*Ik zet een raam open.

Ik ken haar niet, de enige rol die ze voor mij vervult is dat ze met me afrekent eens per week, wanneer ik onder de zonnebank ga. Ze zegt dat ze, wanneer ze klaar is met werken, heerlijk op de bank wil kruipen, telefoon uit, filmpje kijken. “Gewoon tegen niemand zeggen dat ik thuis ben, lekker alleen zijn.” Ik begrijp haar, zeg dat ook. Dan zegt ze lachend: “Soms zit ik thuis en voel ik me zo zielig en alleen, en vraag ik me af waarom nu niemand me belt, haha, maar soms wil ik juist gewoon alleen zijn!”

Ik lach met haar mee, maar ondertussen raakt het me. Zij durft dit hier, tegenover mij, iemand die ze amper kent. Het stelt weinig voor, haar woorden, en toch heel veel voor mij. Ik realiseer me dat ik dat nooit zou doen, zou kunnen, zou durven: kwetsbaar zijn in deze situatie. Het treft me dat mijn muur zo dik is. Ik ben iemand die makkelijk alleen kan zijn en zich niet snel eenzaam voelt, maar daar gaat het hier niet om. Op andere gebieden ben ik wel kwetsbaar. En ik denk na, probeer me te herinneren wanneer ik me open heb durven stellen voor relatief onbekenden. Amper. Ik doe dat vrijwel nooit.

Opeens begrijp ik wat vrienden al jaren tegen me zeggen: Je praat veel, maar je laat nooit merken wat er in je omgaat. Dat doe ik wel, maar nooit spontaan. Alleen na een snelle screening, iets dat routine is geworden, laat ik iets los. Het duurde jaren voor ik door had dat vertellen wat er allemaal in me omgaat, vertellen wat ik heb meegemaakt, wat er mis ging, wat er goed ging, een vriendschap verrijkt. Dat iemand om je geeft, met je mee wil kunnen lachen en huilen, je gedachten wil kennen. Ik denk te kunnen stellen dat ik dat nu wel kan en durf, en er de meerwaarde van kan inzien. Maar spontaan in het moment zelf die openheid tonen? Dat lukt me blijkbaar nog niet zoals ik dat zou willen.

Zelfs terwijl ik dit schrijf bedenk ik honderden consequenties, weeg mijn woorden af, wil liefst zoveel mogelijk achter houden. Les 1: open zijn, kwetsbaar zijn, je zwakke kanten tonen, wordt niet automatisch opgevat als ‘zeuren’ of ‘zielig doen’ of ‘aandacht trekken’ of iets dergelijks. Ik zelf ervaar het niet zo wanneer anderen dat doen, waarom zou het andersom wel zo werken? Je wilt soms gewoon delen. Les 2: Ik moet niet krampachtig proberen het beeld dat mensen van mij hebben te controleren. Zo ontstaat er een eenzijdig beeld, en dat doet beide partijen geen goed. Les 3: Leef gewoon eens, mens. Al die energie die het moet kosten om bewust met situaties bezig te zijn kun je goed gebruiken voor andere dingen.

Al maandenlang zit er iets niet goed in mijn lijf. Van dokter naar ziekenhuis en weer terug, maar tot nu toe is de oorzaak van mijn maagpijn niet gevonden, er lijkt niets aan de hand te zijn, en toch kan ik niet meer dan een paar uur per dag rechtop staan. Vorige week onderging ik een gastroscopie: een onderzoek waarbij een camera door je slokdarm je maag in wordt geduwd. Het deed pijn. Veel pijn. Toen het voorbij was maakte ik meteen sarcastische grapjes tegen de assistente over hoe geweldig ik het had gevonden. Ik liep de wachtkamer weer in, voelde werkelijk geen enkele emotie. Ik sloeg mijn ogen op en keek mijn moeder aan die daar op mij zat te wachten, en daar, op dat moment, barstte ik in tranen uit: ik had mijn grens bereikt. Het zoveelste onderzoek dat niets opgeleverd had na maanden van pijn, het zou bijna onlogisch zijn als het me niets zou doen.

En toch, blijkbaar is het al zover gekomen dat ik in situaties waarin ik niet kwetsbaar wil zijn daadwerkelijk niets voel, tot het moment waarop ik alleen ben, of bij iemand ben die ik vertrouw. Het opende mijn ogen: het werkt tegen me, niets laten merken, me groot houden. Niet alleen heb ik de artsen en internisten het idee gegeven dat het allemaal wel meevalt door mijn emoties achter te houden, het moment dat de bom barstte, barstte hij ook goed. Ik was op, al mijn energie leek verdwenen. Al die maanden van frustratie en simpelweg lichamelijke pijn hadden meer van me gevergd dan ik zelf door had gehad. En ik geloof dat dit het moment is om te concluderen dat diezelfde strategie in de rest van mijn leven dan ook absoluut geen goed kan doen.

Ik neem me dan ook voor om eerlijker, opener en kwetsbaarder in het leven te willen staan. Niet alleen aan het handjevol mensen dat dichtbij mij staat tonen wat ik voel, maar ook aan alle anderen. Ik weet dat de wereld echt niet vergaat wanneer ik dat doe, en toch doe ik het niet. Wil ik over vijftig jaar concluderen dat ik al die tijd verkeerd heb geleefd? Liever niet. Wil ik een binnenvetter zijn die naarmate de jaren vorderen steeds meer verbitterd raakt? Absoluut niet. Kwetsbaar zijn houdt in dat je het deksel op je neus kunt krijgen, dat klopt. Maar is af en toe een blauwe plek op je neus nu echt zo’n ramp? Nee. Ik ben het strijden moe. Moe van mezelf.

En nu ik toch bezig ben: ik ben blij met jullie. Jullie allemaal. Iedereen die hier de moeite neemt om mijn gedachtenspinsels te lezen, op me te reageren, met me mee te denken, te leven, te genieten. Ik ben ook blij met de lieve vrienden in mijn leven, of ze nu ver weg of dichtbij zijn, ze verwarmen mijn hart. Ook jij, die zo onverwacht mijn leven binnengelopen is. Vooral jou wil ik beloven net zo kwetsbaar te durven zijn als jij tegenover mij kunt zijn. En ondertussen? Ondertussen ga ik proberen tegen de dame achter de toonbank, de mensen om mij heen, de artsen in het ziekenhuis, de baas op het werk, de vrouw naast me in de bus, tegen iedereen die zijdelings mijn leven beroert, mijzelf te tonen. Ik zal nooit iemand worden die zijn hele hebben en houden op tafel gooit, maar af en toe gewoon menselijk zijn moet te doen zijn. Het zal me goed doen. Iedere twijfel die ik nog heb om dit logje niet te plaatsen zet ik dan ook aan de kant: ik ben ook maar een mens.

59 Reacties

Hekate

Weet je meteen waar die maagpijn vandaan komt! Ik wens je heel veel succes met je goede voornemen!

Geplaatst op 29 januari 2007 om 12:32

Wenz, wat een verrukkelijk logje. Ik kan je weer even zien, voelen, horen, ruiken. Zo lees ik jóu en even niet je, overigens prachtige, verhalen.
En die intieme uitlatingen tegen een (semi)vreemde zijn juist altijd heel veilig. In de kapsalon krijg ik ook altijd de meest intieme dingen te horen. Ik zit per slot van rekening niet in hun sociale kring en hoef er dus ook niks mee. Dat geeft mensen blijkbaar een veilig gevoel.
En wat is er heerlijker om es wat over het leven te verzuchten tegen een voorbijganger in het leven. Nog al logisch dat je niet meer op je benen kan staan als je al je ellende maar op je schouders mee blijft dragen, onder dat gewicht bezwijkt ieder mens.

Geplaatst op 29 januari 2007 om 14:00

Tja, wie weet, heeft al dat binnenvetten bij jou ‘n uitwerking op je maag. Hopelijk vinden ze snel wat het is. Die onderzoeken zijn idd gruwelijk.
Mooi geschreven en herkenbaar logje. Ik schijn zelf met een bordje voor m’n kop te lopen “vertel mij alles”, terwijl ik zelf eigenlijk helemaal niet gauw iets loslaat.
Enneh… wij zijn ook blij met jou hoor! ;)

Geplaatst op 29 januari 2007 om 14:22

Zo herkenbaar. Vooral dat je probeert het beeld dat anderen van je hebben te controleren, en daardoor voordat je iets zegt je steeds afvraagt wat voor effect het op dat beeld zal hebben. Enzo.

Succes met je maagpijn (nu ja, met het vinden van de oorzaak en – hopelijk – genezen) en met je “af en toe gewoon menselijk zijn” (hoewel ik stiekem denk dat het zo af en toe al wel voorkomt, hoor) ;-)

Erg mooi geschreven ook, trouwens.

(on a sidenote: hij wil trouwens mijn gegevens maar niet onthouden. Ik voel me zo ongewenst af en toe ;) )

P.S. Nee, ik kan het niet laten. “je wil” moet officieel “je wilt” zijn natuurlijk (het staat bij Les 1).

Geplaatst op 29 januari 2007 om 14:36

Een tijdje terug heb ik ook nogal een persoonlijk logje geplaatst, over iets waar ik een tijd mee rond loop. En net als jij, twijfelde ik of ik het ging schrijven. Over het nut ervan. Over het betuttel wat er eventueel uit voort kan komen, want ook een hoop bekenden lezen deze openbare dagboeken. Het rare is dat het niet aan de orde is. Het is eigenlijk wel lekker het gezegd te hebben, gewoon eerlijk kunnen zijn wanneer je je klote voelt, wanneer iets pijn doet. Niet voor het medelijden, niet voor de troostende arm, maar gewoon omdat je dan eerlijk bent tegenover de wereld en vooral tegenover jezelf. Dussu.. blijf maar gewoon eerlijk en open. Stel je maar kwetsbaar op, wij zijn nog lang niet moe van je.

Geplaatst op 29 januari 2007 om 14:50

Ja Annis en Hekate, daar had ik ook al over gedacht, dat het met elkaar samen hangt. Ik zal het vanzelf gaan merken. :) Inderdaad Annis, je kapsalon als veilige buitenwereld, klinkt best logisch. Sta je soms niet met je mond vol tanden van zoveel openheid?

Ha Thirty, dat vind ik dan weer herkenbaar. :) Tegen mij zijn mensen ook altijd heel snel heel open, terwijl ik dat zelf dus nooit deed. Een goede luisteraar zijn komt vaak voort uit een slechte prater zijn. :)

Mav, je hebt gelijk, ik zat hiermee in mijn hoofd, maar de jij-vorm valt daar natuurlijk niet onder. :) Ja, dat willen controleren, dat is zo hardnekkig he? :)

Ja, zo’n logjes zoals jij toen, Sonja, kon ik ook alleen maar waarderen. Het is intiem. Dus niet teveel nadenken over wel of niet plaatsen, ik knoop het in mijn oren. :)

Geplaatst op 29 januari 2007 om 14:53

Nee, Wenz, niet dat ik er niks op terug wéét te zeggen maar omdat het niet altijd hoeft. Als mensen bij mij in de stoel hun ellende verzuchten zet dat voor henzelf ook al een heleboel op een rijtje. Zolang ik maar effe lekker meezucht kunnen ze zichzelf horen praten en krijgen ze weer overzicht. Als ik al iets zeg dan is het over de herkenbaarheid van hun verzuchting. Dat geeft ze dan weer het gevoel dt ze niet alleen zijn in hun misere.
Maar ik probeer nooit hun probleem op te lossen. Dat is onmogelijk, in elk geval. Ik zorg dat ze er weer goed uit zien en hun verhaal kwijt zijn. Die verlichting kan ik ze geven. Jij moet er af en toe ook maar es om vragen bij een passant. Want bij passanten kán je het alleen maar luchtig brengen wat ook meteen voor de nodige afstand van je misere zorgt. Het voelt veel zwaarder als je het in je (buik) blijft dragen. Dan raakt het in de knoop.

Geplaatst op 29 januari 2007 om 15:14

Godverdomme en dan zó herkenbaar en al zó open dat ik met de tranen in mijn ogen zit.
Wat kwetsbaar en mooi, Wenz. Het kan leven en schrijven verrijken. Ook de gedachte dat mensen die dit niet waarderen geen knip voor hun neus waard zijn, of zelf bang.

Geplaatst op 29 januari 2007 om 15:59
Niemand

Kwetsbaar en een beetje dapper: je wordt echt steeds meer heldje zonder sokken. :)

Mooi geschreven, leuke titel, goede inhoud. Zet ‘m/kop op, Wenz.

Geplaatst op 29 januari 2007 om 17:13

Ik kan niet anders dan je lessen toejuichen. Ik heb ze mezelf ook getracht aan te leren, mede op jouw eigen advies ;-). Het lukt nog niet altijd allemaal, maar het went en het werkt. Het lucht op, geeft rust en die blauwe plek, die heelt wel weer.

Bedankt voor deze inkijk, ik verheug me op meer :-)

Geplaatst op 29 januari 2007 om 18:18
roosje

ik hoop dat deze dappere daad je maag ontroert…

Geplaatst op 29 januari 2007 om 18:34

Wenz > graag gedaan en het is een plezier en eer om langs te mogen komen op de thee en voor een stukje tekst of twee :)

Geplaatst op 29 januari 2007 om 18:35

Je bent “ook máár een mens“? Je bent een fantastisch mens! Je diepgravende zelfanalyse leidt tot een prachtig en openhartig log, met al net zulke mooie reacties.
En ook mij houd je een spiegel voor.

Geplaatst op 29 januari 2007 om 20:28

Ontroerend Wenz. Een verlossend inzicht wat een energie het kost om jezelf op slot te houden. Koester al deze gedachten van je, ze zijn van goud. Dat ben jij dus.

Geplaatst op 29 januari 2007 om 21:49

Een open venster kan soms tochtig zijn, maar hóe heerlijk en verfrissend al die buitenlucht die binnenstroomt!

Geplaatst op 29 januari 2007 om 22:03

[concluderen dat ik al die tijd verkeerd heb geleefd? /quote]

Wie bepaalt wat verkeerd is? Verkeerd impliceert ook de aanwezigheid van goed. Wat is goed geleefd hebben? Volgens de Bijbel? Of een ander boekje met ge- en verboden? Toon’s tegelwijsheid? Bepaal je eigen gebod. Slechts jijzelf bepaalt wat goed en verkeerd is. Vel geen waardeoordeel over jezelf, want

[ik ben ook maar een mens. /quote]

Geplaatst op 29 januari 2007 om 23:23

De wenz is de vader …

Geplaatst op 29 januari 2007 om 23:27

Misschien is nu de steen van je maag gerold…welkom in de wereld van open kwetsbare zielen!

Geplaatst op 29 januari 2007 om 23:32

Kwetsbaarheid tonen is zo iets moois!
Soms is dat moeilijker tegen je vrienden dan tegen onbekenden. Zoals bij het zonnebankmeisje. Tegen onbekenden heb je niets te verliezen..

Geplaatst op 30 januari 2007 om 00:05

Ik lees je log en elke nieuwe zin die ik zie staan doet me in je verbazen. Klopt het wat ik lees? Is dit echt de Wenz die ik ken? Waar is ineens die twijfelaar, die persoon die het leven zo graag wil dirigeren, zichzelf wil camoufleren?
Mooi Wenz, mijn complimenten dat je dit logje over jezelf hebt geplaatst.
Ik hoop dat je ver komt in de weg die je met jezelf op wil gaan, het zal niet altijd even makkelijk zijn en terugvallen zal een onderdeel zijn van het vooruit komen.
Je bent een kanjer en ook een beetje mijn kanjer! kus voor jou. ;)

Geplaatst op 30 januari 2007 om 02:22

na drie A4tjes typen besloot ik dat wat ik ging zeggen toch wat te openhartig was voor een reactie, dat wordt nog wel een eigen logje deze week :) In elk geval prachtig geschreven, zou bijna verliefd kunnen worden op het logje (en in voortzetting van openhartigheid, ik ben ongesteld en ben wat mushy vandaag). Hoop dat het je gaat bevallen. Je omgeving zal het ongetwijfeld wel als prettig ervaren, maar de maatschappij kan nog wel eens anders reageren (merk ik soms aan mijn mailbox).

Verder weet ik hoe het is iets te mankeren maar eigenlijk niet te weten wat. Dat zuigt en zeer hevig. Ik hoop alle cliches met verbetering erin.

Geplaatst op 30 januari 2007 om 04:07

Klopt het, dat ik hier een lentebriesje voel?
Alweer mooi geschreven, al is het heel anders dan we van je gewend zijn.
Het vreemde is, ik kom hier altijd zo graag lezen, omdat ik het idee heb, dat je verhalen zo veel meer vertellen dan de som van je woorden. En dat het hier, ondanks de scheiding praatjes/gedachten, meestal om diepere gevoelens gaat. De jouwe, wel te verstaan. Heb ik dan toch verkeerd gelezen?

Geplaatst op 30 januari 2007 om 07:29

Epi, Marius, dank voor de lieve woorden.

Sem, IK concludeer dat ik verkeerd geleefd heb, in dat geval. Ik ben mijn eigen referentiekader, en wil er niet achter komen al die tijd een hoop gemist te hebben door halsstarrigheid. Geen bijbel, geen Toon, gewoon ik. Wanneer iets blijkt te wringen moet je er iets aan doen.

Dank je Fride. :) Ik doe mijn best, waar het strandt zie ik dan wel weer. :)

Ha Cinner, blij ook iets in jou te kunnen losmaken. Benieuwd naar je logje. :) En ja inderdaad, het zal niet allemaal positief zijn. Maar ik moet van ver komen, dus voor ik bij de maatschappij aanbeland ben zijn we weer een tijd verder. ;) Ik begin klein. :)

Martine, je hebt gelijk en ongelijk tegelijkertijd. Alles wat ik schrijf, schrijf ik omdat het in me op komt. Alles wat ik schrijf vind zijn oorsprong in mij, of in wat ik mee maak, of in wat ik bedenk. Maar het is niet zo dat alle verhalen die ik schrijf altijd diepere gevoelens bij mezelf zijn. Soms kan flarden van een gesprek in de bus opvangen leiden tot een logje, maar de inhoud daarvan is geen afspiegeling van mijn gevoelens, wel van mijn kijk op het leven, interpretatie van wat ik zie en hoor om me heen enz. Snap je? :)

Geplaatst op 30 januari 2007 om 08:33

Lieve Wenz
Jaren geleden was ik precies zo als jij.
Ik kon heel verdrietig of ontevreden zijn. maar het masker die ik toen droeg, was heel groot.
Niemand heeft toen ooit gezien hoe het er werkelijk in mij uitzag.
Ik had zoals jij met je maag, altijd hoofdpijn en er was niets, maar dan ook niets te vinden.
Ik was lichamelijk kern gezond.
Maar, het lichaam spreekt.
Er is toen iets voorgevallen waar ik het nu niet over wil hebben, maar ik ben daarna bij een praatgroep gegaan en ben naar een psycholoog geweest.
Hoe meer ik het masker aflegde, deste minder ik hoofdpijn had.
Nu ben ik iemand waarvan mijn familie en vrienden zeggen dat ik met mijn hart op de tong leef.
Het was een hele lange moeilijke weg hoor, ik praat nu van bijna 19 jaar lang, maar ik heb er veel van geleerd en het gaat me heel goed.
Ik wens je veel sterkte toe.
Knuf Mieke

Geplaatst op 30 januari 2007 om 08:56

Rest mij niks anders dan me bij de voorgaande reacties aan te sluiten, en een diepe buiging richting Wenz te maken.
Zoals Epi al schreef, hou je ons nu ook een spiegel voor. :)
@ Epi: “ook máár een mens”. Inderdaad, en juist daarom zou je open kunnen zijn; omdat waarvoor je ook schaamt of op één of andere reden ongemakkelijk bij voelt, het gewoon menselijk is. En die dingen hebben we allemaal, hoewel we dat natuurlijk niet toegeven ;) Wat dat betreft zijn die dingen gewoon normaal, juist omdat ze wijdverspreid zijn.
Ironisch dat juist ik dat zeg, maar goed. :)
(ps: met dat “je” bedoel ik niet jou persoonlijk Epi, maar in het algemeen. :) )

Aan de positieve (en warme) reacties te zien hoef je bang te zijn je té kwetsbaar op te stellen, Wenz.

Geplaatst op 30 januari 2007 om 09:03

Mieke, petje af voor jou. Knap dat jij die lange weg bent gegaan en erdoorheen bent geraakt. Ik hoop een beetje van jouw doorzettingsvermogen te hebben, dan red ik het ook wel. :) Geniet van wat je verworven hebt, dank je wel voor je lieve woorden.

Helemaal gelijk, Jos. :)

Geplaatst op 30 januari 2007 om 09:31

Ohja Mav, ik heb het al vaak gezegd: sinds een aantal maanden zit er een fout hier in het script, sommige logs kunnen de gegevens niet meer onthouden, waaronder dit log dus. Ik kan er niets aan doen, heb alles binnen mijn macht al geprobeerd en de weblogbeheerders zelf kunnen ook geen fout vinden. Je bent echt welkom hoor, alleen namen onthouden kan even niet. :D

Geplaatst op 30 januari 2007 om 09:33

Wow, ontzettend mooi en lichtelijk herkenbaar geschreven. Mensen om je heen die zeggen: Als je t allemaal binnenhoudt barst de bom een keer hoor. Zelf denken: Wat lul je? Het gaat goed, ik voel niets.. en dan ineens op een dag uit het niets.. BOEM, iets wat je niet kan vatten, geen idee waar het vandaan komt en wat je ermee moet, maar je moet er toch wat mee.. en ik vind dat je een hele goede dappere keuze maakt! :D Zo’n ommekeer in je leven is toch niet niks. Dus good luck en ik hoop dat alles zich netjes vanzelf oplost door je life-change ^_^

Geplaatst op 30 januari 2007 om 10:21

Als toevoeging op mijn vorige opmerking,

Je log is een soort openstelling naar buiten toe, denk ik. je schrijft vast neit alles op, maar wel veel (vind ik dan)

je schrijft dat je behoudend bent met naar buiten toe dingen loslaten tegen vrienden, een beetje terughoudendheid kan vast geen kwaad, maar juist omdat ik vind dat je redelijk open bent op het internet denk ik dat alles goed komt.

En je log is geweldig om te lezen

Geplaatst op 30 januari 2007 om 14:01

Owww, zullen we een stukje samen de weg op lopen die jij nu gaat? Ook ik bemerk dat het fijn is om eerlijker te zijn over dat wat er in me omgaat. Kunnen we elkaar misschien nog wat leren. ;)

Geplaatst op 30 januari 2007 om 14:21

@Wenz: stond je raar te kijken dat er in plaats daarvan een logje over knuffelcriminelen stond zeker (lig nog steeds in een deuk) :)

Heb een beetje moeite de woorden te vinden. Nog gedacht om je te mailen maar ja, zo veel voor openheid dan he *grinz*

Geplaatst op 30 januari 2007 om 15:39

Ghaha Cinner, ja, was toch niet helemaal wat ik verwacht had… :P Nee hoor, ik ging er vanuit dat ‘ie nog geschreven moest gaan worden. Via mail, via log, welkom is je verhaal in ieder geval. :)

Deal Fride. :)

Geplaatst op 30 januari 2007 om 17:27

[offtopic:*behulpzaamheidsmodus*]
@ Wenz (9:33 uur): misschien helpt dit?

Ik ben even zo brutaal geweest om dit verder te ‘onderzoeken’, en heb de html-code van denkendoetgeenzeer.web-log (waar het onthouden niet werkt), naast die van mavketl.web-log.nl (waar het onthouden wel werkt, bij mij iig wel) gelegd. Naast de verschillen qua opmaak & inhoud, heeft denkendoetgeenzeer één opvallend verschil: namelijk dat bij regel 792 de ‘widget-Web-log_nl_linktarget’ wordt aangeroepen (t/m regel 796). Deze widget komt niet bij mavketl voor. Als je dan kijkt wat die widget doet, namelijk het aanroepen van een javascript, als je dan vervolgens kijkt in dat javascript dan lijkt het dubbelop wat die doet, zover ik kan zien (ben ook geen expert) opent die de links in een nieuw venster. Echter bij de links staat dit al netjes ingevuld. Ik weet niet of dat script daarvoor zorgt bij het aanroepen van de pagina (dus dat zoiets erin wordt geschreven bij het genereren van de pagina; php?), of als dat dubbelop is.

Mocht web-log.nl nog met html werken, dan bedoel ik specifier: ‘div class=”module-widget module” id=”widget-Web-log_nl_linktarget”‘ (wel met < & > ervoor). Opvallend wel dat deze wordt aangeroepen bij de lijst ‘webloggers #2′ en dat ‘webloggers #1′ deze niet gebruikt? Dus ook zonder dit link-widget zouden de links het moeten doen, en netjes in een venster openen :)

Mocht het dubbelop zijn, dan zou je eventueel dat script/widget eruit kunnen halen. Ik weet niet hoe dat bij web-log.nl werkt, maar anders zou je eventueel een html-widget kunnen invoegen waarin de links staan, kun je de code daarvoor zo uit de bron plakken, scheelt ook weer tijd. :)

Trouwens, bij epibrator.web-log.nl & marliesss.web-log.nl (random keuze) werkt het onthouden wel, en… geen ‘link-widget’.

Sorry voor het lange verhaal, en ik hoop dat het duidelijk is. Samenvattend: Gooi die link-widget er eens uit. :) (Oja, wel een back-up maken, niet dat ik straks kogelbrieven ontvang omdat ik indirect dan je site om zeep heb geholpen. :D )

(ik heb het hier even neergezet ipv via een mailtje via het ‘mailformulier’, omdat ik denk (lees: hoop) dat er misschien iemand anders is die meeleest die er meer verstand van heeft, en eventueel met de oplossing kan komen. Mocht deze reactie waardeloos zijn, verwijder hem dan. Toch een beetje vervuiling van uw log :) )
[/offtopic:*behulpzaamheidsmodus*]

Just my two cents

Geplaatst op 30 januari 2007 om 20:37

Ik heb daar ook al eens aan gedacht, maar kon niet bedenken waarom die widget het onthouden van namen zou beïnvloeden. Tevens vind ik het irritant wanneer ik op een link van mijn medeloggers hier in de rechterkolom klik, deze “over” mijn eigen pagina opent, dus geen nieuwe pagina neemt. (Klik bij Epi bijvoorbeeld op een van de medeloggerlinks en hij zet hem doodleuk over Eep’s eigen pagina heen.) Maar than again: liever dat, dan dat iedereen hier steeds opnieuw zijn naam moet blijven invullen natuurlijk.

Kortom: ik zal hem er eens uit knallen, kijken of dat zoden aan de dijk zet. Zo niet, komt ‘ie er weer in. :D

Thanks voor het nalopen van het script trouwens, je hebt meer geduld dan ik. :P *gaat nu duimen dat het werkt* :D

Geplaatst op 30 januari 2007 om 20:45

*kuch*

Ik bleek die widget er twee keer ingeplant te hebben…. :D Dat is denk ik het probleem, zo te zien onthoudt hij het nu weer netjes. Mocht het nu weer bij iedereen werken: THANXXX JOS! Al bleek ik dommer dan ik dacht, met mijn overijverige widgetgedoe, toch hoop ik dat het nu opgelost is. :D

Geplaatst op 30 januari 2007 om 20:52

Yep, ik snap ‘m en yep, hij doet ‘t goed..

Geplaatst op 30 januari 2007 om 21:28

JAAAAA! Het doet het! Al snap ik er natuurlijk niks van. Wel knap die truc bij mij hè? ;)

Geplaatst op 30 januari 2007 om 21:46

Het onthouden doet het hier ook. :)

Alleen… de links openen nu allemaal in hetzelfde venster? Dat is inderdaad irritant. Vreemd dat zoiets niet allebei kan. Ik heb even bij de help sectie gespiekt, en klopt het dat je zo te zien niet bij de css/html bestanden kunt? Kun je uberhaupt de code zien van een afzonderlijke widget/sjabloon? Zo ja, dan zijn ze in een nieuw venster te openen. :)

Zie trouwens wel dat je bij web-log.nl als je per maand € 14,95 betaalt ook bij de ‘Geavanceerde sjablonen’ kunt. Pff, voor dat geld heb je voor een jaar webhosting + een eigen domeinnaam. :O

Geplaatst op 30 januari 2007 om 21:53

best kans dat het toch mail wordt. Of een logje. Of dat het in mijn hoofd blijft steken. daar heb ik dan wel weer een logje over geschreven.

Ik moet naar bed :)

Geplaatst op 31 januari 2007 om 05:36

Het is het evenwicht dat ik nog altijd niet gevonden lijk te hebben. Ik mag graag (en veel) alleen zijn, maar vraag mij soms af of dat wel werkelijk zo is…

Geplaatst op 31 januari 2007 om 09:05

Jos, inderdaad, bij de html kun je niet komen. Maar héél beperkt. Maar ik ben echt heel blij dat door jouw tip duidelijk werd dat ik dubbele widgets had en nu de namen weer onthouden worden! Je bent de held van de week! :D

Haha Cinner, ik zal het gaan merken, laat ik het daar op houden. ;)

Dae, graag alleen zijn hoeft niet verkeerd te zijn, die neiging heb ik ook. Als je je afvraagt of dat wel echt zo is, dan moet reden hebben aan te nemen dat je iets voor jezelf ontkent? Wringt het ergens dan?

Geplaatst op 31 januari 2007 om 09:11

Wenz, wat schrijf je dat toch weer goed. Zo herkenbaar, zo mooi onder woorden gebracht. Er volgt een reactie, op m’n eigen log. Bedankt.

Geplaatst op 31 januari 2007 om 11:39

Ik ben soms zelf ook graag alleen, maar kan dan soms zo zitten verlangen naar een soort van contact, dat dan niet meer lijkt te komen, omdat ik zelf natuurlijk veel contact afweer.

Vroeger toonde ik altijd mijn lachende gezicht aan de mensen, en niet altijd wat er dieper en onderin zich afspeelde. Ik kan dat nog altijd niet erg goed, want ik denk altijd dat ik de mensen “lastigval” met mezelf. Ik probeer nu altijd iets minder enthousiast “goed” te antwoorden op de standaard-vraag “en hoe is het ermee ?”, maar meer naar waarheid te antwoorden. Ofwel nietszeggend “Druk”-”ok”-”gaat wel”, of een klein woord dat een indicatie kan zijn, zodat ze verder kunnen vragen als ze willen, als ze oprecht geinteresseerd zijn. Ik hou van een open gesprek, dat dieper gaat dan doorsnee. Daarom dat ik veel liever met vrienden face-to-face, one-on-one afspreek, ipv een vrolijke bende olijkerds, waar dan, volgens mij, de diepgang van het contact ontbeert. Pas op : aan een leuke avond in groep is ook niks mis he :-)

En als ik me slecht voel, ben ik het liefst bij de mensen waar ik gewoon mezelf kan zijn, das mijn familie, de mensen die ik graag heb.

Ik schrijf op mijn website soms ook erg open/eerlijk, vooral omdat ik sommige dingen gewoon beter kan verwerken door ze te verwoorden. En soms ben ik dan al bij voorbaat erg bang voor de reacties die zouden kunnen komen, maar ergens wil ik me ook blootgeven, gevonden worden, gezien worden, als de persoon die ik ben. In mijn ervaring is kwetsbaarheid erg ontwapenend.

Persoonlijk haal ik altijd veel “goed gevoel” uit toevallige ontmoetingen, mensen op iets aanspreken, iets persoonlijker durven zeggen, en de reacties die daarop komen (onverwacht). Een soort spontaniteit, openheid in het kijken en beleven.

Eénmaal heb ik iemand aangesproken op het perron, mijn eerste dag met de trein naar het werk, in een warm augustus, en hij had duidelijk ook last van de hitte. Dus dat schept een band, dacht ik. Maar op mijn aanspreken begon hij een heel verhaal over hoe het voelde om uiteengescheurd te worden, en handen als messen door je lijf te voelen gaan. Ik vermoed iets als liefdesverdriet, of iets te enthousiast verdovende middelen gebruikt, maar de lust om verder te vragen was me snel weer ontgaan :-) [soms is er ook iets als gewoon *teveel* informatie :-)]

[oei : zoals dit dan ? of heet dit dan officieel een koekoeksblog ? ;-) ]

Geplaatst op 31 januari 2007 om 12:50

@ nathan > ik kan me er iets bij voorstellen :D

Geplaatst op 31 januari 2007 om 13:48

Toch een stukje hier. Vroeger was ik geslotener dan gesloten. Ook zo opgevoed eigenlijk, wat er ook gebeurde ging het goed want het ging anderen niets aan of er iets speelde. Toen ik ziek werd maar medische wereld en dus ook mijn directe omgeving (tot partner aan toe) me niet geloofde, ben ik extreem alles gaan verbergen. Dat is acht jaar gelukt maar had nogal negatieve gevolgen: Ik heb mezelf een stuk extra de vernieling in geholpen. En ik bouwde enorme woede op dat niemand ooit ook maar iets vroeg laat staan een vinger uitstak, terwijl dat natuurlijk mijn eigen schuld was.

Daarop ben ik een stuk opener geworden en aanvankelijk stroomde ik continue over. Inmidels vinden mensen meestal dat ik veel te openhartig ben zoals op mijn log. Maar er is voldoende wat binnenshuis blijft, dat verbergen verleer je nooit meer ;)

Geplaatst op 31 januari 2007 om 15:50

Moet je zien Wenz, wat je met je eerlijkheid naar jezelf hebt uitgelokt in de mensen.
Een heel duidelijk teken dat het heel veel mensen zo gaat.

Geplaatst op 31 januari 2007 om 16:29

Cin, mensen leven binnen hun eigen kader. Pas wanneer we open zijn zal de ander dat kader kunnen verruimen en proberen zich in te leven in de ander, dat heb ik ook al vaak ondervonden.

Helemaal bij chronische maar ‘onzichtbare’ ziekten kom je dat vaak tegen. Bij mijn vrijwilligerswerk als buddy hoor je ook zo vaak dezelfde problemen: een mens kan zo alleen staan. Maar wat je zegt klopt denk ik wel, als jij zo gesloten bent kan niemand je helpen of begrijpen. Dat overstromen is nu juist wat me tegenhoudt, bang dat het op korte termijn je dagelijks leven zo in het honderd laat lopen. Ik weet ook wel dat het stabiliseert, maar toch. :) Haha, Mieke zei zoiets ook al, dat tegenwoordig mensen juist zeggen dat jullie te openhartig zijn… :D Isn’t it ironic? :)

Youri, ik ga je lezen. Wat Mieke ook al aanhaalt, verbazingwekkend hoe openheid vaak tot herkenning kan leiden. Het maakt me blij jullie gedachten ook te mogen horen, zo staan we niet alleen. :)

Nathan, jij was meer de lolbroek overal? De gangmaker? En dan keihard over jezelf heenwalsen? Ik ben altijd de stille in onbekende groepen. Pas later kom ik tot leven. :)

Soms moet je gewoon “goed” antwoorden, bij ver-van-je-leven mensen, maar bij bekenden en vrienden een opening laten tot oprechte interesse is denk ik een mooie, eerlijke manier van antwoorden. En inderdaad, een avondje kroegen kan heerlijk zijn maar echt belangrijke gesprekken voer je dan niet.

Hahaha, messen?! Grinnik, dan bedenk je je ook wel twee keer voor je weer opnieuw iemand aanspreekt. :P

Geplaatst op 31 januari 2007 om 19:46

Ik ben niet de lolbroek of de gangmaker, ik ben er wel goed in om met behulp van humor het ijs wat te breken, gespannen situaties te ontspannen, en een beetje een groepsdynamiek te behouden. Maar meer vanop de achtergrond. In groep luister ik meestal, en voer meestal toch diepere gesprekken, met 1 tegelijkertijd. Als ik iets hoor, dat mijn interesse wekt, en er dan dieper op ingaan. En op die manier die dan ook weer de groep in te trekken, of er net even uit. Dat is mijn grote nieuwsgierigheid en drang naar diepgang veronderstel ik :-) En een soort drang naar samenhorigheid en goed gevoel. Dat lukt niet altijd :-)

Geplaatst op 31 januari 2007 om 20:50

Dat is dus een prachtige beschrijving van het fenomeen ‘gangmaker’… ;)

Geplaatst op 31 januari 2007 om 20:52

Ik zal nooit iemand worden die zijn hele hebben en houden op tafel gooit , en dat lijkt mij overigens ook helemaal niet wenselijk , maar af en toe gewoon menselijk zijn moet te doen zijn. zeker, al kan ik mij toch helemaal niet voorstellen dat dat iets is wat jij nog zou moeten leren.

En ik vergat ook nog je het beste te wensen met je norsige ingewanden.

Wringt er dan iets? Dat is nu juist de vraag. Ben ik zo? Of ben ik zo geworden, als een boom scheefgegroeid onder aanhoudende wind?

Geplaatst op 31 januari 2007 om 21:44

Behoorlijk ironisch ja :) Maar moet zeggen, overlopen is ook wel eens lekker hoor. En gesloten of open, iedereen die ik kende ben ik zo’n beetje kwijtgeraakt. Chronisch zieken zijn niet zo populair zoals je gemerkt hebt.

Het heeft nog een groot voordeel – openhartig zijn dan. Mensen weten van alles dus kunnen nergens mee aan de haal ofzo. En omdat ik openhartig ben maakt het niet veel uit of mensen iets te weten komen, dat kan er ook best bij ;)

Geplaatst op 31 januari 2007 om 23:57

Dae, zul je dat ooit kunnen achterhalen? Of je zo bent of zo gegroeid bent? Ik denk eigenlijk dat je daar amper achter kunt komen.

‘als een boom scheefgegroeid onder aanhoudende wind’ -> mooie woordkeuze.

Je openheid zorgt ervoor dat mensen geen ‘geheimen’ over je te weten kunnen komen Cinner? Haha, inderdaad. Maar mensen willen nu juist zo graag roddelen! En die kans ontneem je ze! ;) :D

Geplaatst op 1 februari 2007 om 08:18

@Wenz: de mens is inventief, indien gebrek aan roddel dan bedenk men er gerust een :) Die hebben wel de neiging erg merkwaarig te worden heb ik gemerkt. Met mijn hart op de tong ben ik in veel gevallen erg eerlijk (staat ook wel bekend als lomp of bot) dus hoorde ik onlangs terug dat ik een roddelaarster zou zijn?! Nota bene over een onderwerp waar ik als een van de weinigen onnoemelik eerlijk over geweest was. Dat was me ook niet in dank afgenomen, wat weer de reden van de roddel verklaart vermoed ik ;

Geplaatst op 1 februari 2007 om 23:07

Meestal… Het zijn hele verhalen, mensen de oren van het hoofd kletsend. Leven, mooie elementen, tegenslag, genieten, etc. Voorbeelden, praten over mensen, ervaringen. Uiteindelijk geef ik niets van mezelf bloot. Eigenlijk wel, maar dan moet je tussen de regels door luisteren/lezen.

Ik benoem het wel eens als volgt: “Het is eenvoudiger me letterlijk bloot te geven dan figuurlijk”.

Kracht is zwakte en zwakte is kracht. Juist door het afsluiten kan je gemakkelijker dan anderen met tegenslag overweg. Echter, juist door niet toe te laten voel je niet en is er een leeg gevoel. Geen idee of je begrijpt wat ik hiermee bedoel. Sarcasme, een bekende, voor mij een vorm van zelfbescherming…

Open zijn… Groeien, dat zeker, steeds opener. Echter het voornemen om een aantal mensen echt te zeggen hoe veel ze voor me betekenen (of hebben betekend). Dat ik voor ze door het vuur ga. Nee, dat gaat nog niet.

Ik ben bij jou benieuwd naar iets anders… Houden van… Kan jij die woorden gemakkelijk over je lippen krijgen? Met alles in mijn verleden, iedereen die is gepasseerd zijn er pas twee personen geweest tegen wie ik deze woorden heb kunnen zeggen. Kwetsbaarheid en de waarde die ik aan de woorden hecht.

Mooie schrijfsels op je log.

Geplaatst op 2 februari 2007 om 09:38

Bfd, precies, praten over alles, maar eigenlijk niets zeggen over jezelf.

Houden van… ik zeg dat alleen tegen mensen waar ik van houd. :) Ik strooi dat niet rond, verwar het niet met ‘geven om’ of ‘blij zijn met’, ik schuw het echter ook niet waar het op z’n plaats is.

Cinner, ja inderdaad: als er niets te roddelen valt, dan valt er toch nog wel iets te verzinnen om over te roddelen. Daar stutten de Story, Privé enz. ook op. (Ik verbaas me dagelijks over de populariteit van die bladen in mijn winkel, mensen die het serieus nemen terwijl ze echt ergens moeten weten dat het totale onzin is, en tegelijkertijd het opvallende aantal dames dat zich verontschuldigt bij het kopen ervan, ‘voor iemand anders’ of ‘ja, het is onzin, maar je moet toch wat te lezen hebben hè?’ Zucht, lees dan een boek doos. Maar goed. :))

Ja, helaas werken sommige mensen zo: hoe eerlijk je ook bent, hoe integer je ook bent, als ze iets aan je niet kunnen hebben of ergens jaloers zijn dan zullen ze alles uit de kast trekken om je zwart te maken. Triest, houd je ver van die mensen. :)

Geplaatst op 2 februari 2007 om 16:29

@Wenz: soms is het een keuze tussen kwaden. Ik vertoef in een omgeving van kenissen waar veel roddel en achterklap voorkomt. Maar die groep afschrijven betekend alleen nog maar alleen thuis zijn en dat vind ik momenteel erger. Van me af laten glijden lijkt het beste, maak me er meestal niet erg druk over.

Geplaatst op 3 februari 2007 om 04:11

Ik ben wel benieuwd hoe het met je voornemen gaat. Niet om je ter verantwoording ofzo te roepen, maar gewoon hoe het gaat enzo. Moeilijk, of valt het juist mee? enz. :)

Geplaatst op 12 februari 2007 om 21:05

Ik heb de strategie al eenmaal op zakelijk gebied echt in moeten zetten van mezelf, met succes. Ook al twee momenten op privé gebied gehad waarop ik mezelf gedwongen heb te praten over wat ik voelde, ook met succes. :) Verder ben ik momenteel druk met allerlei zaken waar weinig menselijke interactie aan te pas komt, dus ik ben er niet constant mee bezig, maar dat lijkt me ook niet gezond. ;)

Kortom: ik doe mijn best. :)

Overigens viel me op dat sommige mensen heel makkelijk dankjewel zeggen voor iets (waaronder ik) en anderen weer absoluut totaal niet. Vreemd vind ik dat, dat sommige mensen dat als een obstakel kunnen ervaren. Maar dat terzijde. :)

Geplaatst op 12 februari 2007 om 21:36

Leuk te horen. :) Gelukkig dat het goed bevalt, ik neem dus aan dat je het blijft volhouden. :)
Wel goed dat je er niet constant mee bezig bent, straks wordt het erg krampachtig en dat zal ook niet helpen. ;)

Tja, een ‘dankjewel’ is denk ik twee dingen in één waardoor het zo moeilijk is: emoties tonen (als het een oprechte ‘dankjewel’ is dan ;) ), en je hebt (tijdelijk) geen gelijk gespreksniveau meer. Wat dat betreft lijkt het wel op openheid tonen, omdat je door het tonen van openheid je ook in een kwetsbare positie bevind? :)

Geplaatst op 13 februari 2007 om 21:48