkt… Het is een uitdaging. :)

Geplaatst op 8 februari 2007 om 18:47

Inderdaad, zo bedoelde ik het. ;)

Geplaatst op 8 februari 2007 om 19:10

het zijn niet de standaard woorden die je gebruikt, daar ben je nu eenmaal mee behept: het is het gevoel, dat ingefluisterd door de keuze van het ritme, de weglatingen en de toevoegingen, de keten aaneengeregen woorden maken tot een onsterfelijke adembenemende expressie.

Geplaatst op 9 februari 2007 om 09:21

Dat ken ik, dat onmachtige gevoel dat op zich mooie gedachten er alleen maar uit lijken te willen komen via ontoereikende cliché’s. En meestal werkt dat gevoel dusdanig verlammend, dat ik dagenlang helemaal niets meer opschrijf, pff.

Geplaatst op 9 februari 2007 om 09:53

Mag ik trouwens misschien even van de gelegenheid gebruik maken om lyrics te spammen? Dit nummer kwam net voorbij en ik moest meteen aan je denken ;-)

(En het is ook gewoon een mooi nummer. Beetje lelijke lyrics site, maar goed, het gaat om de tekst.)

Geplaatst op 9 februari 2007 om 14:46

Gisteren, dat was vrijdag, schreef ik hier: “ik beken dat ik na het lezen over humoristische sex even aan je begon te twijfelen; maar die twijfel is nu weer helemaal verdwenen: dit is (mijn) Wenz!”, of woorden van gelijke strekking.
Maar dat bericht ging kennelijk verloren…

Geplaatst op 10 februari 2007 om 11:58

…dit is (mijn) Wenz!… dat klinkt wel wat dwingender dan ik bedoel, geloof ik.

Geplaatst op 10 februari 2007 om 12:00

Zo heb ik ook vaak gedacht en uiteindelijk kwam ik toch altijd weer tot de conclusie dat je vanuit je hart moet spreken als je het niet meer weet. Dan is wat je ook zegt, echt.

Geplaatst op 10 februari 2007 om 13:31

Haha Dae, ik vat het niet dwingend op hoor. Ik ken je onderhand wel een beetje, virtueel gesproken. :)

Geplaatst op 11 februari 2007 om 18:28